Բարև Ֆրեյա: Համաձայն եմ քեզ հետ "Ալքիմիկի" պահով: " Ալքիմիկը" կարծես Պաուլոյի ստեղծագործությունների անկյունաքարը լինի: "Ալքիմիկը" մեզ մեր միջի լավագույնն է ի ցույց հանում, ստիպում է հավատալ մեր ուժերին, հասնել մեր երազանքներին : Ես էլ էի շատ տպավորված այդ գրքից:Ֆրեյա-ի խոսքերից
"Ալքիմիկ"-ն եմ կարդացել, "11 րոպե"-ն, "Լույսի զինվորը" /համոզված չեմ վերնագրի թարգմանությունում/ , "Սատանան ու սենյորիտա Պրիմը", "Նստեցի ես Ռիո-Պեդրայի ափին ու լացեցի": /կարծեմ` էլ չեմ կարդացել/
Ալքմիկը շատ է դուրս եկել, ահագին մեծ հետք է թողել իմ մեջ: Այդ գիրքը ստիպում է մարդուն ավելի օտպիմիստորեն նայել աշխարհին ու բարություն է հասղորդում:
Բայց մյուս գրքերը գնալով ավելի ու ավելի քիչ հետաքրքիր էին... մի քանիսը ընդհանրապես "մետրոյում կարդալու" գրականություն էր:
Ուղղակի Կոելյոն շատ լուսավոր մարդ է, օպտիմիստական, դրական լիցք է իր մեջ տանում:
Անկախ նրա գրքերի պարունակությունից` մեկա կսիրեմ ու կհարգեմ նրան
Բայց մյուս գրքերի մասին քո կարծիքի հետ ես չեմ համաձայնի: Գիտես մեզ միշտ հեշտ է մեր մեջ լավն ու բարին տեսնել,, բայց չենք ցանկանում տեսնել մեր վատ ու չար կողմերը, որը բոլորիս մեջ առկա է: Իսկ Պաուլոյի մյուս գրքերը մեզ հենց դրանք են ցույց տալիս: Օրինակ "Սատանան և սինյորիտա Պրիմը" մեզ հարց է տալիս.
«Ինչի՞ եք դուք պատրաստ հանուն փողի», «Պատրաստ ե՞ք ձեր նպատակին հասնելու համար քայլել մարդկանց վրայով», կամ «Ռիո Պեդրայի ափին նստեցի և լաց եղայաում» այն միտքն է, թե մենք պատրաստ ենք հանուն մեր սիրո հրաժարվել Էգոյից, հանուն մեր սիրելիի երջանկության կարող ենք զոհել մեր երջանկությունը: Կամ հենց "11րոպեն", որն հարց է առաջացնում թե կարող ենք մենք հրաժարվել մեր նախապաշարմունքներից:
Եթե կցանկանաս ավելի խորը քննարկել գրքերը, կարող ես հաղորդագրություն թողնել:
Եվ շատ ուրախ եմ, որ անկախ ամեն ինչից կսիրես ու կհարգես Պաուլո Կոելոյին:
Մեջբերել
Էջանիշներ