Ինձ շատ հոգեհարազատ բանաստեղծություն է, սրտով է գրված: Այն խորհել է տալիս ապրած կյանքիդ ու արածներիդ, իսկ գուցե և չարածներիդ մասին: Իրոք ափսոսանք է արթնացնում մեջդ, ու ակամա հետադարձ հայացք ես նետում գուցե սխալ ապրած կյանքիդ վրա: Նույնիսկ ուղի է ցույց տալիս որևէ բան փոխելու համար.

Գուցե խղճի խայթ, ափսոսանք զգաս,
Գուցե գիտակցես, որ ճիշտ չես ապրել,
Եվ այդ ժամանակ միգուցե իրոք
Փորձես զղջումով ինքնամաքրվել:

Երբ արհեստական լույսերից հոգնած`
Խամրած հայացքդ հառես արևին,
Գուցե ջերմանա հոգիդ քարացած՝
Արձագանքելով Լույսի հպումին...

Գուցե ոչ այսօր և ոչ էլ այստեղ,
Գուցե մյուս կյանքում, գուցե հենց այնտեղ ...

Ու վերջաբանն էլ տրամաբանական է, քանզի այս կյանքում դա այլևս հնարավոր չէր լինի:
Շնորհավորում եմ Ուլուանա ջան, հաջողված բանաստեղծության առթիվ: