Ծեծը՝ դաստիարակության միջոց

[boooooooom]

Չգիտեմ ձեր մոտ ոնց, բայց աչքիս առաջ մի հիանալի օրինակ ունեմ ծնողների, ովքեր հիմա արդեն ծեր են ունեն թոռնիկներ: Նրանք երբեք իրենց երեխաներին չեն ծեծել, բայց պետք է տեսնել, թե ինչ լավ հարգված, չափված -ձևված մարդիկ են հիմա դարձել նրանց երեխաները: Ու տեսնեք ինչ պատկառանքով, կասեի գերագույն հարգանքով են վերաբերվում իրենց ծնողներին: Այ սա ա իսկական դաստիարակությունը:

Ծեծը դաստիարակության գործիքներից մեկն է, որ պետք է տեղին լինի. Ամեն երեխաի չէ որ ծեծելով պետք է դաստիարակել. կան երեխաներ որ նրանց խոսքն էլ հերիք է, դա նրանց մեջ ի ծնէ կա: Բայց երեխաները տարբեր են ծնվում: երեխա կա որին ծեծը ուղակի անհրաժեշտ է

---------- Ավելացվել է՝ 22:28 ---------- Սկզբնական գրառումը՝ 22:26 ----------

Ձեր կարծիքով բոլոր ծնողները սիրող են....?
Էնքան անտարբեր ծնողներ կան, որ թքած ունեն իրանց երեխաների վրա: Եթե նման մարդիկ չլինեին, էսքան մանկատներ ու ինտերնատներ էլ չէին լինի:

Երևի ես վատ ծնողների քիչ եմ հանդիպել

[Inana]

Ծեծը դաստիարակության գործիքներից մեկն է, որ պետք է տեղին լինի. Ամեն երեխաի չէ որ ծեծելով պետք է դաստիարակել. կան երեխաներ որ նրանց խոսքն էլ հերիք է, դա նրանց մեջ ի ծնէ կա: Բայց երեխաները տարբեր են ծնվում: երեխա կա որին ծեծը ուղակի անհրաժեշտ է

---------- Ավելացվել է՝ 22:28 ---------- Սկզբնական գրառումը՝ 22:26 ----------



Երևի ես վատ ծնողների քիչ եմ հանդիպել

Ախր երեխան ոչխար չի է, որ մինչև չծեծես չի հասկանա, ինքն էլ արժանապատվություն ունի: Օրինակ ինձ մի անգամ ա հայրս լաաավ ծեծել, բայց մինչև հիմա, որ հիշում եմ դառնություն եմ զգում, մտածում եմ, որ արժանի չէի դրան:
Բայց իհարկե պապայիս շաաատ եմ հարգում: Էդ չնչին բանա հարգանքը կորցնելու համար:

[Հայուհի]

Ախր երեխան ոչխար չի է, որ մինչև չծեծես չի հասկանա, ինքն էլ արժանապատվություն ունի: Օրինակ ինձ մի անգամ ա հայրս լաաավ ծեծել, բայց մինչև հիմա, որ հիշում եմ դառնություն եմ զգում, մտածում եմ, որ արժանի չէի դրան:
Բայց իհարկե պապայիս շաաատ եմ հարգում: Էդ չնչին բանա հարգանքը կորցնելու համար:

Ինձ հետ էլա տենց եղել, ես ոչ մի մեղք չունեի, ուղղակի էդ պահի տակ էր, պապաս ջղայնությունը վրաս թափես, բայց ես մեկա պապայից շաաատ եմ սիրում

[Ariadna]

Ես ճիշտն ասած չեմ հասկանում ծեծը որպես կանխարգելիչ միջոց օգտագործելը, էդ ինչքան ուժեղ պետք ա ծեծես էդ երեխային, որ ինքը էդ ծեծի վախից էդ չարությունը չանի, իսկ մի հատ տուտուզին խփելը կարծում եմ երեխայի համար հեչ էլ մի մեծ բան չի, որ դրա վախից չանի իր չարությունը։ Ես կարծում եմ, հիմնականում, երբ ծնողը ծեծում է, ավելի շատ պարզապես նյարդերն են տեղի տալիս, ինքը իրեն հանգստացնելու համար է խփում, ոչ թե երեխային վախեցնելու։ Ես օրինակ եղբորս վրա շատ եմ հարձակվել, նույնիսկ մի անգամ էնպես էի ճանկռել, խեղճ էրեխեն ոնց որ վագրի հետ մենամարտի բռնված լիներ։ Բայց էդ ընդամենը եղել ա իմ նյարդային պոռթկումը։ Հետո էնքան էր մեղքս գալիս, որ նայում էի հրեշտակային դեմքին ու երեսի ու ձեռքերի վերքերին, քոռանամ ես Ամեն դեպքում, ծեծելով դաստիարակելը 100% սխալ տարբերակ է։

[boooooooom]

Ախր երեխան ոչխար չի է, որ մինչև չծեծես չի հասկանա, ինքն էլ արժանապատվություն ունի: Օրինակ ինձ մի անգամ ա հայրս լաաավ ծեծել, բայց մինչև հիմա, որ հիշում եմ դառնություն եմ զգում, մտածում եմ, որ արժանի չէի դրան:
Բայց իհարկե պապայիս շաաատ եմ հարգում: Էդ չնչին բանա հարգանքը կորցնելու համար:

Ոչխարին ծեծելով բան չես հասկացնի, ինքը բնազդովա շարժվում, իսկ երեխան գոնե կիմանա որ վատ արարքը կրկնելու դեպքում ինքը նորից նույն ծեծը կուտի, և չի անում. իսկ խոսքով ասածը շատ դեպքերում բանի տեղ չի դնում

[Սամսար]

Խոստովանեմ։ Նյարդային բռնկումների պահերին մի 4-5 անգամ եղել ա, որ ճուտիկներիս ապտակել եմ։ Բայց հետո ամոթից գետինն եմ մտել՝ մի 10 անգամ ավելի ասեիր կամ 2 անգամ ավելի գոռայիր։ Եղել է, որ տանը հույզերս չեմ կարողացել կառավարել, ու հիմնականում եղել է իմ ընդհանուր լարվածության պատճառով, և ոչ թե այն պատճառով, որ նրանք ինչ որ մեծ հանցանք են գործել։

Բայց մի անգամ հետները մի շաբաթ չխոսեցի... Աններելի բան էին արել... Հիմա շատ դեպքերում մի խիստ հայացքս էլ է բավական լինում հասկացնելու համար։ Երբեմն ավելի շատ ժամանակ է պետք լինում ինչ-որ բան համոզելու համար։ Հիմա, օրինակ, փոքրիս մի շաբաթ է համոզում եմ, որ ուսին գցովի շատ գրքերով դպրոցական պայուսակը վնաս է, ավելի լավ է ուսապարկ-պայուսակ կրես՝ արդեն օրիորդական։ Մեկ է՝ համոզելու եմ։, ինչպես բոլոր նախորդ շատ դեպքերում, երբ տարբերակներ բացատրելով՝ պնդել եմ իմճիշտը։ Երբ իրենցն են պնդել, ոտքերը կպցրել են քարին՝ ասենք կոշիկ ընտրելու հարցում, երբ իրենք գնացել են թիթիզության, ես՝ որակի ուղղությամբ։

Են էլ ասեմ, որ երբ երեխային ծեծելը սովորություն ես դարձնում, երեխան սովորում է դրան, պարզապես չի ազդում որպես վախեցնելու միջոց...