User Tag List

Էջ 6 6-ից ԱռաջինԱռաջին ... 23456
Ցույց են տրվում 76 համարից մինչև 85 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 85 հատից

Թեմա: ՕՇՈ - "Ադամանդասփյուռք"

  1. #76
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    6,064
    Mentioned
    17 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)
    * * *

    Սիրո իսկական ակնթարթները մնում են չարտահայտված:
    Երբ դուք իրոք զգում եք սեր, այդ զգացումն ինքը ձեր շուրջ որոշակի փայլք է ստեղծում, որն ասում է ամենն, ինչ դուք չեք կարող ասել, այն, ինչ երբեք ասված լինել չի կարող:


    * * *

    Յուրաքանչյուր սիրային կապ` վտանգ է, որովհետև մարդ կորցնում է իրեն: Կողքից դա շատ լավ տեսք ունի: Սիրահարներն իրենց մտքում այնքան շատ բան են մտածում, ինչ պատրաստվում են ասել, երբ հանդիպեն իրենց սիրելիների, իրենց սիրեկանների հետ: Բայց երբ հանդիպում են, նրանք հանկարծակի համրանում են: Ուղղակի մոտիկությունը փոփոխություններ է ստեղծում` շաղակրատող միտքն այլևս շատախոս չէ, և ծնվում է վախը: Երբ սերն իսկական է, անխուսափելիորեն ծնվում է վախ:


    * * *

    Եթե ձեր սերը սովորական, կենսաբանական, բնազդային սեր չէ, եթե այն ձեր էգոյի մասը չէ, եթե դա բռնության գործողություն չէ այն բանի համար, որպեսզի իշխեք ինչ-որ մեկին; եթե ձեր սերն ուղղակի մաքուր ուրախություն է, - գիտակցվածությունը ստվերի պես հետևելու է այդ մաքուր սիրոն: Դուք կարիք չունեք անհանգստանալ գիտակցվածության մասին:
    Կա միայն երկու ճանապարհ. կամ դուք դառնում եք գիտսկցող, այդ ժամանակ սերը հետևում է ձեզ ստվերի նման; կամ դուք այնքան սիրող եք դառնում, որ գիտակցվածությունը գալիս է ակամայորեն: Դա մի դրամի երկու կողմերն են: Հարկ չկա անհանգստանալ մյուս կողմի մասին; ուղղակի բռնեք մի կողմը, դա մյուս կողմի առկայությունը չի բացառում: Մյուս կողմն անպայման կգա:
    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  2. #77
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    6,064
    Mentioned
    17 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)
    * * *

    Միտքը չի կարող գոյատևել առանց խնդիրների; խնդիրները` նրա սնունդն են: Կոնֆլիկտ, պայքար, աններդաշնակություն` և միտքը կատարելապես հանգիստ է, նա տանն է:
    Լռություն, ներդաշնակություն` և միտքը սկսում է վախենալ, որովհետև ներդաշնակությունը, լռությունն ու հանգստությունը` դրանք ոչ այլ ինչ են, քան մահ մտքի համար:


    * * *

    Եթե դուք չեք կարողանում ծիծաղել, կյանքում շատ բան եք կորցնելու, դուք կկորցնեք շատ գաղտնիքներ:
    Ձեր ծիծաղը ձեզ փոքրիկ անմեղ երեխա է դարձնում, ձեր ծիծաղը միավորում է ձեզ գոյատևության հետ` շառաչող օվկիանոսի, աստղերի և լռության հետ:

    * * *

    Իմ մոտեցումը շատ պարզ է: Դուք պետք է զգոն լինեք ոչ թե նրա համար, որ ձեր սրտին թույլ տաք ճնշել ձեր գիտակցությունը, ինչպես նաև դուք պետք է զգոն դառնաք ոչ թե նրա համար, որպեսզի ձեր գիտակցությունը ճնշի ձեր սրտին: Նրանց գործողությունները տարբեր են: Գիտակցությունը պետք է գործի օբեկտների աշխարհում, իսկ սիրտը պետք է գործի մարդկային գիտակցությա աշխարհում:
    Եվ այն պահին, երբ նրանց գործողությունները դարսվում են մեկը մյուսի վրա, դա հանգեցնում է որոշակի անախորժությունների:
    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  3. #78
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    6,064
    Mentioned
    17 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)

    * * *

    Երբ դուք չարանում եք` նկատե՞լ եք, - ձեր մարմինը որոշակի ձև է ընդունում: Երբ չարանում եք, ձեր ձեռքերը չեք կարող բաց պահել; երբ չարանում եք, ձեր ձեռքը` բռունցք է: Երբ չարանում եք, դուք չեք կարող ժպտալ`, - թե՞ կարող եք:
    Երբ որոշակի հուզումներ եք ապրում, մարմինը որոշակի ձև է ընդունում:
    Ուղղակի գոյություն ունեն փոքրիկ բաներ, որոնք ներսում խորը կապված են:


    * * *

    Էգոն` դա ընդամենը գիտակցվածության բացակայությունն է:
    Սենյակը լցված է մթով, և դուք ցանկանում եք, որ մութը լքի այն: Դուք կարող եք անել ամենն, ինչ ի վիճակի եք` դուրս հրել կամ վռնդել նրան դուրս, - բայց հաջողության չեք հասնի: Բավականին տարօրինակ է, բայց ձեզ կհաղթի այն, ինչը գոյություն չունի: Վերջիվերջո ձեր միտքը կասի ձեզ, որ մութն այնքան ուժեղ բան է, որ դուք ի վիճակի չեք նրան ցրել, որ չեք կարող նրան վռնդել: Բայց դա սխալ եզրակացություն է, այն պարզ է, հասկանալի, բայց սխալ է:
    Պետք է ուղղակի սենյակ բերել մի փոքրիկ մոմ:
    Դուք չպետք է մութը վռնդեք: Դուք չպետք է նրա հետ պայքարեք` դա ակնհայտ հիմարություն է: Ուղղակի ներս բերեք մի փոքրիկ մոմ, և այլևս մութը չեք գտնի: Բայց մութը դուրս չի եկել` նա չի կարող դուրս գալ, որովհետև ի սկազբանե այն գոյություն չունի: Նա չի կարող ոչ լինել ներսում, և ոչ էլ դուրս ելնել:
    Լույսը մտավ ներս, լույսը դուրս ելավ. լույսը դրական գոյատևություն ունի: Դուք կարող եք վառել մոմը` և մութը չկա; կարող եք հանգցնել մոմը, և կգա մութը: Մթի հետ ինչ-որ բան անելու համար, դուք պետք է ինչ-որ բան անեք լույսի հետ` շատ տարօրինակ է, շատ անտրամաբանական է, բայց ի՞նչ կարող եք անել: Այդպիսին է իրերի բնույթը:
    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  4. #79
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    6,064
    Mentioned
    17 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)
    * * *

    Իմ սերը լույսի է նման` այն ինչպես ոչ ոքի համար շատ չէ, այնպես էլ ոչ ոքի համար քիչ չէ: Սակայն կույրի համար այն գոյություն ուղղակի չի ունենա: Նրա համար, ով ինչպես հարկն է տեսնել չի կարողանում, այն խավար կլինի: Բայց նրա համար, ով կարող է հստակ տեսնել, այն ուրիշ հաճախականություն կունենա:
    Դա նույն լույսն է, բայց այն կախված է նրանից, թե որքան ընկալունակ եք դուք:
    Եթե դուք կարող եք ամբողջովին բաց լինել, կարող եք ստանալ այն ամբողջովին:


    * * *

    Դուք ոչինչ չպետք է ցանկանաք:
    Այն պահին, երբ դուք կհասնեք չցանկանալու վիճակին, գոյատևությունը կօգտագործի ձեզ այնպես, ինչպես պետք է իրեն. որպես թաքնագետ, որպես վարպետ, որպես երգիչ, որպես պարող, որպես սրնգահար` կամ ուղղակի որպես ոչ ոք, որովհետև ամենը, ինչ գոյությունն ունի` օրհնանք է:
    Այն, ինչ եկել է ձեզ գոյատևությունից առանց ձեր ցանկության` միշտ ամենաբարձրագույն էքստազն է, որը միայն հնարավոր է:
    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  5. #80
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    6,064
    Mentioned
    17 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)
    * * *

    Ներդիտարկումը… դա ուղղակի ըմբռնում է: Հարցն այն չէ, թե ինչպես նստել լուռ, հարցն այն չէ, թե ինչպես մանտրա երգել: Հարցը մտքի նուրբ աշխատանքը հասկանալն է:
    Հենց որ դուք հասկանում եք մտքի այդ աշխատանքը, ձեր մեջ ծագում է մի մեծ գիտակցվածություն, որը ծնվել է ոչ թե մտքից: Այդ գիտակցվածությունը ծնվում է ձեր էության մեջ, ձեր հոգու մեջ, ձեր գիտակցության մեջ:


    * * *

    Տասնչորս տարեկանում մարդը սեռականորեն հասունացել է` մրա միտքը սկսում է գործել կատարելապես այլ կերպ, մարմին ը սկսում է գործել կատարելապես այլ կերպ:
    Տասնչորս տարին` տղամարդու այն կենսաբանակնա տարիքն է, երբ նա ի վիճակի է դառնում երեխաներ ստեղծել: Ինչ վերաբերվում է կենսաբանությանը` դա արդեն հասուն տղամարդ է:
    Ահա թե ինչու մարդու հոգեբանական տարիքը մնում է տասնչորս տարեկանը. որովհետև այժմ կենսաբանությունը հետաքրքրված չէ ձեր հոգեբանական զարգացման մեջ այնքան ժամանակ, մինչև դուք ինքներդ հետաքրքրված չլինեք նրանով: Այդ կետին բնությունը բերել է ձեզ իր սեփական նպատակի համար, բազմացման համար: Նա իր աշխատանքը կատարել է:
    Այժմ արդեն միայն ձեզանից է կախված, ցանկանու՞մ եք դուք արդյոք որոնող լինել, աճել հոգեբանորեն, աճել ձեր գիտակցվածության մեջ: Եթե դուք ցանկանում եք հոգևոր փորձ, ուրեմն ամեն ինչ ձեր ձեռքերում է, այժմ ամեն ինչ ձեզանից է կախված, բնությունն իր գործն ավարտել է:
    Բայց այն պատճառով, որ բնությունը կանգ է առել, մարդկանց իննսունինն ամբողջ ինը տասնորդական տոկոսը կանգ են առնում բնության հետ միասին: Նրանք չեն զարգանում, այդ բնության աքացին էր միայն, որ նրանց հասցրեց տասնչորս տարեկանի:
    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  6. #81
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    6,064
    Mentioned
    17 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)
    * * *

    Հաճույքների պատմությունը` ֆիզիկական, կենսաբանական, հոգեբանական հաճույքների, - սկսվումէ տասնչորս տարեկանում: Եթե ոչ ոք չխառնվի, և ձեզ թույլ է տրված ապրել դրանք, ուրեմն մոտավորապես քսաներկու տարեկանում դուք արդեն ազատ կլինեք կապանքների այդ բոլոր տեսակներից: Դա չի նշանակում, որ դուք կվերանաք այս աշխարհից, դա նշանակում է ընդամենը, որ ձեր կինը կդառնա ձեզ ընկեր, ձեր ամուսինեը ձեր ընկերը կդառնա: Դուք երկուսդ էլ կհասկանաք, որ որոշակի կենսաբանական ուժ գոյություն ուներ, և նրա ազդեցությունն ավարտվել է, և այժմ արդեն կարիք չկա առանց անհրաժեշտության մեկմեկու խանգարել: Ավելի լավ է ուղղակի գտնվել ներդիտարկման մեջ: Ես պնդում եմ հետևյալը. եթե ամեն ինչ նորմալ է ընթանում, ուրեմն երբ դուք հասնեք քառասուներկու տարեկանի, ձեզ հետ մեքենայորեն հսկայական փոփոխություն կկատարվի: Դուք կշարունակեք մնալ այս աշխարհում, բայց նա ձեզ բացարձակապես չի վնասի: Դա իսկական հրաժարում է` չընդգրկվածություն, ոչինչ ճնշված չէ: Սիրտը մաքուր է, ներսում ոչ մի տեսակ աղբ չկա:
    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  7. #82
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    6,064
    Mentioned
    17 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)
    * * *


    Ատելությունը կործանիչ է, ինքնակործանող: Սերը հսկայական հարգանք է սեփական անձի նկատմամբ: Դուք կարող եք ատել ում ասես, ինչ ասես; կարող եք ատել իրեն ատելությանը, բայց ամեն դեպքում կբացահայտեք, որ ձեզ քիչ էներգիա է մնացել: Ատելությունը կլանում է ձեր էներգիան և դատարկում է ձեզ:
    Սերը լցնում է ձեզ էներգիայով` համակող էներգիայով, ոչ միայն բուժում է ձեզ, այլև ստեղծում է ձեր շուրջ աուրա, որի մեջ ուրիշներն էլ կարող են ապաքինվել:
    Դա կրոնի հարց չէ, որ ատելությունը վատ է կամ անբարոյական:
    Դա քաղաքակիրթ լինելու հարց է. ատելությունը հիմար է, իսկ սերը` քաղաքակիրթ:
    Տեսե՞լ եք դուք արդյոք, թե ինչպես են կռվում երկու շուն: Լիովին հնարավոր է, որ նրանք կհաչեն իրար վրա, կթռչեն իրար վրա, և թվում է, թե արյունոտ կռիվ կսկսվի` բայց ոչինչ տեղի չի ունենում: Նրանք տեսնում և որոշում են, թե ով է ավելի ուժեղը, և երբ դա արդեն որոշված է, երկուսն էլ համաձայնվում են դրան, և արդեն կռվելու կարիք չկա: Այդ ժամանակ շներից մեկն ուղղակի կախում է պոչը, տալով նշան. “Կանգ առ, դու հաղթեցիր, ես պարտված եմ, և այնուանդերձ մենք կարող ենք լավ ընկերներ լինել”:
    Շներն ավելի քաղաքակիրթ են, քան քաղաքագետները:
    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  8. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Varzor (02.03.2021)

  9. #83
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    6,064
    Mentioned
    17 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)

    * * *

    Երբ ես քննադատում եմ քաղաքագետներին, դա չի նշանակում, որ քաղաքագետները ձեզանից դուրս են, քաղաքագետները ձեր ներսում են:
    Արտաքին քաղաքագետն ընդամենը դրսևորում է, ձեր ներքին քաղաքագետների կոլեկտիվ դրսևորումը: Դուք բոլորդ փնտրում եք ինչ-որ ճանապարհով ունենալ ավելի շատ, տիրել ավելի շատին, լինել ավելի հզոր, տիրապետել, լինել հատուկ, լինել շատ-շատ կարևոր` ուղղակի կարևոր լինելը քիչ է:
    Երբ ես քննադատում եմ քաղաքագետներին, ես քննադատում եմ ձեր մտքի քաղաքական կառուցվածքը…
    Ես պետք է քննադատեմ քաղաքագետներին, որովհետև նրանք` այն են, ինչ ցանկանում եք լինել դուք, բայց դա ընդամենը սերմ է ձեր մեջ: Իսկ սերմի մեջ դուք չեք կարող տեսնել բոլոր գույներն ու երանգները: Երբ ես քննադատում եմ քաղաքագետներին, ես քննադատում եմ քաղաքագետներին ձեր մեջ:


    * * *

    Փոխզիջումն ուղղակի նշանակում է, որ դուք գտնվում եք անորոշության վիճակում: Փոխզիջման գնալու փոխարեն` արմատավորվեք, գտեք ձեր ոտքի տակի հողը, ձեր անհատականությունը: Գտեք զգացմունքների ազնվությունը, ձեր սրտի աջակցությունը: Եվ այդ ժամանակ, ինչպիսին էլ լինեն հետևանքները, նշանակություն չունի:


    * * *

    Եթե դուք արարչագործող չեք, շարունակելու եք ինքնաոչնչացնող մնալ: Դա միևնույն էներգիան է: Ձեր մեջ կա էներգիա, դուք Տիեզերքից ձեր մեջ ներթափանցող էներգիա ստեղծող մեքենա եք: Ի՞նչ եք դուք անելու դրա հետ: Եթե չարարեք, ուրեմն կործանող եք լինելու, ուրեմն դատապարտված եք կործանման:
    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  10. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Varzor (02.03.2021)

  11. #84
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    6,064
    Mentioned
    17 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)
    * * *

    Դուք այս աշխարհ եք գալիս առանց ոչնչի, այդ պատճառով ակնհայտ է մի բան. ոչինչ ձեզ չի պատկանում, դուք բացարձակապես մերկ եք, բայց լիքն եք պատրանքներով: Ահա թե ինչու ամեն երեխա ծնվում է սեղմած բռունցքերով, հավատալով, որ գանձ է կրում` իսկ նրա բռունցքները դատարկ են:
    Եվ բոլորը մահանում են բաց ձեռքերով: Փորձե՛ք սեղմած բռունցքներով մահանալ` առայժմ ոչ ոքի այդ չի հաջողվել:
    Կամ փորձեք ծնվել բաց բռունցքներով` ոչ ոքի մինչև օրս դա էլ չի հաջողվել:
    Երեխան ծնվում է բռունցքներով, պատրանքով, որ ինքն աշխարհ է բերում գանձեր, բայց բռունցքներում ոչինչ չկա: Ոչինչ նրան չի պատկանում, ուրեմն ի՞նչ անվստահելիության մասին եք դուք անհանգստանում: Ոչինչ չեն կարող ձեզանից գողանալ, անհնար է ձեզանից խլել որևէ բան:
    Ամենը, ինչից դուք օգտվում եք, պատկանում է աշխարհին: Եվ կգա օրը, երբ պարտավոր կլինեք այդ ամենը թ ողնել այստեղ: Դուք ի վիճակի չեք որևէ բան վերցնել ձեզ հետ:



    * * *

    Գիտակցությունը` ձեր մարմինը չէ, ձեր միտքը չէ, ձեր սիրտը չէ:
    Հետևաբար, երբ մարդ մեռնում է, նա մահանում է ձեր համար, այլ ոչ իր: Իր համար նա ընդամենը փոխում է իր տունը, հնարավոր է, տեղափոխվում է ավելի հարմարավետ բնակարան: Բայց դուք մտածում եք, որ խեղճ տղան մեռել է, որովհետև հին բնակարանը լքված է, իսկ դուք փնտրում եք նրան հին բնակարանում և չեք գտնում նրան այնտեղ: Իսկ ձեզ պետք է ասել հետևյալը. “Խեղճն անհետացել է, իսկ թե ուր է նա գնացել, մենք այդ չգիտենք”:
    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  12. #85
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    6,064
    Mentioned
    17 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)
    * * *

    Կյանքի դիալեկտիկան այնպիսին է, որ մարդիկ, որոնք մեծ ջանք են գործադրում պայծառացման հասնելու համար, իրենց ջանքերի շնորհիվ դրան չեն հասնելու: Մի օր ձեզ պետք է հրաժարվել այդ ամենից, և լիցքաթափման այդ պահին կբացահայտվի մի բան` դուք գործող անձ չեք, ձեր հետ ինչ-որ բան տեղի է ունենում:
    Նույնը արդարացի է նաև գիտական հայտնագործությունների համար` ճիշտ նույն օրենքն է: Գիտնականը տարիներով աշխատում է գիտական ծրագրի վրա, և հետո, հանկարծ, երբ նա մտածում է, որ արեց ամենն, ինչ կարող էր, նա դեն է նետում այդ գաղափարը: Եվ հանկարծակի բացվում է մի պատուհան, և այն, ինչ նա փնտրում էր այդքան մեծ ջանքերով, նրան հասանելի է դառնում առանց որևէ ջանքերի:
    Փաստորեն, դրա համար խորին պատճառներ կան. Երբ դուք ջանքեր եք գործադրում, դուք դառնում եք լարված; երբ լարված եք, ձեր միտքը սեղմվում է: Իսկ դուք լիքն եք պատվախնդրությամբ, ցանկություններով, այնքան եք շտապում ստանալ ինչ-որ բան, որ գտնվում եք լիակատար քաոսի մեջ: Իսկ որպեսզի գիտենսք ինչ-որ բան, թե գիտության, և թե կրոնի վերաբերյալ, ձեզ պետք է լինել լիակատար լռության մեջ, խաղաղ գիտակցվածության մեջ, ոչինչ չանելով, ոչինչ չցանկանալով, նույնիսկ ոչ մի բանի վրա չնայելով:
    Բայց մինչ այդ, երբ դուք նայում էիք և չէիք գտնում, դա ձեր մեջ որոշակի սերմ էր ստեղծում: Լիցքաթափման այդ պահերին սերմը ծլարձակում է:
    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

Էջ 6 6-ից ԱռաջինԱռաջին ... 23456

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք չեք կարող պատասխանել
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք չեք կարող խմբագրել ձեր գրառումները
  •