Ծեծը՝ դաստիարակության միջոց

[Մի Հայ]

Շատ լավ հարց է:
Ես նույնպես կփորցեմ իմ կարծիքը հայտնել այս թեմայի նկատմամբ ներկայացնելով ընդանուր պատկերը փուլերով:

Ես քթնում եմ որ մարդը ունի դաստիրակման երկու փուլ: Առաջին փուլը իր ծնունդից մինչև նրա խոսք հասկանալն է և երկրորդ փուլը խոսք հասկանալուց մինչև իր կյանքի վերջը:

Առաջին Փուլ:
Մարդ էակը տարբերվում է կենդանիներից իր կուլտուրայով: Կուլտուրա ասելով ես նկատի չունեմ իր զարգացվածության մասին այլ կուլտուրաի մեջ մտնում է այդ ժողովուրդի ավանդություները, երգերը, պարերը, սովորություները, արվեստը և այլն: Կուլտուրան մեզ չի փոխանցվում գեներով այլ մենք դա սովորում ենք մեր շրջապատից: Այսինքն երբ երեխան ծնվում է նա չունի կուլտուրայի հասկացողություն և միայն ունի բնազդ և եթէ չեմ սխալվում 6 զգացմունքներ: Այսինքն նորածին երեխան շարժվում է բնազդով որի մի մեծ մաս է կազմում ուսումնասիրելը օտար շրջապատի: Ծանոթանալով իր շրջապատին երեխան նաև զարգանում ու դաստիրակվում է և արգելել նրան դրանում խաղթում է նրա նորմալ զարգացմանը: Օրինակ եթե երեխան մի ինչ որ բան է տանում իր բերանը դա չպետք է դիտել որպես վատ երեվույթ բայց դիտել որ նա ծանոթանում է դրան առաջինը շոշափելով և հետո համտեսելով, չմոռանանք որ նա միայն կարող է դա անել իր 6 զգայարաների միջոցով: Ասինքն ընթանրացնելով միտքս ասեմ որ այս փուլոմ պետք է թողնել երեխային ինքն իրեն զարգանա և չհանդիսանալ խոչնդոտ դրանում:

Երկրորդ Փուլ:
Այս փուլում երեխան հասկանում է խոսք և նա կարող է ինքնուրույն մտածել: Այս փուլում նրա շատ բնազդներ արդեն կորել են և նա սովորում և մասն է կազմում իրեն շրջապատող կուլտուրային: Այս փուլում նրան հարկավոր է դաստիրակել խոսքով հասկացնելով եթե նույնիսկ հարկ լինի կրկնել նույն բանը հազար անգամ: Եվ պետք է շեշտել որ ծնողները դաստիրակում են իրենց երեխային նայև իրնց պահելակերպով: Ինչ երեխան տեսնում է դա ել սովորում է և ընդունում է որ դա ճիշտ է ու ընդունելի: Եվ քանի որ նա մտածելու ինքնուրույն կարողություն ունի ծեծը որպես դաստիրակչական մեթոդ ընդունվում է որպես իր հանդեպ թշնամանք եվ հակադրվում դրանում անելով նույն վատ բանը շարունակաբար: Եվ այս կրկնվելով բազմաթիվ անգամներ, նրա մոտ կարող է առաջացնել հոգեկան հիվանդությունուներ: [

Այսինք այս երկու փուլերում ել ծեծը որպես դաստիրակչական մեթոդ սխալ է: Ծնողներ որոնք ուրիշ ճար չունեն բայց ծեծով հասկացնել երեխային, ապա նրանք կամ.
1) Սկսել են ծեծով առաջին փուլոմ որտեղ երեխան սովորել է դրան և հասկանում է որ եթե նա ծեծվում է ապա այդ ինչ որ ինքը արել է չի կարելի անել: և սա ունենում է իր ծանր հետևանքները երկրորդ փուլոմ:
2) Ծնողները ծույլացել(ում) են բացատրել երեխային իր արարքի վատ լինելը (բազմաթիվ անգամներ) և ծույլությունից ելնելով ծեծում կամ գոռում են: Ինչպես ծեծը գոռալն ել ունի իր բացասական կողմը որը երեխայի կողմից ընդունվում է սպառնանք և դրա համար նա ուշադրություն չի դարձնում բառերին և այս շարունակվելու դեպքում երեխան ձերք է բերում հոգեկան հիվանդություներ (տհասություն և այլն):

Ծեծը դաստիրակման ձև չի այլ միայն երեխային դարձնում է հաշմանդամ, ինքնուրույն մտածելու ընդունկաությունից զուրկ մի թշվառական:

[Դեկադա]

Ես բոլոր գրառումները չեմ կարդացել այնպես որ եթե կրկնվեմ ներող կլինեք:
1.Մինչև 5 տարին երեխային պետք է պահել թագավորի պես- այս ժամանակահատվածում երեխան ծանոթանում է շրջապատրի և աշխարհի հետ, ուստի պետք է թույլ տալ նրան ծանոթանալ և ակամայից արված սխալները ուղղել միայն խոսելու միջոցով:
2. Մինչև 15 տարին երեխայի հետ վարվել ինչպես ծառայի- այսինքն ոչ թե ստրուկի այլ ,որ նա ծառայի ծնողներին իսկ ծնողներն էլ նրան:
3. 15 -ից հետո երեխայի հետ վերաբերվել, ինչպես ընկեր- սա ամենադժվարն է, քանի-որ այս ժամանակահատվածը համընկնում է հասունացման հետ՝ երբ դեռահասը ձգտում է անկախության և ինքնահաստատման, հակադրվելով ամենքին և ամեն ինչին, իսկ ծնողն էլ ջանադրաբար ցանկանում է երեխային հաղորդ անել իր փորձը՝ տարիներով ձեռք բերած:
Այսինքն դաստիարակելու համար , ձեռքերի ուժը գործադրելը բնավ պետք չէ: Միայն համբերատարության և խոսքի միջոցով կարելի է հասնել որևէ արդյունքի. սա ասում եմ , որպես փորձ ունեցող ծնող, հակառակ դեպքում նա մի օր կտա պատասխան՝ թեկուզ իր անտարբերությամբ՝ դեպի ծնողները:

[^SRTIK^LA^]

Ես բոլոր գրառումները չեմ կարդացել այնպես որ եթե կրկնվեմ ներող կլինեք:
1.Մինչև 5 տարին երեխային պետք է պահել թագավորի պես- այս ժամանակահատվածում երեխան ծանոթանում է շրջապատրի և աշխարհի հետ, ուստի պետք է թույլ տալ նրան ծանոթանալ և ակամայից արված սխալները ուղղել միայն խոսելու միջոցով:
2. Մինչև 15 տարին երեխայի հետ վարվել ինչպես ծառայի- այսինքն ոչ թե ստրուկի այլ ,որ նա ծառայի ծնողներին իսկ ծնողներն էլ նրան:
3. 15 -ից հետո երեխայի հետ վերաբերվել, ինչպես ընկեր- սա ամենադժվարն է, քանի-որ այս ժամանակահատվածը համընկնում է հասունացման հետ՝ երբ դեռահասը ձգտում է անկախության և ինքնահաստատման, հակադրվելով ամենքին և ամեն ինչին, իսկ ծնողն էլ ջանադրաբար ցանկանում է երեխային հաղորդ անել իր փորձը՝ տարիներով ձեռք բերած:
Այսինքն դաստիարակելու համար , ձեռքերի ուժը գործադրելը բնավ պետք չէ: Միայն համբերատարության և խոսքի միջոցով կարելի է հասնել որևէ արդյունքի. սա ասում եմ , որպես փորձ ունեցող ծնող, հակառակ դեպքում նա մի օր կտա պատասխան՝ թեկուզ իր անտարբերությամբ՝ դեպի ծնողները:

3 տարբերակների հետ էլ համամիտ եմ

[Chilly]

Ես բոլոր գրառումները չեմ կարդացել այնպես որ եթե կրկնվեմ ներող կլինեք:
1.Մինչև 5 տարին երեխային պետք է պահել թագավորի պես- այս ժամանակահատվածում երեխան ծանոթանում է շրջապատրի և աշխարհի հետ, ուստի պետք է թույլ տալ նրան ծանոթանալ և ակամայից արված սխալները ուղղել միայն խոսելու միջոցով:
2. Մինչև 15 տարին երեխայի հետ վարվել ինչպես ծառայի- այսինքն ոչ թե ստրուկի այլ ,որ նա ծառայի ծնողներին իսկ ծնողներն էլ նրան:
3. 15 -ից հետո երեխայի հետ վերաբերվել, ինչպես ընկեր- սա ամենադժվարն է, քանի-որ այս ժամանակահատվածը համընկնում է հասունացման հետ՝ երբ դեռահասը ձգտում է անկախության և ինքնահաստատման, հակադրվելով ամենքին և ամեն ինչին, իսկ ծնողն էլ ջանադրաբար ցանկանում է երեխային հաղորդ անել իր փորձը՝ տարիներով ձեռք բերած:
Այսինքն դաստիարակելու համար , ձեռքերի ուժը գործադրելը բնավ պետք չէ: Միայն համբերատարության և խոսքի միջոցով կարելի է հասնել որևէ արդյունքի. սա ասում եմ , որպես փորձ ունեցող ծնող, հակառակ դեպքում նա մի օր կտա պատասխան՝ թեկուզ իր անտարբերությամբ՝ դեպի ծնողները:

ծնողների համար էդ լրիվ հեշտ է, դժվարը միայն որոշելն է, թե երեխան 15-ից հետո մինչև երբ է երեխա

[GevSky]

Բոլորը բարի են և լավամարդ, ԱՅՈ երեխան պետք է ծեծվի, ոչ այն աստճանի որ հոգեկանի որա ազդի, այլ ընդամենը տարբերի վատը լավից

[Ariadna]

Բոլորը բարի են և լավամարդ, ԱՅՈ երեխան պետք է ծեծվի, ոչ այն աստճանի որ հոգեկանի որա ազդի, այլ ընդամենը տարբերի վատը լավից

Իհարկե, եթե վատը լավից տարբերակելու ուրիշ միջոց այլևս չկա, եթե ծնողը էէէդքան անզոր է, ապա ծեծեք

[VisTolog]

Ծնողներն ալարում են, իրենց երեխաներին մարդավարի բացատրել, որ այս ինչ բանը չպետք է անել: Ամենահեշտ ձևնա, երեխուն ծեծելը, մեկա խելոք կմնա էլի:
Դժվար է էդքան բանը երեխային բացատրելը, ես չեմ հասկանում: Ծեծ էլ կա , ծեծ էլ: Հետո, որ քո ծեծից երեխուտ մի բան լինի, ինչ ես անելու:

[egoist]

Բոլորը բարի են և լավամարդ, ԱՅՈ երեխան պետք է ծեծվի, ոչ այն աստճանի որ հոգեկանի որա ազդի, այլ ընդամենը տարբերի վատը լավից

Համաձայն չեմ , և կապ չունի թե ինչ աստիճանի ծեծել մի ապտակն էլ կարող է երեխայի հոգեկանի վրա ազդել , և դրանո՞վ երեխային պետք ա հասկացնել ինչ է վատ , ինչը՝ լավ....
Եվ մի բան էլ շատ ծնողները ծեծում են երեխային ոչ թե նրա համար , որ գտնում եմ այդ պահին դա էր ճիշտ , այլ պարզապես նյարդրերը տեղի ն տալիս, և համբերությունը չի բավարարում մեկ անգամ էլ ևս բացատրելու....
Պարզապես, ծնող ամեն րոպե պետք է հիշի , որ իր առջև անահատականություն է կանգնած, որի կարծիքի հետ պետք է հաշվի նստել, իսկ եթե երեխան ինչ-որ բան այպես չի անում պետք է խոսել երեխայի հետ, լսել նրա տեսակետը, և զրույցի միջոցով փորձել նրան բերել ճիշտ եզրահանգման:

[GevSky]

Ես կզարմանաի որ համաձայնվեիք ինձ հետ Բայց մի բան ասեմ հումանիստներ, բոլոր մարդիկ, այդ թվում և երեխաները կենդանու տեսակ են, և կան ֆակտորներ որոնք ավելի լավ կարող են ազդել այս կամ այն դեպքում… Եթե հարկ լինի ծեծելու երեխային, ապա ես հաշիվ կտամ իմ արածի համար, կբացատրեմ թե ինչու ծեծեցի, արդյունքում նա ստիպված կլինի մտածել, մի բան, որը հիմնականում բնորոշ չէ երեխաների մոտ: Ես փափուկ բարձերի չեմ սովորեցնի, երեխային իրավունք չունենք մեկուսացնել իրական աշխարհից այսինքն ցույց տալ միայն լավն ու բարին՝ փակելով նրա աչքերը որոշ իրականության առաջ, հետո այդ նույն երեխան ուղղակի շփոթվում է կյանքի դաժան հոսքի մեջ:
Շնորհակալություն ուշադրության համար

[Selene]

Բայց մի բան ասեմ հումանիստներ, բոլոր մարդիկ, այդ թվում և երեխաները կենդանու տեսակ են, և կան ֆակտորներ որոնք ավելի լավ կարող են ազդել այս կամ այն դեպքում… Եթե հարկ լինի ծեծելու երեխային, ապա ես հաշիվ կտամ իմ արածի համար, կբացատրեմ թե ինչու ծեծեցի, արդյունքում նա ստիպված կլինի մտածել, մի բան, որը հիմնականում բնորոշ չէ երեխաների մոտ: Ես փափուկ բարձերի չեմ սովորեցնի, երեխային իրավունք չունենք մեկուսացնել իրական աշխարհից այսինքն ցույց տալ միայն լավն ու բարին՝ փակելով նրա աչքերը որոշ իրականության առաջ, հետո այդ նույն երեխան ուղղակի շփոթվում է կյանքի դաժան հոսքի մեջ:

Բոլոր մարդիկ, այդ թվում՝ երեխաները կենդանի էակներ են, որոնց մոտ կա ի ծնե տրված հասկացողություն, գիտակցում: Չեմ փորձի հակառակն ապացուցել, թե իբր տվյալ պահին ծեծը չի ազդում, ազդում է, որովհետև հաստատ փոքրիկի աչքին սեփական ծնողը դառնում է սարսափելիի մեկը, ով ցույց է տալիս իր ֆիզիկական ուժի առավելությունը նրա նկատմամբ, ինչի ազդեցության տակ էլ երեխային այլևս ոչինչ չի մնում, քան ասել, որ էլ երբեք նույն սխալը թույլ չի տա: Իսկ իրականում այդպես չէ, քանի որ մեկ, երկու, երեխան կվարժվի ծեծ կոչված երևույթին ու կանի ամեն ինչ, ինչ սիրտն ուզի, դե ընդամենը հերթական ծեծը կուտի, ուրիշ ոչինչ: Այն երեխաները, որոնց ծնողների համար ծեծը հիմնական դաստիարակության միջոց է հանդիսանում, կամ էլ, հանդիսացել է ժամանակին, բավականին նյարդային են, անհանդուրժող, ու ոչ միայն սեփական ծնողների, այլ ընդհանարպես՝ հարազատ քրոջ, եղբոր ու շրջապատի նկատմամբ:
Երեխային չծեծել, չի նշանակում մեծացնել «փափուկ բարձերի» մեջ, իսկ հակառակը անպայման կբերի նրան, որ երեխան ինքը դեռ այդքան փոքրիկ լինելով կխառնվի կյանքի դաժան հոսքին սեփական, դեռևս այնքան անմեղ մաշկի վրա զգալով այդ դաժանությունը:

[GevSky]

Բոլոր մարդիկ, այդ թվում՝ երեխաները կենդանի էակներ են

Ինչու՞ ես խուսափում կենդանու տեսակ լինելուց, մի՞թե կենդանու տեսակը դա նույն կենդանի էակ չի:

Իսկ ինչ վերաբերվում է բուն թեմային, ես մի քիչ ուղղում մտցնեմ, ես նախ և առաջ կմոտենամ երեխային որպես անհատ մարդու, հետագայում կախված նաև երեխայից մնացած հարցերը, ես ինքս ահավոր խղճով եմ և ինքս ել ինձ չեմ պատկերացնում ծեծողի դերում իսկ երեխային անպայման չի խառնել դաժան կյանքին, բայց ծնողը պարտավոր է նախապատրաստել ամեն դեպքում:

[Angelochek Pushisti]

Ավելացվել է 43 վայրկյան անց
Դե իհարկե ոչ……… երեխան ոչ կենդանի է ոչ էլ անհասկացող արարած…Այն երեխաներին որոնց ծնողները թշնամու նման ծեծելով փորձում են դաստիարակել , ապա նման երեխաներին խորհուրդ եմ տալիս անել այն ,ինչ ուզում են և ոչ մեկի չլսեն

[VisTolog]

Ավելացվել է 43 վայրկյան անց
Դե իհարկե ոչ……… երեխան ոչ կենդանի է ոչ էլ անհասկացող արարած…Այն երեխաներին որոնց ծնողները թշնամու նման ծեծելով փորձում են դաստիարակել , ապա նման երեխաներին խորհուրդ եմ տալիս անել այն ,ինչ ուզում են և ոչ մեկի չլսեն

ՈՒզու՞մ ես, որ էդ երեխեն առավոտյան չարթնանա

[Երկնային]

Ծեծը դաստիարակության միջող չի կարող լինել…
երեխան կենդանի չէ… ծեծի են դիմում միայն այն ծնողները, որոնք ուրիշ միջոցներով չեն կարողանում երեխային դաստիարակել, անզոր են… այսինքն, նրանք հոգեպես պատրաստ չեն ծնող լինելու, կոչվելու…

Ախր իրենք այնքան նուրբ ու փոքրիկ են, ինչպե՞ս կարելի է… ի~նչ հոգեբանական ճնշում է դա, ի~նչ վախ են սերմանում փոքրիկների մեջ… երեխան չպետք է իր ծնողից վախենա… ծնողն ընկեր է, ո՛չ թե թշնամի…

իսկ ես համոզված եմ, որ կարելի է առանց բռնության երեխա դաստիարակել, սովորեցնել, բացատրել, լինել ընկեր… լավ բացատրածը ցանկացած երեխա էլ կհասկանա, կհարգի... ու էդ հարգանքը վախից չի առաջանա…

[varduuhi]

Միանշանակ ծեծը դաստիարակության միջոց չի կարող լինել: Չեմ ուզում կրկնվել, կարծիքներից շատերի հետ եմ համաձայն: Ասում են որտեղ վախ, այնտեղ հարգանք, բայց ես դեմ եմ դրան: Սերը ավելի կարևոր է, իսկ վախենալով չեն սիրում: Սիրելու դեպքում էլ ինքնըստինքյան հարգում են:
Համբերությամբ պետք է դաստարակենք մեր երեխաներին, որպեսզի տարիներ անց վայելենք ճիշտ դաստիարակության պտուղները