Կենցաղային «թերապիա»

[մարդ եղած վախտ]

Եկեք նրա մասին խոսենք, թե ով որտեղից ու ինչպես է ստանում ամենօրյա կյանքում պոզիտիվ մնալու մոտիվացիան։
Եթե նույնիսկ աշխատանքը մի կողմ թողնենք (օրինակ՝ իմն ամբողջովին մարդկային ցավով, տառապանքով ու խնդիրներով է լցված), կամ ենթադրենք, թե աշխատանքում հիմնականում դրական լիցքեր ենք ստանում, ապա անգամ դրանից դուրս առօրյան ապրելու համար լիքը ոգեշնչում է պահանջվում, որովհետև շուրջն էնքան դառնություն, անարդարություն ու չարիք կա, որ երբեմն դժվար է լինում պոզիտիվ մնալ, հավատալ ու ուժ գտնել՝ առաջ գնալու։

Ինձ օրինակ լավ գործերի մասին պատմություններն են ոգեշնչում կամ իմ պատկերացմամբ «դեմք» մարդկանց կենսագրությունները, կյանքի ուղին։
Ու անգամ փոքրիկ դրական պատմությունները՝ լինեն աշխատանքային, թե կենցաղային, լիքը դրական լիցքեր են տալիս։
Եթե ունեք էդպիսի պատմություններ՝ սեփական գործերի կամ ուրիշների մասին, դրա համար «Մանրապատումներ» թեման ունենք, որտեղ կարող ենք պատմել դրանց մասին։

Իսկ էստեղ հետաքրքիր կլիներ լսել ձեր մոտիվացիայի աղբյուրների մասին, ինչից եք ոգեշնչվում, ոնց եք մնում պոզիտիվ ու առաջ գնում՝ անկախ ամեն ինչից։

մի քիչ մտածեցի ու զգացի, որ չեմ հասկանում՝ ինչ ա նշանակում պոզիտիվ մնալու մոտիվացիա, ինչ ա էդ ենթադրում կամ ինչի ա պետք ունենալ պոզիտիվ մնալու մոտիվացիա․ ինձ թվում ա պոզիտիվ լինելը ինձ համար կատեգորիա չի․ գուցե նրանից ա, որ մենակ եմ ու ոչ մեկ իմ պոզիտիվության կարիքը չունի․ այսինքն՝ մարդիկ (ասենք՝ ընկերներ) իմ պոզիտիվության կարիքը ունեն հիմնականում որպես զվարճություն, իսկ ես երբեմն մարդկանց զվարճացնելու հավես չունեմ