Կենցաղային «թերապիա»

[ivy]

Եկեք նրա մասին խոսենք, թե ով որտեղից ու ինչպես է ստանում ամենօրյա կյանքում պոզիտիվ մնալու մոտիվացիան։
Եթե նույնիսկ աշխատանքը մի կողմ թողնենք (օրինակ՝ իմն ամբողջովին մարդկային ցավով, տառապանքով ու խնդիրներով է լցված), կամ ենթադրենք, թե աշխատանքում հիմնականում դրական լիցքեր ենք ստանում, ապա անգամ դրանից դուրս առօրյան ապրելու համար լիքը ոգեշնչում է պահանջվում, որովհետև շուրջն էնքան դառնություն, անարդարություն ու չարիք կա, որ երբեմն դժվար է լինում պոզիտիվ մնալ, հավատալ ու ուժ գտնել՝ առաջ գնալու։

Ինձ օրինակ լավ գործերի մասին պատմություններն են ոգեշնչում կամ իմ պատկերացմամբ «դեմք» մարդկանց կենսագրությունները, կյանքի ուղին։
Ու անգամ փոքրիկ դրական պատմությունները՝ լինեն աշխատանքային, թե կենցաղային, լիքը դրական լիցքեր են տալիս։
Եթե ունեք էդպիսի պատմություններ՝ սեփական գործերի կամ ուրիշների մասին, դրա համար «Մանրապատումներ» թեման ունենք, որտեղ կարող ենք պատմել դրանց մասին։

Իսկ էստեղ հետաքրքիր կլիներ լսել ձեր մոտիվացիայի աղբյուրների մասին, ինչից եք ոգեշնչվում, ոնց եք մնում պոզիտիվ ու առաջ գնում՝ անկախ ամեն ինչից։

[Բարեկամ]

Պոզիտիվ լինելու կամ մնալու երկու ձև գիտեմ․ մեկը գիտակցաբար, մյուսը՝ ենթագիտակցաբար։
Առաջինը՝ կենսափորձով հասել ես մի համոզմունքի, որ կյանքում ամեն ինչ փոփոխական է, ընդ որում՝ դեպի դրականը փոխվելու տենդենցով, և դա այդպես է՝ դրական անակնկալները լինելու են նույնիսկ այն ժամանակ, երբ դրա համար որևէ հիմք կամ տեսանելի հեռանկար թվում է թե չկա։ Պարզապես պիտի իմանաս (=հավատաս), որ այդպես է, որովհետև այդպես էլ կա, դա տեսնելու համար պիտի շարունակել ապրել՝ հանդարտ ու խաղաղ, որ դա լինելու է։
Երկրորդը՝ ենթագիտակցականը, երբ ինքնապաշտպանությունդ վատացնում է հիշողությունդ․ մոռանում ես բացասական հույզերն ու իրադարձությունները, նույնիսկ եթե դրանք ժամ առաջ են եղել։ Ուղեղդ զարմանալի ձևով ակտիվ չի պահում դրանք ուղեղումդ։ Եթե ինքնաբերաբար այդպես չի լինում, կարելի է որոշակի մշակումներով "վատացնել" հիշողությունդ, վարժեցնել այն՝ որևէ բանի վրա չկենտրոնանալու, չխորանալու, չմտածելու։ Ճիշտ է, դրա հետևանքով հիշողությունդ առհասարակ կարող է վատանալ ՝ որևէ բանի վրա չկենտրոնանալու սովորություն ձեռք բերելով, բայց դա էլ գինն է, որ վճարում ես բացասական տրամադրություններից հնարավորինս խուսափելու համար։

[One_Way_Ticket]

դրական անակնկալները լինելու են նույնիսկ այն ժամանակ, երբ դրա համար որևէ հիմք կամ տեսանելի հեռանկար թվում է թե չկա։

Ես կասեի՝ հենց էդ ժամանակ էլ հիմնականում լինում են։ Վերջերս մտածում էի էդ մասին, հասկացա թե ինչու է այդպես (մի մեծ հայտնագործություն չէ, պարզապես առաջ մտքովս չէր անցել)։ Ոչ թե ինչ-որ կախարդանքով պոզիտիվ իրադարձություններ են տեղի ունենում այն ժամանակ, երբ դրանց չես սպասում, այլ պարզապես լրիվ նույն իրադարձությունը տարբեր կերպ ես ընկալում։ Դրա համար իրոք օգտակար է պարզապես անջատվել ու ոչ մի սպասումներ չունենալ։ Երբ սպասում ես, ենթագիտակցորեն բարձրացնում ես պլանկան, թե ինչ պիտի տեղի ունենա, որ քեզ գոհացնի։

[մարդ եղած վախտ]

Եկեք նրա մասին խոսենք, թե ով որտեղից ու ինչպես է ստանում ամենօրյա կյանքում պոզիտիվ մնալու մոտիվացիան։
Եթե նույնիսկ աշխատանքը մի կողմ թողնենք (օրինակ՝ իմն ամբողջովին մարդկային ցավով, տառապանքով ու խնդիրներով է լցված), կամ ենթադրենք, թե աշխատանքում հիմնականում դրական լիցքեր ենք ստանում, ապա անգամ դրանից դուրս առօրյան ապրելու համար լիքը ոգեշնչում է պահանջվում, որովհետև շուրջն էնքան դառնություն, անարդարություն ու չարիք կա, որ երբեմն դժվար է լինում պոզիտիվ մնալ, հավատալ ու ուժ գտնել՝ առաջ գնալու։

Ինձ օրինակ լավ գործերի մասին պատմություններն են ոգեշնչում կամ իմ պատկերացմամբ «դեմք» մարդկանց կենսագրությունները, կյանքի ուղին։
Ու անգամ փոքրիկ դրական պատմությունները՝ լինեն աշխատանքային, թե կենցաղային, լիքը դրական լիցքեր են տալիս։
Եթե ունեք էդպիսի պատմություններ՝ սեփական գործերի կամ ուրիշների մասին, դրա համար «Մանրապատումներ» թեման ունենք, որտեղ կարող ենք պատմել դրանց մասին։

Իսկ էստեղ հետաքրքիր կլիներ լսել ձեր մոտիվացիայի աղբյուրների մասին, ինչից եք ոգեշնչվում, ոնց եք մնում պոզիտիվ ու առաջ գնում՝ անկախ ամեն ինչից։

մի քիչ մտածեցի ու զգացի, որ չեմ հասկանում՝ ինչ ա նշանակում պոզիտիվ մնալու մոտիվացիա, ինչ ա էդ ենթադրում կամ ինչի ա պետք ունենալ պոզիտիվ մնալու մոտիվացիա․ ինձ թվում ա պոզիտիվ լինելը ինձ համար կատեգորիա չի․ գուցե նրանից ա, որ մենակ եմ ու ոչ մեկ իմ պոզիտիվության կարիքը չունի․ այսինքն՝ մարդիկ (ասենք՝ ընկերներ) իմ պոզիտիվության կարիքը ունեն հիմնականում որպես զվարճություն, իսկ ես երբեմն մարդկանց զվարճացնելու հավես չունեմ

[մարդ եղած վախտ]

Երբ ամեն ինչ հոռի ա թվում ու ես էլ ոչ մտածելու, արձագանքելու կարողություն ունեմ, ոչ էլ առանձնապես մոտիվացիա, վերջին տարիներին օգնում ա ինչ֊որ գիտական թեմայով գիրք կամ ավելի ցանկալի ա դասագիրք կարդալը, հատկապես թեմայով, որից էդքան էլ գաղափար չունեմ, ու գուցե ոչ էլ պետքս գա։ Սովորաբար դասագրքերը սկսում են պարզագույն գաղափարների ներածությունից, բոլոր մտքերը գծային են, ամեն տեսակի խճճվածությունից, անորոշությունից, մարդկային դրամաներից զերծ։ էդ պարզությունից ու նրանից, որ սկսում եմ մանրից ինչ֊որ բաներ հասկանալ, մանրից ոգևորվում եմ, գլխումս էլ քիչ֊քիչ տարածք ա ազատվում

էս օրերին պատմական թեմաներ են ձգում․ throughline պոդքասթն եմ լսում հաճախ, որ տարբեր ժամանակաշրջանների իրադարձությունների ա սովորաբար անդրադառնում․ սրա կայֆն էլ էն ա, որ երբ հիշում կամ սովորում եմ, թե աշխարհն ինչեր ա տեսել, իմ տեսածները, մեր ժամանակաշրջանը կոնտեքստ են ստանում, պակաս դրամատիկ են դառնում, նույնիսկ հասկանալի

[StrangeLittleGirl]

մի քիչ մտածեցի ու զգացի, որ չեմ հասկանում՝ ինչ ա նշանակում պոզիտիվ մնալու մոտիվացիա, ինչ ա էդ ենթադրում կամ ինչի ա պետք ունենալ պոզիտիվ մնալու մոտիվացիա․ ինձ թվում ա պոզիտիվ լինելը ինձ համար կատեգորիա չի․ գուցե նրանից ա, որ մենակ եմ ու ոչ մեկ իմ պոզիտիվության կարիքը չունի․ այսինքն՝ մարդիկ (ասենք՝ ընկերներ) իմ պոզիտիվության կարիքը ունեն հիմնականում որպես զվարճություն, իսկ ես երբեմն մարդկանց զվարճացնելու հավես չունեմ

Չնայած ես մենակ չեմ, ու օրը հազար հոգու հետ շփվում եմ, բայց ես էլ պոզիտիվ լինելու մոտիվացիա չեմ տեսնում։ Այսինքն, պոզիտիվությունը կեղծ կատեգորիա ա, կասեի նույնիսկ՝ տոքսիկ։ Եթե աշխարհը քաք ա, էդ քաքերի նկատմամբ նորմալ ռեակցիա չի պոզիտիվությունը։ Ու հավանաբար քաքը շարունակվում ա նաև էն պատճառով, որ լիքը մարդիկ քողարկում են իրանց ռեակցիաները կեղծ պոզիտիվության տակ ու բան չեն անում քաքը վերացնելու համար։

Իսկ քաք աշխարհում մաքսիմումը, որ անում եմ, հավասարակշռությունս ու նորմալ (ոչ թե պոզիտիվ!) տրամադրությունս պահելն ա։ Դրան հասնում եմ աշխարհի քաքի դեմ ուղղված գործողություններով. ինքս ինձ հնարավորինս կրթում եմ քաքի առաջացման պատճառների, հնարավոր հետևանքների մասին ու այլ թեմաներով, կարդում եմ քաքը վեր հանող հեղինակների, ընդգրկված եմ քաքի դեմ պայքարող զանազան քաղաքական խմբերում, ինձ էլ շրջապատում եմ մարդկանցով, ովքեր աշխարհի քաքը լավ հասկանում են, ոչ թե պոզիտիվի քողի տակ մոռանում մեր իրականությունը։

Հուզիչ պատմությունները, ինչ խոսք, սիրուն են ու հաճելի կարդալը, բայց դրանք բոլորը քաքի հետևանքներ են ու թմրամիջոց, որ չմտածես, թե քաքը որտեղից ա գալիս ու ուր ա գնում։

[ivy]

մի քիչ մտածեցի ու զգացի, որ չեմ հասկանում՝ ինչ ա նշանակում պոզիտիվ մնալու մոտիվացիա, ինչ ա էդ ենթադրում կամ ինչի ա պետք ունենալ պոզիտիվ մնալու մոտիվացիա․ ինձ թվում ա պոզիտիվ լինելը ինձ համար կատեգորիա չի․ գուցե նրանից ա, որ մենակ եմ ու ոչ մեկ իմ պոզիտիվության կարիքը չունի․ այսինքն՝ մարդիկ (ասենք՝ ընկերներ) իմ պոզիտիվության կարիքը ունեն հիմնականում որպես զվարճություն, իսկ ես երբեմն մարդկանց զվարճացնելու հավես չունեմ

Հետաքրքիր է, որ գրեցիր սրա մասին․ գրառում անելիս իմ մտքով էլ անցավ, որ ոչ բոլորի համար է սա կարևոր։
Ինձ համար լավատեսությունը կյանքում անհրաժեշտ ուժերից է, առանց դրա լրիվ թևաթափ եմ լինում։ Հնարավոր է, որ նաև աշխատանքիս բնույթի հետ է կապված, բայց կարծում եմ՝ միայն դա չի պատճառը։ Խոսքը ուրիշներին զվարճացնելու մասին չի, այլ սեփական կյանքում առաջ շարժվելու ուժ ունենալու մասին։
Հնարավոր է, որ ուրիշների համար բացասական էմոցիաներն էլ կարող են մղիչ ուժ լինել, ասենք՝ ատելությունը։ Ինձ մոտ էդպես չի։

Բացի դրանից, իմ կարծիքով, իրատեսությունը լավատեսության դեմ մարտնչող կատեգորիա չի․ երկուսն էլ կարող են միասին գոյատևել։ Ինչքան էլ վատ լինի վիճակը, ու պարզ տեսնես դա (իրատեսություն), պոզիտիվությունը կարող է օգնել էդ վիճակից դուրս գալու ելք փնտրելուն, քանի որ հավատում ես, որ ելք կա։
Իմ դիմացկունության/տոկոնության հիմքում հենց լավատեսությունն է, ու աղջկաս էլ էդպես եմ մեծացնում․ ինձ թվում է, ինքն էլ ուժեղ մարդ է մեծանում։
Պոզիտիվ մնալն ինձ համար կենսական անհրաժեշտություն է, ու հաստատ չեմ ուզենա կորցնել էդ հատկությունը, իսկ էն շրջաններում, երբ դժվար է մնալ դրական ալիքի վրա, փորձում եմ հնարավորինս վերականգնել էդ վիճակը, որ չկորցնեմ դիմացկունությունս։