Բորխեսին ժամանակավոր հրաժեշտ եմ տալիս, գիրքը վերջապես ավարտեցի,, բացի հիաշածս ստեղծագործություններից շատ տպավորվեց մոտս նաև «Բրոդիի տեղեկանքը», բայց հիմա Բորխեսի մասին առայժմ վերջին գրառումը ուզում եմ անել՝ «Դոն Կիխոտի» թաքուն դյութանքները» էսսեից հետևյալ մեջբերմամբ՝Էս գաղափարը այս կամ այն կերպ տարբեր ստեղծագործություններում ա արտահայտված, հեչ չլինի վերը «Բաբելոնյան գրադարանից» մեջբերածս հատվածը, նետաքրքիր կլինի, որ Կոելյո կարդացած մարդիկ ասեն, թե նման միտք Կոելյոյի մոտ հանդիպում է, թե ոչ, որովհետև եթե իրոք Կոելյոն օգտվել է Բորխեսից, ինչին կասկածելու էլ առիթ չունեմ CactuSoul-ի բերած հատվածից հետո, այս միտքը դժվար Կոելյոն շրջանցած լինիԻնչու է մեզ անհանգստացնում, որ քարտեզն ընդգրկված է քարտեզի մեջ և հազար ու մեկ գիշերները՝ «Հազար ու մեկ գիշերներ» գրքում: Ինչու՞ է մեզ անհանգստացնում, որ Դոն Կիխոտը «Կիխոտի ընթերցողը լինի, իսկ Համլետը՝ Համլետի հանդիսատեսը: Կարծես հայտնաբերել եմ պատճառը. այդ փոփոխությունները նշում են, որ եթե մտացածին կերպարները կարող են ընթերցողներ կամ հանդիսատեսներ լինել, ուրեմն մենք՝ նրանց ընթերցողներն ու հանդիսատեսները, կարող ենք մտացածին լինել: 1883 թվականին Կարլայլը գրեց, որ տիեզերքի պատմությունը աստվածային, անսահման մի գիրք է. այնտեղ գրում ու կարդում են բոլորը, և այնտեղ գրվում է բոլորի մասին:
Մեջբերել
Էջանիշներ