Խոսքով ապտակելը /ծեծելը՞/ շատ ավելի բարդ ու արդյունավետ է…Բայց խոսքի թափն էլ պիտի ճիշտ վերցնել /ամենանուրբ իմաստով/…
Ես էլ մի դեպք հիշեցի…
Դասից տուն էի գնում՝ մտքերի մեջ, մեկ էլ այսպես ասած արթնացա մի չորս տարեկանին մոտ փոքրիկի ձայնից…
Մայրը երեխային տուն էր կանչում՝ հաց ուտելու…ու հո չէր խփում մեջքին…փոքրիկն ընդամենը ուզում էր մի քիչ էլ խաղալ…անտարբեր հարևանությունը կարծես թե վաղուց արդեն սովոր էր այդ երևույթին…ես էլ լսել էի, որ էդ կինը մի քիչ հիստերիկ ա…
Առանց վախենալու մոտեցա/ հնարավոր էր՝ ինձ էլ խփեր/…փոքրիկին խլեցի մոր ձեռքից ու իրան էլ հետ հրեցի…
/լուրջ եմ ասում էրեխու լաց սիրտս չի տանում/…
Ինձ ինչ ասես չասեց էդ կինը ու գնաց տուն…
Վերջն էր…ինձ թվաց էրեխուն ինձ թողեց…
Նստեցինք մի հատ նստարանի վրա, պուճուրին գրկել էի, ինքն էլ վախեցած ասում էր/
—Գնամ հացը ուտեմ, մամաս էլի կծեծի…
=>Երբ որ մարդիկ սովորում են ծեծը որպես դաստիարակության միջոց ընդունելուն, իրենց ձեռքով կարող են սեփական երեխաներին կոմպլեքսավորված, ամեն ինչից վախեցող ու դյուրագրգիռ մեծացնել…
էս դեպքում էդ պուճուրիկն իբրև կամակոր երեխա էր…/ ու աղջիկ էր ի դեպ/
Եթե ձեռքերը կարողանային խոսել, անպայման կդատապարտեին իրենց որպես կոպիտ ու անխնա դաստիարակման միջոց օգտագործելու համար…
'
Մեջբերել
Էջանիշներ