Փորձ չունեմ,բայց կարծում եմ՝ երեխային պետք չէ վախեցնել ոչ ինչ- որ նորմերով, ոչ ծեծով, ոչ հայացքով: Վախը տվյալ պահին նորմալ զգացմունք չէ, մեկ էլ տեսար ենթարկվելու, ինքնաարտահայտման պրոբլեմ առաջանա: Ուղղակի երեւի բավական է լինել շատ ուշադիր երեխայի զարգացման, մեծացման ամեն մի քայլափոխի: Խորհուրդ կտայի կարդալ՝ Օշոյի «Внутренняя революция» /(երեւի թարգմանաբար՝ «Ներքին հեղափոխություն»)
Մի հատ էլ մեջբերում այդտեղից
Уважайте детей, делайте их бесстрашными. Но если вы сами полны страхов, как вы можете сделать их бесстрашными? Не заставляйте их уважать вас, потому что вы отец, вы их папочка, их мамочка и тому подобное. Измените это отношение и вы увидите какую трансформацию произведет уважение с вашими детьми. Они будут слушать вас более внимательно, если вы уважаете их. Они попытаются понять вас и ваш образ мыслей более внимательно. Им прийдется. И никаким образом ничего не навязывайте; если вследствии понимания они чувствуют, что вы правы, — они следуют за вами, и тогда они не теряют свое настоящее лицо.
Մեջբերել
Համեցիր նորաբաց ֆորում` 
Գևոր-ի խոսքերից
Չէ մի չէ, հլա մի հատ էլ պետք ա հետ դառնայինք ու խփեինք ծնողին, այդ ինչպես կարելի է ձեռք բարձրացնել սեփական երեխայի վրա 
ուրեմն լավ չեն դաստիարակել հարգանքը ծնողի նկատմամբ, որ մտքովդ պետքա տենց բաներ անցնի, սա իմ կարծիքնա. Ծնողը քեզ արարողնա, Մայրդ հենց այն որ քեզ 9 ամիս սրտի տակա պահել հազար ու մի դժվարություն կրելով այդ ընթացքում, հետո էլ լույս աշխարհ բերել, հերիքա, որ գիտակցես՝ իրավունքը ունի, որ վրեդ գոռա էլ, խփի էլ... ինքը հաստատ քեզ վատ բան չի անի, հենց նրա համար, որ ծնողա.
Էջանիշներ