Աստղալուսանկարչության մի քանի խորհուրդներ

[One_Way_Ticket]

Ես ճիշտն ասած զուտ երկինքը սիրողական մակարդակով նկարելու իմաստը չեմ հասկանում։ Արվեստի համար տարածություն գրեթե չկա, ու այդ կադրերը քեզնից առաջ շատ ավելի լավ որակով արդեն արվել են։

Ինձ ավելի հետաքրքիր է գետնի վրա էլ ինչ-որ բան ներառել կադրի մեջ։ Ասենք սենց, քեմփինգ աստղերի տակ։

 •

• 

 Սեղմել՝ ցույց տալու համար

Դրա համար էլ այն մյուս թեմայում գրել էի, որ անհրաժեշտ է հենց ուլտրա-լայնանկյուն օբյեկտիվ։ Պարզապես լայնանկյունը երկուսն իրար հետ չի վերցնի։

Պրոֆեսիոնալները ցերեկն ու գիշերը առանձին կադրեր են անում նույն դիրքից, հետո միավորում, բայց դա ոնց որ այնքան էլ հեշտ գործ չէ։ Ես մի անգամ փորձեցի, ոչինչ չստացվեց։ Չգիտեմ, կադրերս լավը չէին, թե ծրագիրը ճիշտ չկարողացա օգտագործել։

[Rhayader]

Ուլտրալայնանկյունի կարիք չկա իրականում, հատկապես մեծ մատրիցաների վրա (full frame 24mm-ն micro four-thirds-ի 12mm-ի էֆեկտ է տալիս՝ ավելի քիչ աղավաղելով կադրը):

Մյուս կողմից, էստեղ նպատակն էնքան «ինչ-որ բան ստանալ, որ ուրիշները չեն ստացել»-ը չի՝ արդեն ավելի շատ սիրողական աստղագիտության նման բան է. երկինք ու հասկապես deep space object-ներ նկարելը մարտահրավեր է: Ամեն մարդ չի, որ կարող է էդ անել: Լիքը տեխնիկական բարդություններ կան՝ սկսած աստղի վրա ֆոկուս բռնելուց, վերջացրած ճիշտ էքսպոզիցիայով, ստեկինգով (եթե ստեկինգով ես աշխատում), և այլն: Ու մեկ էլ՝ օպա, նկարեցիր Յուպիտերն ու իր արբանյակները՝ մի բան, որ չէիր պատկերացնի, թե կարող ես անել: Էս ավելի շատ հոբբիիստական մոտեցում է պահանջում, էլի: Դու էլի ստանում ես քո ուզած կադրը, ու էական չի, որ ՆԱՍԱ-ն ավելի մեծ տեխնիկայով ավելի լավ կադրեր ունի արած: Դու ինքդ քեզ ու մնացած հոբբիիստներին մարտահրավեր ես նետում ու հաղթահարում էդ մարտահրավերը: Ու արդյունքում՝ լիքը թույն կադրեր, որոնք դու ինքդ ես արել, էլի:

Լուսանկարչության ամբողջ ոլորտ կա դրան նվիրված:

[One_Way_Ticket]

Ուլտրալայնանկյունի կարիք չկա իրականում, հատկապես մեծ մատրիցաների վրա (full frame 24mm-ն micro four-thirds-ի 12mm-ի էֆեկտ է տալիս՝ ավելի քիչ աղավաղելով կադրը):

Մյուս կողմից, էստեղ նպատակն էնքան «ինչ-որ բան ստանալ, որ ուրիշները չեն ստացել»-ը չի՝ արդեն ավելի շատ սիրողական աստղագիտության նման բան է. երկինք ու հասկապես deep space object-ներ նկարելը մարտահրավեր է: Ամեն մարդ չի, որ կարող է էդ անել: Լիքը տեխնիկական բարդություններ կան՝ սկսած աստղի վրա ֆոկուս բռնելուց, վերջացրած ճիշտ էքսպոզիցիայով, ստեկինգով (եթե ստեկինգով ես աշխատում), և այլն: Ու մեկ էլ՝ օպա, նկարեցիր Յուպիտերն ու իր արբանյակները՝ մի բան, որ չէիր պատկերացնի, թե կարող ես անել: Էս ավելի շատ հոբբիիստական մոտեցում է պահանջում, էլի: Դու էլի ստանում ես քո ուզած կադրը, ու էական չի, որ ՆԱՍԱ-ն ավելի մեծ տեխնիկայով ավելի լավ կադրեր ունի արած: Դու ինքդ քեզ ու մնացած հոբբիիստներին մարտահրավեր ես նետում ու հաղթահարում էդ մարտահրավերը: Ու արդյունքում՝ լիքը թույն կադրեր, որոնք դու ինքդ ես արել, էլի:

Լուսանկարչության ամբողջ ոլորտ կա դրան նվիրված:

Հա, եթե կադրը բավականաչափ թույն է, ուրիշ հարց։ Ես պարզապես շատ հեռու եմ եղել դրանից։ Իմ նկարած ծիր կաթինը ուրիշ հոբբիստների ծիր կաթիններից ոչ մի բանով չի առանձնացել։ Նույնիսկ ամենահայտնի տուրիստական օբյեկտները նկարելիս լիքը փոփոխականներ կան, որ քո կադրը մնացածներից տարբերակում են․ օրվա ժամը, երկնքում ամպերի դասավորությունը, և այլն։

Ինչ վերաբերվում է լայնանկյունին, ապա վերոհիշյալ կադրը 8mm fisheye-ով է արված, ու ես նույնիսկ կուզեի մի քիչ ավելի շատ երկինք վերցնել։ 12mm-ն արդեն շատ նեղ է նման կադրի համար։

[Rhayader]

Ես որ ճիշտն ասեմ՝ ֆիշայից խուսափում եմ, ոնց բուբոնային ժանտախտից, ինքն ահավոր դժվար լինզա է (էլ հորիզոնը միշտ կենտրոնում դնելու խնդիրը, էլ դեֆորմացիայի ազդեցությունը կոմպոզիցիայի վրա, էլ էն, որ թանկ, ծանր, սպեցիֆիկ լինզա է, որ պիտի հետդ ման տաս, էլ խազվելու սովորությունը, բոլոր հնարավոր անկյուններից flare վերցնելը):

Full frame-ի վրա քո 8մմի էֆեկտն առանց ֆիշայի կտար 16մմ լինզան, ու ոչ ֆիշայլ ուլտրալայները արդեն հասել են 10մմի (Saymyang XP10mm, բայց իրանով չեմ նկարել, որակը չգիտեմ): Դրա համար եմ ասում՝ MFT-ն լայն լինզաների հարցում ահավոր տուժում է:

Մյուս կողմից՝ ավելի բաց երկնքի համար ես սովորաբար ավելի բաց տարածք եմ ընտրում, ու 24մմն իրականում ահագին շատ է լայն օբյեկտիվի համար: Ինչքան լայն օբյեկտիվը, էնքան դժվար իրենով նկարել, պրակտիկան էդ է ասում:

[Rhayader]

Ասենք՝ էս 21 միլիմետր ա, համարվում ա իդեալական ֆոկուսային հեռավորությունը, ու միանգամից հասկանալի ա՝ ինչի: Լուսանկարն իմ արածը չի:

 •

• 

 Սեղմել՝ ցույց տալու համար

24-ը համարյա նույնն ա, բայց գնի տարբերությունն արդեն համարյա կրկնակի ա:

[One_Way_Ticket]

Հա, ֆիշայի պահով համաձայն եմ, ես էլ առանձնապես չեմ սիրում, պարզապես համենայն դեպս էն ժամանակ mft-ի համար ուլտրալայնանկյուն ուղղանկյուն արագ լինզա չկար։ Համ էլ 7-14mm-ն արդեն ունեի, որը այլ դեպքերում (երբ f/4-ը հերիք էր) բավարարում էր, որոշեցի fisheye առնել, որ բացի աստղազարդ երկնքից էլ նոր հնարավորություններ բացի։ Երբեմն իրենով կարելի է հետաքրքիր կադրեր անել։ Երբ ծայրերը բոկե են դառնում, իրենց կորությունը աչք է շոյում, մի տեսակ կախարդական-անիրական տրամադրություն ստեղծում։ Ասենք, սենց։

 •

• 

 Սեղմել՝ ցույց տալու համար

Ինչ վերաբերվում է 21mm-ին, ես այն լիովին գնահատում եմ ցերեկը, բայց այստեղ խոսքն աստղազարդ երկնքի մասին է։ Չգիտեմ, եթե դա գիշերը լիներ, ինչքանով երկինքը տպավորիչ կստացվեր։ Համենայն դեպս իմ սիրողական մակարդակի նկարներում հորիզոնի մոտ տենց շատ պայծառ աստղեր չէին ստացվում։ Պրոֆեսիոնալները գուցե և կարողանում են ստանալ։

[Rhayader]

Սաղ գաղտնիքը լուսային աղտոտումից խուսափելն ա, մի քիչ էլ պոստպրոցեսինգը

[Rhayader]

Հա, ֆիշայի պահով համաձայն եմ, ես էլ առանձնապես չեմ սիրում, պարզապես համենայն դեպս էն ժամանակ mft-ի համար ուլտրալայնանկյուն ուղղանկյուն արագ լինզա չկար։ Համ էլ 7-14mm-ն արդեն ունեի, որը այլ դեպքերում (երբ f/4-ը հերիք էր) բավարարում էր, որոշեցի fisheye առնել, որ բացի աստղազարդ երկնքից էլ նոր հնարավորություններ բացի։ Երբեմն իրենով կարելի է հետաքրքիր կադրեր անել։ Երբ ծայրերը բոկե են դառնում, իրենց կորությունը աչք է շոյում, մի տեսակ կախարդական-անիրական տրամադրություն ստեղծում։ Ասենք, սենց։

 •

• 

 Սեղմել՝ ցույց տալու համար

Ինչ վերաբերվում է 21mm-ին, ես այն լիովին գնահատում եմ ցերեկը, բայց այստեղ խոսքն աստղազարդ երկնքի մասին է։ Չգիտեմ, եթե դա գիշերը լիներ, ինչքանով երկինքը տպավորիչ կստացվեր։ Համենայն դեպս իմ սիրողական մակարդակի նկարներում հորիզոնի մոտ տենց շատ պայծառ աստղեր չէին ստացվում։ Պրոֆեսիոնալները գուցե և կարողանում են ստանալ։

Ես որ ultrawide-ի հետ մեծ փորձ չունեմ, մի քանի կարծիք էի կարդում:

Կարճ ասած, լիքը մարդ համաձայնում է, որ 21մմ-ից հետո foreground-ը կարևոր է դառնում (ընդհանրապես, ինչքան լայն ես գնում՝ էնքան դժվարանում է լինզան օգտագործելը), որովհետև հակառակ դեպքում նկարները ոչ հաճելի են դառնում: Միգուցե էն, որ դու ինչ-որ բան էլ ես ստիպված կադրի մեջ վերցնել, մոտիկ, մասամբ հենց դրա պատճառով է:

Զուտ Տերյե Սորգյերդի աշխատանքները նայի.







Լինզայի սեմանտիկայի, լուսանկարի վիզուալ լեզվի խնդիր կա՝ որ լայն տեսադաշտը փոխանցես հանդիսատեսին, պետք ա իրան խարիսխային կետ տաս մոտիկ, որ կարողանա պատկերացնել պերսպեկտիվան, հակառակ դեպքում ինքն ընդամենը շփոթեցնող, աղավաղված պերսպեկտիվայով կադր ա տեսնելու: