Ծեծը՝ դաստիարակության միջոց

[boooooooom]

Չգիտեմ ձեր մոտ ոնց, բայց աչքիս առաջ մի հիանալի օրինակ ունեմ ծնողների, ովքեր հիմա արդեն ծեր են ունեն թոռնիկներ: Նրանք երբեք իրենց երեխաներին չեն ծեծել, բայց պետք է տեսնել, թե ինչ լավ հարգված, չափված -ձևված մարդիկ են հիմա դարձել նրանց երեխաները: Ու տեսնեք ինչ պատկառանքով, կասեի գերագույն հարգանքով են վերաբերվում իրենց ծնողներին: Այ սա ա իսկական դաստիարակությունը:

Ծեծը դաստիարակության գործիքներից մեկն է, որ պետք է տեղին լինի. Ամեն երեխաի չէ որ ծեծելով պետք է դաստիարակել. կան երեխաներ որ նրանց խոսքն էլ հերիք է, դա նրանց մեջ ի ծնէ կա: Բայց երեխաները տարբեր են ծնվում: երեխա կա որին ծեծը ուղակի անհրաժեշտ է

---------- Ավելացվել է՝ 22:28 ---------- Սկզբնական գրառումը՝ 22:26 ----------

Ձեր կարծիքով բոլոր ծնողները սիրող են....?
Էնքան անտարբեր ծնողներ կան, որ թքած ունեն իրանց երեխաների վրա: Եթե նման մարդիկ չլինեին, էսքան մանկատներ ու ինտերնատներ էլ չէին լինի:

Երևի ես վատ ծնողների քիչ եմ հանդիպել

[Inana]

Ծեծը դաստիարակության գործիքներից մեկն է, որ պետք է տեղին լինի. Ամեն երեխաի չէ որ ծեծելով պետք է դաստիարակել. կան երեխաներ որ նրանց խոսքն էլ հերիք է, դա նրանց մեջ ի ծնէ կա: Բայց երեխաները տարբեր են ծնվում: երեխա կա որին ծեծը ուղակի անհրաժեշտ է

---------- Ավելացվել է՝ 22:28 ---------- Սկզբնական գրառումը՝ 22:26 ----------



Երևի ես վատ ծնողների քիչ եմ հանդիպել

Ախր երեխան ոչխար չի է, որ մինչև չծեծես չի հասկանա, ինքն էլ արժանապատվություն ունի: Օրինակ ինձ մի անգամ ա հայրս լաաավ ծեծել, բայց մինչև հիմա, որ հիշում եմ դառնություն եմ զգում, մտածում եմ, որ արժանի չէի դրան:
Բայց իհարկե պապայիս շաաատ եմ հարգում: Էդ չնչին բանա հարգանքը կորցնելու համար:

[Հայուհի]

Ախր երեխան ոչխար չի է, որ մինչև չծեծես չի հասկանա, ինքն էլ արժանապատվություն ունի: Օրինակ ինձ մի անգամ ա հայրս լաաավ ծեծել, բայց մինչև հիմա, որ հիշում եմ դառնություն եմ զգում, մտածում եմ, որ արժանի չէի դրան:
Բայց իհարկե պապայիս շաաատ եմ հարգում: Էդ չնչին բանա հարգանքը կորցնելու համար:

Ինձ հետ էլա տենց եղել, ես ոչ մի մեղք չունեի, ուղղակի էդ պահի տակ էր, պապաս ջղայնությունը վրաս թափես, բայց ես մեկա պապայից շաաատ եմ սիրում

[boooooooom]

Ախր երեխան ոչխար չի է, որ մինչև չծեծես չի հասկանա, ինքն էլ արժանապատվություն ունի: Օրինակ ինձ մի անգամ ա հայրս լաաավ ծեծել, բայց մինչև հիմա, որ հիշում եմ դառնություն եմ զգում, մտածում եմ, որ արժանի չէի դրան:
Բայց իհարկե պապայիս շաաատ եմ հարգում: Էդ չնչին բանա հարգանքը կորցնելու համար:

Ոչխարին ծեծելով բան չես հասկացնի, ինքը բնազդովա շարժվում, իսկ երեխան գոնե կիմանա որ վատ արարքը կրկնելու դեպքում ինքը նորից նույն ծեծը կուտի, և չի անում. իսկ խոսքով ասածը շատ դեպքերում բանի տեղ չի դնում

[Սամսար]

Խոստովանեմ։ Նյարդային բռնկումների պահերին մի 4-5 անգամ եղել ա, որ ճուտիկներիս ապտակել եմ։ Բայց հետո ամոթից գետինն եմ մտել՝ մի 10 անգամ ավելի ասեիր կամ 2 անգամ ավելի գոռայիր։ Եղել է, որ տանը հույզերս չեմ կարողացել կառավարել, ու հիմնականում եղել է իմ ընդհանուր լարվածության պատճառով, և ոչ թե այն պատճառով, որ նրանք ինչ որ մեծ հանցանք են գործել։

Բայց մի անգամ հետները մի շաբաթ չխոսեցի... Աններելի բան էին արել... Հիմա շատ դեպքերում մի խիստ հայացքս էլ է բավական լինում հասկացնելու համար։ Երբեմն ավելի շատ ժամանակ է պետք լինում ինչ-որ բան համոզելու համար։ Հիմա, օրինակ, փոքրիս մի շաբաթ է համոզում եմ, որ ուսին գցովի շատ գրքերով դպրոցական պայուսակը վնաս է, ավելի լավ է ուսապարկ-պայուսակ կրես՝ արդեն օրիորդական։ Մեկ է՝ համոզելու եմ։, ինչպես բոլոր նախորդ շատ դեպքերում, երբ տարբերակներ բացատրելով՝ պնդել եմ իմճիշտը։ Երբ իրենցն են պնդել, ոտքերը կպցրել են քարին՝ ասենք կոշիկ ընտրելու հարցում, երբ իրենք գնացել են թիթիզության, ես՝ որակի ուղղությամբ։

Են էլ ասեմ, որ երբ երեխային ծեծելը սովորություն ես դարձնում, երեխան սովորում է դրան, պարզապես չի ազդում որպես վախեցնելու միջոց...

[Նաիրուհի]

Նախ ասեմ, որ թշնամուս էլ ինձ նման երեխա ունենալ չէի ցանկանա։

Շատ փոքր ժամանակ ինձ չեն ծեծել, ու ես հիմա դրա համար միշտ ջղայնանում եմ մամայիս վրա, որովհետև շատ բաներ եմ արել, որոնք մի երկու անգամ ծեծ կերած լինելու դեպքում չէի անի. դե բացատրել են, չեմ հասկացել։
Մի փոքր ավելի մեծ տարիքում՝ երևի 5-6-ից սկսած, բավական շատ են ծեծել, բայց իմ մեղքով։ Էնքան երեսառած ու պրոբլեմատիկ երեխա էի դարձել, որ ոչ մի բան չէի ուզում հասկանալ։ Բայց արդեն էնքան ուշ էր, որ ծեծն էլ չէր օգնում. մինչև 13-14 տարեկանը բացատրելու դեպքում չէի ուզում հասկանալ, իմ էշն էի քշում, ծեծելու դեպքում էլ հակառակվելու համար էի ուզածս անում, էլ չասեմ, որ ինչքան հիմար արևմտյան հոգեբանության մոգոնած բարդույթ կա՝ իմ մեջ հայտնաբերում էի, իբր թե տեսեք-տեսեք՝ ես ուրիշ եմ, ոչ մեկդ ինձ չեք հասկանում, ես ճնշված եմ, ես դժբախտ եմ, չեք թողնում, որ որպես մարդ ձևավորվեմ։
Հիմարությո´ւն։
Էնքան ես իմ հորինած բարդույթներին հավատացի, որ մի մասը արմատավորվեց մեջս, ու մինչև հիմա որոշներից չեմ կարողանում վերջնականապես ազատվել։ Այնինչ եթե մի քիչ պակաս պնդաճակատ լինեի, հասկանայի, որ իրոք իմ լավն են ուզում, ոչ թե փորձում են ինձ «կոտրել», հիմա ահագին բանի հասած կլինեի։

Եթե ես ինձ նման երեխա ունենամ, երևի կգժվեմ, որովհետև մեկ-մեկ էնքան աննորմալ ու անհասկացող եմ եղել, որ հիմա հիշելիս ամոթից գետինն եմ մտնում։ Մամաս ուղղակի սուրբ է ու անսահման համբերություն ունի, որ ինձ դիմացել է։

Հ. Գ. Հիմա իմ մեջ լիքը ագրեսիա կա, բայց դրա ոչ մի տոկոսը ծեծի պատճառով չի։ Հիմնականում դրա մեղավորը ես եմ, մի քիչ էլ՝ որոշ արտաքին գործոններ, էնպես որ եթե պետք լինի, երևի կխփեմ երեխաներիս։
Բայց առաջին հերթին ոչ թե ամեն մանր-մունր բանից կպաշտպանեմ, այլ մի քանի անգամ կթողնեմ, որ իրենք սխալն անեն, իրենք էլ իրենց սարքած շիլան ուտեն, որ խելոքանան։

[Kita]

Տենց գնանք 99% երեխաները պիտի ծեծվեն: Ցանկացած երեխա իր ձևով պռոբլեմատիկ է և երես առած, էտ երեխա կոչված ՄԱՐԴ-ի մի մասն է, որ ծնվելուց հետո պիտի ի երես գա:
Իսկ եսիմ ոնց երես առած երեխա չդառնալու համար, պետք չէ փոքրուց եսիմ ոնց երես տալ, որ հետագայում չլինի, որ ահավոր երես առած է, էս է, էն է:
Իմ համար ահավոր անընդունելի է երեխայի վրա ձեռք բարձրացնելը:
Որ դրսում աչքովս ընկնում է նման դեպք` հիմնականում հիստերիկ մայրերի հետ համակցված, քիչ է մնում գնամ էտ ծնողին եսիմ ինչ անեմ ու տեսնելուց մի այլ կարգի նողկալի զգացմունք է առաջանում էտ տիպի ծնողների հանդեպ:

[Katka]

Պետք է չհոգնել ու չմոռանալ երեխայի տեսակի, էության մեջ խորանալ ու անիմաստ չքանդակել երեխային էնպես, որ չիրականացած երազանքները իրականացնի:

Ծնողներ կան, որոնք ավելի շատ են ծեծի կարիք զգում:

[Hda]

Ամենամեծ անեծքս աղջկաս(13)-երեխադ քեզ պես լինի
Եկեք այսպես անենք-երեխա չունեցողները պարզապես թող գրեն իրենք ճաշակել են թե ոչ,քանզի նրանց կարծիքը վերջնական չի կարող լինել:
Ծնողներն էլ թե ճաշակածի,թե մատուցածի մասին:Կարծում եմ բոլորի կյանքում էլ գոնե մեկ անգամ "արժանի" առիթ եղել է:Բացառության չեմ հանդիպել:Հետո մի հատ փափուկ տեղը շոշափելը ամենևին չարժի ծեծ համարել...

[Հարդ]

Հարդ ջան, դու քո երեխեքին ծեծել-ջարդելով կհասկացնես, իսկ ես բացատրելով: Տենց չի՞:

Արա դե լաաաաավ էլի... ես ծեծել ջարդելու անուն եմ տվել? Էս ինչ խրոնիկ հիվանդություն ա մտել ֆորում՝ ամեն բան ծայրահեղ ձևով հասկանալը Թե ես ոնց կհասկացնեմ, ես չեմ կարող ասել, որովհետև ոչ իմ ապագա երեխաներին եմ ճանաչում, ոչ էլ չգիտեմ էտ ժամանակ ոնց կմտածեմ:
Իսկ դու գնա բացատրի: Կարող ա բախտդ բերի նենց խելացի էրեխեք ունենաս, որ բացատրելը հերիք լինի:

Թեման կարդալով մի բան եմ հասկանում. ովքեր դեռ չունեն երեխա ասում են ամպագորգոռ խոսքեր, թե ինչ ծեծել ինչ բան, կբացատրեմ, կհասկացնեմ ու տենց բաներ... իսկ ովքեր արդեն ունեն՝ կամ ավելի ռեալ են խոսում, կամ «խոստովանում» որ ապտակել են:
Նենց որ հետևություններ արեք նախընտրական արշավի մասնակիցներ

[VisTolog]

Արա դե լաաաաավ էլի... ես ծեծել ջարդելու անուն եմ տվել? Էս ինչ խրոնիկ հիվանդություն ա մտել ֆորում՝ ամեն բան ծայրահեղ ձևով հասկանալը Թե ես ոնց կհասկացնեմ, ես չեմ կարող ասել, որովհետև ոչ իմ ապագա երեխաներին եմ ճանաչում, ոչ էլ չգիտեմ էտ ժամանակ ոնց կմտածեմ:
Իսկ դու գնա բացատրի: Կարող ա բախտդ բերի նենց խելացի էրեխեք ունենաս, որ բացատրելը հերիք լինի:

Թեման կարդալով մի բան եմ հասկանում. ովքեր դեռ չունեն երեխա ասում են ամպագորգոռ խոսքեր, թե ինչ ծեծել ինչ բան, կբացատրեմ, կհասկացնեմ ու տենց բաներ... իսկ ովքեր արդեն ունեն՝ կամ ավելի ռեալ են խոսում, կամ «խոստովանում» որ ապտակել են:
Նենց որ հետևություններ արեք նախընտրական արշավի մասնակիցներ

Իմ նյարդերը հիմա էլ են հերիքում ամբողջ ձայնով ու ժամերով լացող անկարգ երեխային մատով չկպնելու ու ցավ չպատճառելու` միևնույն ժամանակ հանգստացնելու համար:

---------- Ավելացվել է՝ 10:36 ---------- Սկզբնական գրառումը՝ 10:33 ----------

Ախր երեխան ոչխար չի է, որ մինչև չծեծես չի հասկանա, ինքն էլ արժանապատվություն ունի: Օրինակ ինձ մի անգամ ա հայրս լաաավ ծեծել, բայց մինչև հիմա, որ հիշում եմ դառնություն եմ զգում, մտածում եմ, որ արժանի չէի դրան:

Նորից հիշեցի Հիսուսի խոսքերը, որոնք մարդուն ոչխարի հետ էին համեմատում:

[Հարդ]

Իմ նյարդերը հիմա էլ են հերիքում ամբողջ ձայնով ու ժամերով լացող անկարգ երեխային մատով չկպնելու ու ցավ չպատճառելու` միևնույն ժամանակ հանգստացնելու համար:

Ինչի քո համար անկարգությունը մենակ բարձր ձայնով լացն ա? Ես նենց անկարգների եմ տեսել... որ պտի շղթայես իրա կռավաթին որ հանգստանա: Ուրիշ ճար արդեն չկա:

Իսկ ընդհանրապես նկատել եմ, որ էրեխեքն ինձ ենթարկվում են, ինչքան էլ չար լինեն... չգիտեմ, ինձ թվում ա վախենում են ինձնից, բայց միևնույն ժամանակ սիրում են...

[Լուսաբեր]

Իմ նյարդերը հիմա էլ են հերիքում ամբողջ ձայնով ու ժամերով լացող անկարգ երեխային մատով չկպնելու ու ցավ չպատճառելու` միևնույն ժամանակ հանգստացնելու համար:

Վիստ ջան, մի բանա երեխա ունենալ ու նրա հետ ամբողջ օրդ անցկացնել. մեկ այլ բան դրսում կամ հարևանի տանը մի քանի ժամով երեխաների հետ շփվել ու բան բացատրելը:

[VisTolog]

Ինչի քո համար անկարգությունը մենակ բարձր ձայնով լացն ա? Ես նենց անկարգների եմ տեսել... որ պտի շղթայես իրա կռավաթին որ հանգստանա: Ուրիշ ճար արդեն չկա:

Իսկ ընդհանրապես նկատել եմ, որ էրեխեքն ինձ ենթարկվում են, ինչքան էլ չար լինեն... չգիտեմ, ինձ թվում ա վախենում են ինձնից, բայց միևնույն ժամանակ սիրում են...

Չէ, սխալ հասկացար:

Նշել եմ այն պատճառները, որոնց ժամանակ ծնողներն իրենց երեխաներին ծեծում են՝ բարձր լացի ձայնը «կտրելու» ու հնարավոր անկարգությունը վերացնելու համար: Շատերի վրա՝ այդ թվում և իմ, երեխայի բարձր լացի ձայնը ու ցանկացած այլ ձայն, որը չի կարող ոչ մի կերպ հաճելի լինել՝ ահավոր կերպով ազդում է, բայց եթե դիմացինս չի հասկանում, ուրեմն ես նրան ոչ մի ցավ էլ չեմ պատճառի:

[Արևածագ]

Ինձ չեն ծեծել: Բայց մի երկու անգամ ապտակել են՝ լավ հիշում եմ ի՞նչ առիթներով: Բայց ախր իդեալական երեխա եմ եղել՝ չխոսկան, ոչ մի պահանջ չներկայացնող, օրերով միայն մի անկյուն քաշված՝ կարդալ... կարդալ... կարդալ... Ծնողական ժողով էլ գնում էին, որ շոյված ինքնասիրությամբ տուն վերադառնան:
Երեխաներս. Երկուսին էլ պատահել է, որ փափուկ տեղերին մի երկու անգամ հասցրած լինեմ, տղայիս մի քիչ ավելի շատ: Բայց արի ու տես որ աղջիկս է արժանի այդ «շատին»: Իրենք էլ մեկ էլ տեսար կսկսեն.« Մենք մանկություն չենք ունեցել, ծեծ ու ջարդի մեջ ենք մեծանում, մեր իրավունքները կոպիտ կերպով ոտնահարվում են, շնորհակալ պիտի լինեք, որ Ստրասբուրգի դատարան նամակ չենք գրում... և այլն... և այլն»:
Մի օր ամուսինս ասաց. «Եթե ծեծվել էլ եք՝ ձեր օգուտի համար եք ծեծվել: Բայց ափսոս քիչ եք ծեծվել, դրա համար էլ լեզուներդ այդքան երկար է»:
Իհարկե ծեծելով անհնար է մարդ դաստիարակել: Այդ դեպքում ինչքան ուժեղ ծեծ՝ շանսերդ այնքան շատ, որ մեծանալով էլ իրենք քեզ «կծեծեն», պարտադիր չի դրա բառացի իմաստով: