Է՜էէհ… Առանց այդ էլ ահագին տխուր տրամադրություն ունեի, հիմա էլ խխունջներիս հիշեցի…
Ես տանը բավականին երկար ժամանակ խխունջներ էի պահում: Սկզբում երկուսն էին՝ Յոնչն ու Զավրիկը: Հետո… չեմ էլ ուզում հիշել… Չմանրամասնեմ, պարզապես կասեմ, որ երկուսն էլ զոհվեցին… անբնական մահով…
Հետո նորից ունեցա խխունջներ: Երկուսին գտա դրսում: Մեկին, որ չափսերով ավելի շատ Յոնչին էր նման, անվանեցի հենց Յոնչ («խխունջյոնոկ» բառի կրճատ-փաղաքշական տարբերակը), մյուսին, որը շա՜տ փոքրիկ էր, անվանեցի Զյու-Զյու, բայց երբեմն կոչում էի ուղղակի Զյու: Հետո, ինձ համար էլ խիստ անսպասելի ու անակնկալ, հայրս մի օր տուն բերեց 5-6 մեծ խխունջ, որոնց նույնպես սկսեցի պահել: Դրանք էլ իմ նախկին Զավրիկի չափսերին էին: Դրանցից մեկի անունն էլ Զավրիկ դրեցի (ի դեպ, դա էլ «խխունջազավր» բառից), մեկը կար, որի խեցին մի քիչ վնասված էր ու ոնց որ կարկատած լիներ, նրա անունն էլ Կարկատիկ դրեցի: Մյուսներին էլ դրեցի անուններ՝ Վասյա, Վաղինակ… Բայց ավելի շատ Յոնչիս էի սիրում…
Բայց մի օր Կարկատիկը սատկեց… Ու քանի որ մայրս շատ էր ասում, որ նրանց ազատություն է պետք (չնայած ես յուրաքանչյուր անձրևի ժամանակ նրանց դուրս էի թողնում), ես էլ որոշեցի, որ էդպես իրենց համար ավելի լավ կլինի ու… տարա ու բաց թողեցի մի խոտառատ այգում…
Հիմա շատ եմ զղջում: Կարոտում եմ… Բացի այդ էլ հասկացա, որ դա բոլորովին էլ լավագույն տարբերակը չէր նրանց համար… Չէ՞ որ տանն էլ ես նրանց լավ էի պահում. լողացնում էի, խոտ էի տալիս, նույնիսկ մառոլ (ա՜խ, ո՜նց էին նրանք սիրում մառոլ), անձրևի ժամանակ դուրս էի հանում, որ իրենց լավ զգան… Է՜խ…
…
Հ.Գ.
Մի օր Յոնչիկիս նկարները կտեղադրեմ էստեղ, կտեսնեք
Մեջբերել
Էջանիշներ