Սամսոնն ու իր ընկերները հերթական անգամ լուծում էին հացի խնդիրը: Ընթրիքին չէին գնացել, քանի որ գիտեին, որ ավելի համեղ պատառ վայելելու հնարավորություն կա: Արդեն հանգստի ժամն էր: Զորամասում հնչել էր գիշերային քուն հրամանը և բոլոր զինծառայողները պառկել էին հանգստանալու: Սամսոնենց ննջասենյակում ևս բոլորը պառկել էին քնելու: Սամսոնին ու Խչոյին հյուր էր եկել Շավոն, որի մահճակալը հարևան ննջասենյակում է: Նրանցից ու Վրեժից բացի բոլոր զինծառայողները քնած էին, կամ էլ փորձում էին քնել: Իսկ Սամսոնենք քննարկում էին օրվա հացի խնդիրը: Խնդրի առաջին պահանջը արդեն իսկ լուծված էր՝ փողը հավաքել էին: Լուծված էր նաև խնդրի երրորդ պահանջը. որոշված էր, թե ո՞վ է գնալու անհրաժեշտ սննդամթերքն առնելու, իհարկե՝ Վրեժը: Մնում էր լուծել վերջին՝ հացն ուտելու պահանջն ու երկրորդ, ոչ պակաս կարևոր պահանջը՝ ընտրելը: Այո: Խնդրի երկրորդ պահանջն իրոք բարդ էր, պետք էր որոշել, թե այսօր ի՞նչ են ուտելու: Ու ննջասենյակում մոտ կես ժամ քննարկվում էր այդ հարցը...... շարունակություն
* * *
-Կարելի է լահմաջո ուտել:
-Էս ժամին ու՞ր ղրկենք լահմաջո բերելու:
-Մեկ կիլոմետրի վրայի մի հատ տեղ կա, լահմաջո սարքում են...
-Էս դանդալոշին չգիտես, մինչև էդ ճամփեն ալարելով գա, լահմաջոն կսառի, սառն էլ բանի պետք չի:
-Դե ուրեմն եկեք էսոր հաց ու շոկոլադ-կարագ ուտենք:
-Հա, էդ լավ միտք ա...
-Չէ է, չեմ սիրում, համ էլ ատամս ցավում ա...
-Պանիր ուտե՞նք, կարող ենք ասել որ չեչիլ պանիր բերի, խանութում նոր են ստացել...
-Լեննակա՞նի ա:
-Հա:
-Արժե:
-Տո չէ է, էդ անտերը չի կշտացնում, չարազի տեղ գնում ա:
-Լավ, բա ի՞նչ ուտենք:
-Թող երշիկ ու բաստուրմա բերի, մեկ էլ սուջուխ կարելի ա:
-Հա՛, հետն էլ կոլա:
-Չէ, չարժի, երշիկեղենից հոգնել ենք: Ասենք թող ապխտած ձուկ բերի:
-Դրա հոտն էլ ուշ ա անցնում:
-Դե թող են պահածո ձկներից բերի:
-Էդ բացելը ջանջալ ա:
-Թթվասեր, կաթնաշոռ առնենք, խառնենք ու հացով ուտենք:
-Էդ էլ ջանջալ ա: Համ էլ երևի չկշտացնի:
-Սենց մինչև լուս կխոսենք: Եկեք պանիր, հաց ու երշիկ թող բերի...
-Մեկ էլ թթվասեր...
-Մեկ էլ կոլա...
-Չէ՜, մտածեցի, եկեք էսօր էն յոգուրտներից ուտենք....
-Տո՛ լա՜վ է...
-Բա ի՞նչ ուտենք:
Մինչ Սամսոնը, Խչոն ու Շավոն քննարկում էին, թե այդ օրն ինչ կարելի է ուտել, Վրեժը նստած համբերատար որոշմանն էր սպասում, իր սեփական ախորժակն ու ցանկությունները թաքցնելով ու մտքում մտածելով. «Տեսնե՞ս ինձ բան կհասնի, թե հյուրեր կունենանք...»: Մյուս զինծառայողները երևի թե քնած էին, համենայն դեպս այդ էր վկայում ննջասենյակում լսվող թուք կուլ տալու ձայնը, որը գալիս էր հերթով բոլոր մահճակալներին: Այդ թուք կուլ տալը երևի տեսած երազների հետևանք էր, թեև շատ նման էր սոված մարդու՝ թուքը կուլ տալու ձայնին: Բայց չէ, տղերքը կուշտ կերած ու հոգնած քնած էին, այնպես որ, նախ անհնար էր, որ նրանք արթուն լինեին ու լսեին Սամսոնենց շատ բարձր ձայները, երկրորդ, եթե անգամ արթուն լինեին, ապա այնքան կուշտ էին, որ դժվար թե նրանց ախորժակը բացվեր ու սկսեին սովածությունից թուքը կուլ տալ: Ու մինչ տղերք այսպես իրենց երազի մեջ թուքն էին կուլ տալիս, անցավ վաղուց սպասված կես ժամն ու Սամսոնենք վերջապես որոշում ընդունեցին ուտել հաց, պանիր և երշիկ՝ թթվասերով, իսկ վրայից կոլա խմել: Վրեժը տեղից վեր կացավ, որպեսզի հերթական անգամ ինքնակամ լքի զորամասը մոտակա խանութ այցելելու ու ամենօրյա ցանկով միևնույն սնունդը գնելով նորից վերադառնա: Վրեժը գնաց, իսկ Սամսոնենք պառկելով (Շավոն պառկեց Վրեժի մահճակալին) սկսեցին բջջային հեռախոսով բարձր երաժշտություն լսել ու քննարկել սնունդի իրենց կատարած ընտրության ճիշտ ու սխալ լինելը: Զինծառայողները շարունակում էին «լռության» մեջ «հանգիստ քնել», «երազում» հանգիստ կուլ տալով թուքն ու անգամ «չկասկածելով», որ իրենց ննջասենյակում շուտով «խնջույք» է լինելու: Ու այսպես անցնում էին րոպեներն ու աստիճանաբար մոտենում էր Վրեժի վերադառնալու ժամը...
Ննջասենյակի դուռը բացվեց ու ներս մտավ Գոքորը: Սա արտառոց երևույթ էր, որովհետև բոլորին հայտնի է, որ Գոքորն ինքը հազվադեպ է այցելություններ կատարում: Ավելի հաճախ ում հետ որ ուզում է խոսել, ինչ-որ մեկի միջոցով իր մոտ է կանչում: Բայց այս անգամ ննջասենյակի դուռը բացվեց և ներս մտավ ո՛չ ավել, ո՛չ պակաս Գոքորը:* * *
Գոքորը... Գոքորը զորամասի ամենահայտնի մարդկանցից մեկն է: Նա ամեն ինչով տարբերվում է մյուս զինծառայողներից: Տառացիորեն ամեն ինչով: Նրա արտաքինի մեջ ամենից առաջ աչքի են զարնում զինծառայողի համար անսովոր երկար մազերը: Գոքորն այն տղերքից է, որ քաղաքացիական կյանքում ամենայն հավանականությամբ կխուզի իր մազերն ու ամեն օր կսափրի ճաղատ գլուխը, դրանով իսկ առանձնանալով իրեն շրջապատողներից, դառնալով երևացող մարդ: Բայց զորամասում կարճ կտրված կամ խուզված մազերը սովորական երևույթ են, այնպես որ աչքի ընկնելու համար հարկավոր է հնարավորին չափ երկարացնել մազերը: Իհարկե ոչ այնքան, որ հարիր չլինի տղամարդուն: Գոքորը եվրոպական «սուտի-մուտի» մոդաներից հեռու, տղամարդկային բարձր արժանապատվություն ունեցող մարդ է, այնպես որ անհնար է, որ նրա մազերն այնքան երկարեն, որ նմանվեն... արդեն պարզ է թե ում մազերի երկարությանը: Բայց մինչև այդ տղամարդկային արժանապատվությունը չխախտող սահմանը նրա մազերը երկարում են: Միամտություն է կարծել, թե զորամասի հրամանատարությունը դա թույլատրում էր: Միամտություն է կարծել, թե նրանք դրա համար չէին «հանդիմանում» Գոքորին: Բայց նրա՝ զորամասում ունեցած հեղինակությունը ամրապնդվում էր նաև հենց այդ հանդիմանություններին դիմակայելուց: Միամտություն է կարծել, թե Գոքորին դուր էին գալիս երկար մազերը կամ այդ հանդիմանությունները անընդհատ լսելը, բայց իր հեղինակությունը, իր տղամարդկությունն ապացուցելու համար դա երևի թե անհրաժեշտ էր:
Գոքորը հաղթանդամ տղամարդ էր, մարդ, ում մեկ հարվածը կարող է լուծել շատ հարցեր, բայց նա այնքան ամուր հեղինակություն ունի, որ սովորաբար ծագած խնդիրները լուծում էր կա՛մ մեկ հայացքով, կա՛մ մեկ խոսքով: Այսպիսին էր այն Գոքորը, որ մտավ ննջասենյակ: Նրա ներս մտնելուն պես կտրվեցին ննջասենյակի բոլոր ձայները. բջջային հեռախոսի երաժշտությունը, Սամսոնենց քննարկումը, քնած տղերքի թուքը կուլ տալու ձայնը... Գոքորը խոսեց:
-Լսել եմ, տաքսի ունեք:
-Ի՞նչ տաքսի:
-Ձեզ հիմարի տեղ մի դրեք, ում եք ուղարկել հացի:
-Հա՜, է՞դ էս ասում: Վրեժին:
-Ի՞նչ ա բերելու:
-Հաց, պանիր, երշիկ, թթվասեր, կոլա...
-Ավելի լավ բան չէի՞ք կարող ուզել:
-Դե...
-Լավ, պրծանք: Հինգ հոգու բաժին կուղարկեք մոտս, քաղաքացիական հյուրեր ունեմ:
-Բայց Գոքոր...
-Բան ասի՞ր:
-Դե... ուղղակի էդքան չկա, փողը քիչ էր:
-Որ տենց ա, ինչքան կա կուղարկեք:
-Գոքոր, բա մենք սովա՞ծ մնանք:
-Բան ասի՞ր:
-Ասում եմ, էսօր հաց չենք կերել էլի, դուք էլի շատից-քչից կերած կլինենք:
-Յա՜:
-Կեսն ուղարկենք, կեսը պահենք մեզ, հա՞:
-Յա՜՞:
-Գոքոր ուղղակի իսկականից սո...
-Ասում եմ, յա՛:
-Լավ Գոքոր, կուղարկենք:
-Տղերքը խմելու բան ման են բերել: Էդքան էլ շատ չի, ձեզ չի հերիքի, դուք ուտելիքն ուղարկիք: Ուտելիք քիչ են բերել:
-Լա՛վ Գոքոր:
-Դե արագացրեք, նստած սպասում ենք:
Ասաց գու գնաց Գոքորը: Գնաց՝ Սամսոնենց թողնելով մտատանջության ու լռության մեջ: Այդ գիշեր բջջայինով երաժշտություն ննջասենյակում էլ չլսվեց: Արդեն հազվադեպ էին լսվում նաև զինվորների թուքը կուլ տալու ձայները. նրանք արդեն խոր քնի մեջ հանգստանում օրվա տանջանքից ու տառապանքից:
Գոքորն այդ օրվա իր հացի խնդիրը լուծեց:
20.03.2007-23.03.2007
Մեջբերել
Սիրում եմ, որ ստեղծագործության մեջ ավելորդ մանրամասներ ու ձգձգված հատվածներ չեն լինում։ 
Ուլուանա-ի խոսքերից
Էջանիշներ