Մանկապարտեզ

**Cassiopeia** · 16.04.2007, 22:19

Վայյ, ինչ լավ թեմա է…
Սիրով եմ հաճախել մանկապարտեզ: Սկզբում Հրազդանում ռուսական մանկապարտեզ էր: Այնտեղի հուշերից շատ բան չի մնացել, մսուր-մանկապարտեզ էր: Արսեն Սաֆարյանը մեր խմբից էր, նկարը դեռ կա: Խմբում հիմնականում ռուսներ էին ու մեջների "կյաժը" ես ու Արսենն էինք: Հետո այդ ժամանակվանից հիշում եմ, որ ինձ ասում էին, թե ես աղջիկ եմ, բոլորին ծեծում էի ու բռունցքներով փորձում հակառակն ապացուցել: Հետո Երևանի 127 մանկապարտեզն էի հաճախում: Այնտեղ էլ մի բարի պտուղ չեմ եղել, բոլորին ծեծում էի, ով համարձակվեր ինձ կամ քրոջս նեղացնել: Հիշում եմ, մի անգամ մի տղայի էնպես էի ծեծել, որ քթից արյուն էր եկել ու քրոջս հագուստին էր լողոզվել այդ արյունը ու զուգարանում քրոջս հագուստն էի լվանում:
Մանկապարտեզի ջերմ հուշերից մնացել են պարերը: Շատ եմ պարել, օրինակ Դինամոյում, Համալիրում, Վարդան Մամիկոնյանի արձանի մոտ: Մի ժամանակ Ծաղկի պարահանդես գոյություն ուներ, այդ պարահանդեսը Համալիրում էր: Մենք կակաչներ էինք՝ դեղին ու կարմիր: Հիշում եմ ոնց էինք ծաղկի թասակի ծանրության տակ գլուխներս հազիվ ձիգ պահած պարում…
Երնեկ էն ժամանակները…

**Selene** · 16.04.2007, 22:41

Ինչ լավ թեմա ես բացել, Ուլուանա ջան

Հիշեցի մանկությանս անհոգ ու երջանիկ օրերը

Շատ մեծ հաճույքով եմ գնացել մանկապարտեզ, մանկապարտեզում ինձ բոլոր դայակներն ու դաստիարակները շատ էին սիրում, միշտ այն եմ հիշում, որ ճաշելու ժամանակ , երբ պետք է գնային ափսեները բերելու, սեղաններին շարելու, որպես շատ պատասխաատու անձի, ինձ էր վստահել դաստիարկն այդ գործը, հետո էլ միշտ ասում էր, թե ես քեզ հարս եմ տանելու, որ մեծանաս

Ես մանկապարտեզի վերջին խումբ չգնացի, կարծեմ նախադպրոցական է կոչվում, միանգամից գնացի դպրոց

Միշտ մանկապարտեզի բակից նայում էի ու երանի տալիս, թե երբ պիտի գնամ դպրոց, բայց դե մանկապարտեզում ուրիշ էր

Կեսօրին, երբ պիտի գնայինք քնելու, ես ու մեր խմբից մի տղա, իմիջայլոց դաստիարակների սիրելիների շարքն ինքն էլ էր մտնում հայտնի պատճառով, միշտ մի լավ խոսում ու կամացուկ ծիծաղում էինք խմբի դանդալոշների վրա, նոր քնում, համ էլ այդ տղան հարուստ պապա ուներ, իրենք դեռ այն ժամանակ ունեին Audi մակնիշի մեքենա, ինձ էլ թվում էր, թե դա պիտի մի հրաշք մեքենա լիներ, հատկապես որ դաստիարակները իրեն այդ հարստության համար էին սիրում

Մի բան մենակ տանել չէի կարողանում, երբ հանդեսի ժամանակ դաստիարակն իմ ոտանավորն ինձ հետ հավասար, բայց ցածր ձայնով արտասանում էր, այնպես էի վիրավորվում

Մտածում էի, ախր ես հո դեբիլ չեմ, որ մոռանամ, չէ-որ ամբողջ խմբի ոտանավորները կարող եմ առանց մի պահ կանգնելու ասել

Մնացածը կգրի Goga-ն, որովհետև նույն մանկապարտեզն ենք գնացել, մի խումբ ցածր է եղել ինքը ու ամբողջ երկու թե երեք տարի հոգիս կերել է

**Ուլուանա** · 16.04.2007, 22:42

Յա՜, Վերա՞,

փաստորեն, կարգին մարտական աչոնիկ ես եղել փոքր ժամանակ, հա՞։

Կյանքում մտքովս չէր անցնի։ Դժվարությամբ եմ պատկերացնում քեզ տղաներին բոքսելիս։

**Cassiopeia** · 16.04.2007, 22:47

Ուլուանա-ի խոսքերից

Յա՜, Վերա՞,

փաստորեն, կարգին մարտական աչոնիկ ես եղել փոքր ժամանակ, հա՞։

Կյանքում մտքովս չէր անցնի։ Դժվարությամբ եմ պատկերացնում քեզ տղաներին բոքսելիս։

Իրանք էլ չէին պատկերացնում իմ բռունցքների համը ու հենց ինձ տեսնում էին, գոռում էին "девчонка" (Կներեք ռուսերեն մեջբերման համար, բայց դա ռուսական մանկապարտեզ էր), ու դա իրենց համար լավ չէր վերջանում… բայց հիմա որ հիշում եմ, զղջում եմ, որ արական սեռի ներկայացուցիչ լինելու համար դավաճանում էի իմ իսկական սեռը

**Lilushik** · 17.04.2007, 00:49

էհ կյանքիս ամենալավ տարիներն էին… Մանկապարտեզից այնքան շատ հիշողություններ ունեմ՝ անգամ չգիտեմ, թե որը պատմեմ…

Առաջին օրը, երբ եկա մանկապարտեզ, ինձ այնքան էր գրավել այդ մանկական գունավոր աշխարհը, որ երբ մայրիկս եկավ ինձ տուն տանելու, ես սկսեցի լաց լինել…
Ես և ընկերուհիս այնտեղի լիդերն էինք

և երբ մենք վիճում էինք մանկապարտեզը բաժանվում էր երկու զորամասի՝ կեսն իմ կողմն էին անցնում, կեսն ընկերուհուս և բոլորը սկսում էին իրար հետ վիճել , հաջորդ օրը մենք արդեն բարիշած գալիս էինք ու սկսում նրանց բացատրել, որ կռվելը վատ բան է

…Երբ հանդես էր կազմակերպվում գլխավոր դերերը մեզ էին տալիս : Մեր մանկապարտեզի հովանավորները Գերմանացիներ էին և մի անգամ նրանց պատվին գերմաներենով հանդես էին կազմակերպել . բեմադրել էին «Կարմիր գլխարկ» հեքիաթը և ես խաղում էի տատիկի դերը

Ի դեպ առաջին անգամ մանկապարտեզում եմ սիրահարվել

այդ տղան էլ ինձ էր սիրում և ինձ ծաղիկներ էր(մոլախոտ) նվիրում…Բայց հետո նա սիրահարվեց մեկ ուրիշ աղջկա և ես շատ ծանր էի տանում այդ ամենը

Շատ մեծ էր մանկապարտեզս… Երկհարկանի մի դղյակ էր՝ մեծ այգիներով, ճոճանակներով …Կարծում էի ,թե աշխարհի ամենամեծ շինությունն է…
Այժմ այդ շինությունը գնել է մի մեծահարուստ…Այն ամբողջովին պարսպապատված է և երբեմնի զվարթ գույներով մանկապարտեզից մնացել է լոկ հիշողուրյուն…