Շատ հետաքրքիր թեմա ես բացել, բայց ամեն անգամ բացում եմ կարդում, մտածում, հետո զգում եմ, որ գրելու բան չունեմ ու փակում եմ: Իրականում երևի թե դժվար է այդ մոդելը կիրառել ապագան կանխագուշակելու համար հավանաբար այն պատճառով ,որ այն ոչ միշտ է գործում, իսկ գործելու դեպքում էլ անորոշ է պարբերությունը՝ այսինքն հարևան փաթույթների միևնույն կետերի միջև հեռավորությունը:
Լավ: Իսկ եթե փորձենք ես տեսանկյունով անալիզ անել ներկա՞նdzainalar-ի խոսքերից
:
Օրինակ:
1.Մամուլում ,և այլուր բազմիցս կարծիք է հայտնվել, որ Հայաստանում մեծամասամբ տիրում են ֆեոդալական կարգեր: Կարծում եմ, որ հիմնականում կարելի է համաձայնվել էս կարծիքի հետ:
Սա նշանակում է, որ ՀՀ-ի բնակչության բավականին ստվար մասը նախընտրում է էս հասարակարգին բնորոշ հարաբերությունները : Օրինակ ՝ վարակի պես փախչում է ցանկացած տիպի սեփականությունից, սեփականության հանդեպ իր իրավունքները /հող, արտադրական սեփականություն - հիշենք վաուչեևնեևը/ կամովին հանձնում է ֆեոդալին, դրա փոխաևեն հայցելով միայն "հաց", "տաք" անկյուն ու "զվարճանք" : Իսկ ֆեոդալը էտ ամենը տալիս է, միայն էն պայմանով, որ ճորտը իրեն պահի ճորտին վայել - հրապարակային գլուխ խոնարի, պատրաստ լինի կատարել տիրոջ բոլոր հրամանները առանց քննարկելու և այլն: Այս հարաբերությունները կարծես թէ բավականին լավ հաստատվել են էս 10 տարում, ու կայուն են:Էս խմբի մարդիկ ձեռք են բերում կոմֆորտի վիճակ:
2. Կա հասարակության մի մաս, որը ունի վաղ բուրժուական շրջանի մենտալիտել /բովանդակային եվ ձևական իմաստով/: Հին կոոպերատորների եվ ցեխավիկների բավական մեծ մասսան : Օրինակ ՝ տարբեր կուսակցություններով անվերջ դեգերող գործարար կոչվող մասսան:
3. Եվ հասարակության մի մաս, որը որդեգրել է զարգացած կապրտալիզմին, ընդհուպ մինչև ժամանակակից դեմոկրատական հասարակարգին հատուկ արժեքային համակարգ, և ոչ միայն լոզունգային իմաստով, այլ նաև ունի գործնական հմտություններ այպիսի հասարակարգում ապրելու: /"իմպրչմենտ"-ը և ՕԵԿ-ի գերակշրռ մասը /
Սրանք երեք հիմնական /կոպիտ/ բաժանումն է Հայաստանի բնակչության, ըստ իրենց նախընտրելի կացութաձևի:
Տոկոսային մասով բաժանման մասին իհարկե կարելի է խոսալ միայն , հասկանալով որ սխալանքի տոկոսը շատ մեծ է:
Ըստ իմ գնահատականների
1-ին խմբում ընդգրկված է բնակչության 80%
2-րդ խմբում ընդգրկված է բնակչության 5 %
1-ին խմբում ընդգրկված է բնակչության 15%
Այստեղ շատ կարեվոր է հասկանալ էն բանը, որ էս հասարակության ըստ ֆորմացիաների բաժանված մասերում չկա "լավ" ու "վատ" մաս: Սև ու սպիտակ:
Բայց միևնույն ժամանակ, կարևոր է հասկանալ, թէ դու որ մասին էս պատկանում:
Պարզից էլ պարզ է, որ բոլոր էս մասերը ցանկանում էն ունենալ իրենց ցանկալի հասարակական կանոններն ու գրված կամ չգրված օրենքները:
Սակայն, քանի որ տարբեր ֆորմացիաներին հատուկ "օրենքները" մեծամասամբ իրար հակասող են, ապա առաջ է գալիս իշխանության հարցը: Այսինքն մի հասարակական կարգավորման օրգանի, որը կարող է օգտագործել պետական լծակները, եվ պարտադրել դրանք մյուս խմբերին:
Եվ հենց այստեղ էլ ջրի երես են ելնում ու բախվում իրար տարբեր մասերի պատճառով ստեղծված ներքին լարվածությունները: Ինչքան հեռու են իրարից ետ մասերը /հեռավորությունը պայմանականորեն որոշենք ֆորմացիաների գրաֆիկի վրա իրաից հեռավորությամբ/ էնքան լարվածությունը ավելի մեծ է, և հետևաբար կոմպրոմիսի հնարավորությունը ավելի փոքր: Օրինակ Նիկոլ Փաշրնյանի և Գ.Ծառուկյանի միջև: Սակայն "գործարար" խումբը /Խ.Սուքիասյան/ մեծ հաջողությամբ համագործակցում է երկուսի հետ էլ , քանի որ երկուսին էլ գրաֆիկի վրա մոտ է :
Ո՞վ կհաղթի էս մենամարտում:
Ի՞նչպես կարող է հաղթել:
Եվ ի՞նչ կլինի էտ հաղթանակի հետագա վճարվելիք գին:
Պայքարի ելքը հիմանականում որոշում է կապիտալը: Էն կապրտալը, որի պայքարող կողմը հենվում է: /կապիտալի տակ չհասկանանք միայն փող, այլ նայենք ավելի լայն - մարդկանց քանակ, պետական ռեսուրսներ և այլն/:
Այստեղ ակնհայտ է ֆեոդալականի բացարձակ գերակշռությունը /եթե իհարկե հենվենք իմ մինչ այս բերված թվերի վրա/ : Էս մասին հաղթելու համար առանձնապես ջանքեր ու էներգիա թափելու անհրաժեշտություն չկա: Պետք է միայն ամուր կանգնել ֆեոդալականին հատուկ արժեքային համակարգի վրա, ու թույլ չտալ իրեն շեղել: Ինչ կարծես թէ փայլուն կատարում են մեր ֆեոդալականի թիմը:
Անցնենք մեր դեմոկրատներին:
Այստեղ կա 2 հիմնական տարբերակ ՝ հենվել երկրի ներսի կապիտալի վրա, կամ օգտվել արտաքին կապիտալից /գունավոր հեղափոխություններ/ , կամ օգտագործել էս երկուսի գումարը:
Ներքին ռեսուրսները կատաստրոֆիկ փոքր են, եթե դեմոկրատները հենվեն միայն դեմոկրատների կապիտալի վրա: Սակայն տակտիկական ճիշտ քայլերի դեպքում իրենց կարելի է միացնել նայև "վաղ բուրժուանորին" /Խ.Սուքիասյանը այսօր վարկաորում է եվ ֆեոդալներին եվ դեմոկրատներին
Սակայն, կարող է նորից չբավարարել ՝ իշխանությունը գրավելու համար:
Մնում է խլել "ռեսուրսներ" ֆեոդալներից: Դա կարելի է անել միմիայն էտ ռեսուրսին խաբելու միջոցով : Խոստանալ շատ ընդհանուր բաներ /Ղարաբաղ, Արդարություն .../ , իսկ երբ խլվի իշխանությունը ու ճորտը խելքի կգա, հասկանալով որ իրեն դեմ են տալիս սեփականություն, որը իրեն 100 տարի մնա պետք չէ, ապա անցում կատարել դիկտատուրայի /Ֆրանսիական հեղափոխություն, Բոլշեվիկյան հեղափոխություն, Պինոչետ,Ելցին-Գայդար, ՀՀՇ, եվ այլն/: Երբ մասսաի ու նոր իշխանության տարբերությունը շատ մեծ է, ապա հավանական են հետհեղափոխական արյունոտ իրավիժակներ ևս: Այսինքն ներքին կապիտալով իշխանության գալը հնարավոր է միայն խաբեությունների /պոպուլիզմ/ միջոցով, եվ հետեվանքում կարող է ունենալ անխուսափելի այրունալի վախճաններ, որը, իհարկե շատ վատ է:
Katka (27.04.2010)
Թեման իսկապես շատ հետաքրքիր է ու խորը փիլիսոփայական: Նոր եմ կարդում, բայց կարծես թե այս այն հարցերից է, որ չեն ծերանում:Արդյոք է՞ս է բոլորը: Եվ այսպես անվերջ կրկնությու՞ն, մինչև ինչ որ կրիտիկական մասսայի հավաքվում ու մարդկությունից մի ինչ-որ այլ որակի առաջացում...
Ուզում էի մի քանի բան ավելացնել, հետո ինչ-որ բան չգտա, այնքան գրածդ սպառիչ էր ու ոչ թե հարցադրում...
Իսկապես Հեգելի ու Մարքսի ասածն է՝
1. աստիճանականություն
2.ժառանգորդում
3. շրջափոխություն
եւ այս բոլորը բացասման բացասումով են աշխատում, երբ տեսնում ենք հիմքը հիշեցնող երեւույթներ, բայց ավելի բարձր մակարդակում, թեեւ հիմքին չենք վերադառնում:
Հ.Գ. Քանակ-որակ՝ որակի մի մակարդակին հասնելով՝ անցնում ենք քանակին եւ նորից:
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ