User Tag List

Ցույց են տրվում 1 համարից մինչև 3 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 3 հատից

Թեմա: ձև տամ իբր գրելու եմ

  1. #1
    Անդամության թեկնածու
    Գրանցման ամսաթիվ
    25.07.2017
    Գրառումներ
    3
    Բլոգի գրառումներ
    11
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)

    ձև տամ իբր գրելու եմ

    փորձում եմ տեսնել էս ոնց ա աշխատում

  2. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Նիկեա (24.06.2020)

  3. #2
    Անդամության թեկնածու
    Գրանցման ամսաթիվ
    25.07.2017
    Գրառումներ
    3
    Բլոգի գրառումներ
    11
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)
    Բաժանվելու մասին

    Ինչ֊որ մտքեր են հոսում։
    Էսօր։
    Մարդկանց միությունը պետք ա պրակտիկ sustainable լինի։
    Ու ես քեզնից չեմ նեղանում, որ պատրաստ չես մեր միասին լինելուն։ Ես տենց եմ հասկանում մեր բաժանումը, որ դու պատրաստ չես մեր միասին լինելուն։
    Օկայ։
    Էդ տարբեր պատճառներով վախենալու ա ինձ։ Օրինակ, մտածում եմ, որ էլ չեմ սիրի ու կամ որ մեր հարաբերության պես հարաբերություն չեմ ունենա։ Ու մտածում եմ, որ ինձ էլ չեն սիրի։ Քո պես չեն սիրի, ու իրար պես չենք լինի էլ։

    Ու երբ մտածում եմ ինչ եմ սիրում մեզնից կամ ինչի եմ սիրում մեզ, կամ ինչի եմ սիրում քեզ, ոնց եմ սիրում քեզ․․․ Եսիմ շատ սիրուն ես ինձ ու սիրուն ես ապրում իմ համար։ Հաճելի ա քեզ նայելը, հաճելի ա քո կողքը լինելը, քեզ կպնելը, ձեռքդ բռնելը։ Քո ներկայությունը հաճելի ա։ Սիրուն ես դու։ Ու ինձ լավ ա քո հետ։ Ինձ ընդունում ես դու ու կամ չեմ խանգարում քեզ։ Իմ գոյությունը քեզ չի խանգարում ու իմ՝ ես լինելը։ Նաև որտև դու ինձ չես տեսնում, որ քեզնով ես տարված լիքը ժամանակ, բայց այդուհանդերձ ես քեզ չեմ խանգարում, ու կարամ լինեմ, ու էդ հաճելի ա։ Քո ապրելով ես էլ էի ապրում։ Քո զգալով ես էլ էի զգում ու ես լիքը ժամանակ քո միջոցով էի զգում։

    Բայց չեմ նեղանում իսկապես, որ դու պատրաստ չես ու կարելի ա սա թողնել, ու քո համար պրակտիկ չի, չարժի մեր հարաբերությունը իրա գնին։ Ու երևի իմ համար էլ։ Պետք չի զոռել ու էդ գինը քերել մեզնից։

    Չեմ ընդունում, որ մենք բնական հասել էինք էդ կետին, որ պետք ա բաժանվեինք։ Որտև իմ տեսլականը մեր համար էն էր, որ երկաաաար երկաաար տարիներ միասին լինենք, իմ տեսլականում սենց կետ չկար։ Բաժանվելու կետ չկար, այլ կային կետեր, երբ պետք էր գտնել լուծումներ, իսկ ես լուծումներ գտնելու սիրահար եմ, գիտես։ Բայց չեմ մեղադրում քեզ, որ բաժանվելը քո համար լուծում ա։ Որ մեր հարաբերությունը բնական ավարտ ուներ քո ներսում ու կամ բաժանվելը լուծումների մեջ էր։ Չէ, հարգում եմ քո որոշումը, ընդունում եմ։ Ու մեր արանքում տեսնում եմ էդ պատը, որի հետևում քեզ լավագույնն եմ մաղթում։

    Երևի ավելի լավ ա, որ սենց էմոցիաներ չեն լինի էլ, որտև երևի սենց հարաբերությունները երկարատև չի լինում պահել։ Հայացքներս հարաբերությունների նկատմամբ փոխվեցին։ Մերսի։ Հուսով եմ առողջացան։ Ու եթե ինձ ուրիշ մարդ չկա, որ կսիրի, ու կամ ես իրական, լրիվ, խորը, առանց պայմանականությունների սիրո արժանի չեմ, ապա դու էլ արժանի չես տենց մեկին սիրելու։ Դու արժանի ես նենց մեկի սիրելու, ով սիրո արժանի ա, ու իմ պես խեղվածին սիրելու բեռը քոնը չի։

    Տխուր ա մեկա քեզ չունենալը, բայց նաև, գիտես, ես սովոր եմ կորցնելու։ Մարդկանց։ Ու դաժե չի ցավում։ Կարևորը չես մեռել։ Ու հիմա, երբ պատկերացնում եմ, որ ուրիշ մարդու հետ լինես, հանգիստ եմ։ Մի քանի օր առաջ հանգիստ չէի, խանդում էի իմ ներսում, նախանձում էի, իսկ էսօր հանգիստ եմ։ Մեր արանքում պատը հաստ ա, ու ես քո բեռը չեմ։ Հաճելի ա, որ սկսում եմ ինձ տեսնել արդեն իմ աչքերով, ոչ թե քո։ Ու հաճելի ա մեր արանքի պատը տեսնելը։ Մտավոր վարժություն ա էս, համարյա չարչարանք, բայց նրանցից, որ ինձ ավելի լիարժեք ա սարքում։ Ինձ՝ քանդվածիս, ավելի ա ցնցում, ավելի ա լարում, ու եթե ես կառուցվելու եմ երբևէ էլի, ապա հիմա սա լրիվ էն կետն ա, որ իմ ներսի ավերակներում քարը քարին չի թողնում։ Ու եթե կառուցվելու եմ էլի, ապա ոչ էս ավերակների վրա։ Ցավոտ, առողջ ու արթնացնող ա էս։

    Ու դաժե չեմ փոշմանում, որ մորս ասեցի աղջիկդ․․․ բանը․․․ նրանցից ա։ Մորս կորցնելն էլ նույն ձև ցնցում էր, ցնցող էր։ Էն հիմար եսը, որ հուսով էր, թե կա առանց պայմանականությունների սեր ֊ մեռավ։ Ու մերս լավ ա չի մեռել։ Իսկ ես ավելի անվախ եմ։ Գիտեմ, ինձնից անվախ արդեն դժվար էր պատկերացնել, բայց հոգեկանը ֆանտաստիկ տարածք ա ու իրա սահմանները մտքով քարտեզագրելը անիմաստ գործ ա։ Քեզ թվում ա արդեն սահմանին ես, վսյո, էլ միլիմետր տեղ չկա առաջ գնալու, մեկ էլ հետևիցդ բրթում են ու դու քիթբերանի ընկնում ես կոշտ բետոնին, ու տենց արունլվիկ զարմանում ես, թե ոնց կարար աչքիդ երևացող անդունդը էդքան խաբուսիկ լիներ։ Ու տենց ամեն ընկնելով ամեն ինչից զատ նաև մի մարդաբոյի չափ տարածք ես ներսդ գրավում, մինչև իսկապես հասնես տեղ։ Իսկ ընդեղ էլ հետհայացք գցող չկա։ Խոսալու բան չկա, ոչ էլ խոսացող։ Ու դաժե տխուր չի, բայց ափսոս էդ չխոսացածը։

  4. Գրառմանը 9 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Meme (25.06.2020), Sambitbaba (01.07.2020), Աթեիստ (24.06.2020), Արամ (01.07.2020), Արէա (01.07.2020), Բարեկամ (03.07.2020), Նաիրուհի (25.06.2020), Նիկեա (24.06.2020), Ուլուանա (25.06.2020)

  5. #3
    Անդամության թեկնածու
    Գրանցման ամսաթիվ
    25.07.2017
    Գրառումներ
    3
    Բլոգի գրառումներ
    11
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)
    Մի օր երբ հերթական անգամ կռված էինք ու ֆրուստրացված էի հարաբերություններից, լավ խմած մտա դեյթինգ ափ ու խառը մարդկանց սկսեցի գրել։ Սկսեցի մի տղու հետ ավելի ինտենսիվ խոսալ էդ գիշեր ու համարս տվեցի, որ ուրիշ պլատֆորմում խոսանք։ Առավոտ զարթնեցի գլխացավով ու էշացած ու գրեցի, որ իրականում հարաբերություն ունեմ, որը փակ ա, ու կարճ ասած կներես, բան, ման, հաջող։ Մի քիչ մուննաթ եկավ, հետո ասեց օկայ, իսկ կարող ա՞ ուզեմ շոու նայեմ։ Ի՞նչ շոու։ Դե արդյունքում սեքս շոու։ Արդեն ասեցի, որ հարաբերություն ունեմ, ու չեմ պատրաստվում դավաճանեմ։ Ասեց օկայ, հասկացա որ հարաբերություն ունես, ու մեր մեջ ֆիզիկական կամ էմոցիոնալ կապ չի կարա լինի, բայց իմ առաջարկը էն ա, որ ես շոու անեմ, իսկ դու նստես դիվանին, գարեջուր խմես ու նայես։
    Մի քանի շաբաթ երկար բարակ քննարկեցինք, թե ինքը ոնց ա էդ պատկերացնում, թե ինձնից ինչ ա սպասում և այլն ու երբ հանգիստ էի էդ սահմանների հետ, ու հետաքրքված էի պրոցեսում, դուխս հավաքեցի ու սիրածիս հետ խոսացի։ Սիրածս ոչ միայն ինձ գրողի ծոցը չուղարկեց, չմտածեց, որ շեղված եմ ու ինքը ոչ մի ընդհանուր բան չի ուզում հետս ունենա, այլ նաև ասեց, որ օկայ ա, եթե գնամ էդ շոուն նայեմ։ Ավելի շատ սիրեցի իրան ու ավելի մոտ զգացի, շոուի հավեսս էլ փախավ։

    Հետո երբ արդեն բաժանվել էինք, ու դատարկ պարապ էի ներսում, գնացի էդ անծանոթ տղու տուն, ում չէի հանդիպել, հետը անձամբ չէի խոսել, որ ինքը բավարարի իրան, իսկ ես նստեմ դիվանին, գարեջուր խմեմ, նայեմ ու ասեմ ինչ անի։

    Ասել էր կուզե՞ս քեզ կանացի ներքնաշորերով դիմավորեմ։ Ասել էի հա, դավայ։
    Ասել էր ինձ կկպնե՞ս առհասարակ։ Ասել էի չգիտեմ։
    Ասել էի կարա՞մ կպնեմ, ասել էր հա։
    Ասել էի կարա՞մ մաստուրբացիա անեմ եթե ուզեմ, ասել էր հա, ջան, կայֆ։
    Ասել էր ի՞նչ կուզես անեմ, ի՞նչ կուզես տեսնես։ Ասել էի ի՞նչ ես անում,, ի՞նչ կարաս անես։ Ասել էր կարաս դու էլ ինձ ինչ ուզես անես։
    Ասել էր կուզես գետնին լինե՞մ թե անկողնուն։ Ասել էի գետնին։

    Տենց ապահով, բան, ման, խոսակցություններ։

    Վերջին պահին խնդրեցի, որ սովորական շորերով դուռը բացի որ մի պահ սովորական մարդկային կոնտակտ ունենանք։

    Մի պահ սովորական մարդկային կոնտակտ ունեցանք։

    Գարեջու՞ր։ Ջուր։

    Հաջորդ պահին հանված, խառնված սպասում էր հրամանի։ Ես զարմացած, օտար տանը, նայում էի կարմիր լիֆ֊տրուսիկով նիհար֊երկար տղու, ով իրա տանը էդ պահին իրան անհարմար էր զգում։

    Ես նստեցի դիվանին, ջուրս վերցրի, ու ասեցի, որ կարա ինչ-որ ձև սկսի։ Մենք երկուսս էլ էն տիպերից էինք, որ մենք մեզնով հերիք չենք։ Իրան թույլտվություն ա պետք հաճույք ստանալու համար, դաժե կարգադրություն։ Իրա հաճույքը լիարժեք ա, եթե ուրիշի համար ա ու “թույլատրելի”։ Ոնց որ էն երեխեն, որ սոված ա, բայց մինչև իրան մեծերից չասեն, որ գնա հացը վերցնի, պանիրը դնի վրեն, կծի ուտի, ինքը իրան թույլ չի տա ու հանգիստ խղճով չի ծամի կուլ տա։
    Ես էլ ըտեղ էի, որ տեսնեի ուրիշ մարդու հաճույք ստանալուց։ Ու նաև իրա հաճույքի մաս լինեի։ Ինձ վալիդացված եմ զգում տենց վայթեմ։

    Հաջորդ պահին կանացի ներքնաշորերով չոքած էր գետնին, դեմքը գետնի փայտերին սեղմված ու փորձում էր պահի մեջ լինել, իրա ձայների մեջ ջանք էր զգացվում։ Ինձ հաճելի ա եթե իրան հաճելի ա, ու փորձում էր իրան հաճելի լիներ, որ ինձ հաճելի լիներ։ Հարցրի կարա՞մ կպնեմ իրան։ Կարելի էր։ Սկսեցի մատներով անցնել մարմնի վրայով։ Իրա մաշկը իմից սպիտակ էր ու հարթ, առանց մազերի։ Նախանձեցի։

    Ասեց նուրբ ես կպնում։ Քննադատում էր։

    Բա հետո՞։ Հետո՞ ինչ անի։ Հիմա սենց։ Սկսեց տենց։ Օկայ։ Վեր կացա տեղից։ Ես սովորական հագնված, նասկիներով, կարամ քայլեմ սենյակում, ասեմ սենց կամ նենց, իսկ ինքը տկլոր, տեղում մեխված, հազիվ հավասարակշռություն ա պահում ձեռքով, լարված մկաններով, միամիտ դեմքով նայում ա, սպասում ա։ Կայֆ։ Ինձ սկսեց դուր գալ։ Սկսեցի շարժել կահույքը։ Հարմարացնել իրա շուրջ։ Ինձ դուր ա գալիս։ Կարամ կպնեմ իրան։ Ձեռքերս դրեցի ուսերին, ծանրացրի ձեռքերս, սկսեց հետևել ձեռքերիս։ Ավելի մոտ զգաց, ավելի ներգրավված։ Ձայները փոխվեցին, իրան դուր ա գալիս։ Ինձ դուր ա գալիս էդ իշխանությունը։ Կարամ հետ քաշվեմ, ու կարձագանքի, կարամ մոտ գնամ ու կարձագանքի։ Հետ եմ քաշվում։ Նստում եմ, ու կարգադրություններ եմ անում։ Հետևում ա։

    Կարաս պրծնես։ Պրծավ։

    Նայեցինք իրար դեմքի ու սկսեցինք խնդալ։

    Ասեց ամեն անգամ զարմանում ա ինչքան անիմաստ ա էդ մի քանի վայրկյանի համար էդքան ջանք թափելը, իրան տենց հիմար վիճակի մեջ դնելը։ Իբր ե՞ս ինչ եմ անում ըտեղ։ Ես իրա հանցակիցն եմ։ Մեզ երկուսիս էլ հասարակությունը կքարկոծի։ Ուզում ա հստակ փոխանցի, որ ես իրա հետ եմ եղել էդ ընթացքում, որ իմ վարքը նույնքան աբսուրդ ա։ Օկայ։

    Ահագին հոգնած էի առհասարակ ու մնացի իրա դիվանին նստած մի որոշ ժամանակ ու քանի ինքը մաքռտում էր կողքերը, սկսեցի իրա իրերին ձեռք տալ, տունը հետազոտել հայացքով։ Ու բռնեցի ինձ էն մտքի վրա, որ ինձ իրավունք եմ տվել իրա իրերին կպնելու ու տունը հայացքով չափելու։ Հետո զգացի, որ դեռ ահագին իշխանություն եմ զգում իմ վրա, ոնց որ իմ հարճի տանը լինեմ ու ես ըտեղ տեր֊տիրակալ եմ։ Ու սկսեցի խնդալ, արդեն զուտ իմ վրա։ Ինձ իշխանություն ունենալու թակարդի մեջ զգացի, էդ իլյուզիայի, որ իբր իսկապես ես ըտեղ ինչ֊որ բան եմ որոշում ու լրիվ վերցրել եմ իմ վրա էդ դերը։ Ինձ իբր կարելի էր հրամաններ տալ ու առանց հարցնելու ուղղակի չափչփել էդ մարդու իրերը։ Ինքը տեսականորեն կարար ինձ սպաներ, մանրացներ ու կորցներ զուգարանի ծակում, բայց ես ինձ մեծ ու տեր էի զգում չգիտես ինչի։ Ու ցնդելու ապշած էի իմ վրա, թե ինչքան հեշտ էր ինձ էդ իլյուզիայի մեջ գցելը։ Ու էլ չզարմացա էն բոլոր մարդուկների վրա, որ կորցնում են իրանց ըտեղ։ Էն պահակի վրա, որ իրան սկսում ա աստված զգալ, երբ պահեստի բանալին ձեռն ա, կամ էն գյուղապետը, որ սկսում ա ավելի լայն լոնքերով քայլել գյուղում։

    Մի քիչ խորացանք էդ թեմայով, ու ասեց, որ ԲԴՍՄ խաղերում հնազանդ պարտնյորը ավելի շատ իշխանություն ունի, որտև ցանկացած պահի կարա ասի վերջ ու էդ դոմինանտ պարտնյորի դոմինանտության վերջն ա։ Հնազանդ պարտնյորն ա իշխանություն տալիս դոմինանտին ու ոնց տվել ա, կարա տենց էլ վերցնի։ Հաճելի էր էդ գիտակցումը։

    Էդ պահին ճիշտ կլիներ վեր կենայի գնայի տուն, բայց շարունակեցի մնալ դիվանին ու շարունակեցինք խոսել։ Հետո չգիտեմ ինչի մեկնումեկս մեջ բերեց կորոնավիրուսի թեման, ու ըտեղից մեր քննարկումը դառավ կատարտրոֆիկ բանավեճ, որ հեչից 2 ժամ ձգվեց ու վերջում էնքան ներվայնացանք իրար վրա, որ ուժասպառ վեր կացա տուն գնալու էս տարվա տեսածս ամենահորդառատ անձրևի տակ, ու էնքան ներվային, որ թքած ունեի էդ անձրևի վրա։

    Արդյունքում էդ տղու հետ շատ զգայուն, խոցելի պահեր էինք կիսել էդ օրը, բայց էդ իրիկունը անցկացրի էդ անհեթեթ, անիմաստ բանավեճի ներվայինության հետ։ Շատ հեշտ ստացվեց էդ անցումը։ Խնդալու։

  6. Գրառմանը 7 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Sambitbaba (01.07.2020), Աթեիստ (01.07.2020), Արամ (01.07.2020), Արէա (01.07.2020), Արշակ (01.07.2020), Նաիրուհի (02.07.2020), Նիկեա (Երեկ)

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք չեք կարող պատասխանել
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք չեք կարող խմբագրել ձեր գրառումները
  •