Կինոսանտա 5

[Նիկեա]

թույն ա որ բոնուս կինոներ էլ կան

[Smokie]

Սանտաներից մեկին հաստատ գիտեմ:

[Thom]

Ահավոր լավ կինո ա ինձ բաժին ընկել, չեմ համբերում՝ երբ եմ գիշերը նայելու Ու ընդհանրապես, առաջին հայացքից շատ ուժեղ Կինոսանտա ունենք։ Ապրե՜՜ք։

Հա, կուզենամ Enemy կինոյի մասին բոլորը կամ ինչքան հնարավոր ա շատ մարդ ռեվյու գրի, որովհետև էս կինոն գլուխկոտրուկ ա լրիվ։ Գոնե անպայման նայեք, որովհետև էս տիպի կինոներ շատ քիչ կան ու իր ոճով ձեզ հայտնի ռեժիսորներից մեկին կհիշացնի։ Համենայն դեպս, իմ սիրած կինոների հնգյակում ա միանշանակ։ Ապրի ուղարկողը

PS. Հատուկ շնորհակալություն Yellow Raven-ին Կինոսանտայի համար, դե մեկ էլ Սանտայիս, որովհետև կինոս արդեն ինձ հետաքրքրել ա ու միանգամից միացնել նայելու ցանկություն առաջացրեց։ Իսկ էտպես շատ քիչ ա լինում։

[Yellow Raven]

Դենի Վիլնյովը ժամանակակից ամենաուժեղ ռեժիսյորներից մեկնա, իրա ֆիլմերի մեջ շատ բարդա ակնհայտորեն թույլ ֆիլմ գտնելը։ Enemy-ն էլ բացառություն չի, Ջեք Ջիլենհոլի լավագույն դերերից մեկնա իմ կարծիքով։ Արախնաֆոբերին խստիվ արգելվումա էս ֆիլմը նայել ի դեպ

[Yellow Raven]

Քանի որ ես իմ կինոն նայեցի, ես էլ անեմ բացումը՝

You, the Living (2017, Շվեդիա, ռեժիսյոր՝ Ռոյ Անդերսեն)

Du_levande_movie_Poster.jpg

Ֆիլմը ինձ հասավ շատ պատահական կերպով՝ պարզվեց օրիգինալ հասցեատերն արդեն 2 անգամ տեսելա էս կինոն ու ստիպված փոխեցի ինձ հասած ֆիլմի հետ։ Կարամ ասեմ, որ շատ-շատ գոհ եմ դեպքերի նման զարգացման համար։
Ֆիլմի ռեժիսյորն ինձ անծանոթ էր, բայց watchlist-ումս իր ֆիլմերից մեկն արդեն բավականին երկար ժամանակ կա, ուղղակի ալարում էի նայեի։ Խոսքը՝ «Աղավնին, որը նստած էր ճյուղի վրա ու մտածում էր կյանքի մասին» ֆիլմի մասինա, որը watchlist-ումս հայտնվել էր հիմնականում վերնագրի համար (վերնագիրը ոգեշնչված էր Բրեյգելի «Որսորդները ձյան վրա» կտավից, եթե չեմ սխալվում)։ Պարզվեց, ինձ հասած ֆիլմը՝ «You, the Living»-ը վերոնշյալ ֆիլմի ու ևս մեկ ֆիլմի հետ կազմում է տրիլոգիա, այնպես որ հերթը մյուս երկու ֆիլմերին էլ հաստատ կհասնի։ Իսկ հիմա բուն ֆիլմի մասին։

Ֆիլմում գլխավոր սյուժետային գիծ չկա, կան բազում խայտաբղետ հերոսներ, որոնցից յուրաքանչյուրին շատ կարճ ժամանակա հատկացված։ Կարճ ասած՝ գժվում եմ էս տիպի կինոների համար Ռեժիսյորը սկանդինավյան հատուկ սառնությամբ պատկերումա իր բոլոր հերոսներին՝ ամեն մեկին օժտելով յուրահատուկ խարիզմայով։ Հերոսները հիմնականում դժբախտ են, կյանքից դժգոհ, ոչ մի լուսավոր բանի չսպասող (ստեղ կարար մի հատ ավելացում լիներ, բայց արդեն սպոյլերի հոտ կգա ): Որոշ հերոսների մոտ միակ լուսավոր կետը, որ մնացելա էս կյանքում իրենց երազներն են։ Բայց երազներն էլ են ֆիլմի հերոսների նման խայտաբղետ՝ մեկը հասնումա կատարյալ երջանկության ու իդեալական հասարակություն տեսնում, մյուսը՝ տեսնում նույն սկանդինավյան սառը պատկերն ու մարդկանց կատարյալ անտարբերությունը։ Մի խոսքով, լրիվ իմ համար կարած կինո էր, որոշ սցենաներ հաստատ երկար մտքիցս դուրս չեն գա։

Սանտայիս մերսի, չնայած գիտեմ ինքն ովա, բայց սանտայագաղտնիքը պահելու համար անունը չեմ տալիս

[ivy]

Նայեցի ինձ բաժին հասած ֆիլմը. հե՜տ բերեք իմ ուրբաթ երեկոն ու երեք եվրո իննսունինը ցենտը
Հիմա դեռ չեմ գրում վերնագիրը, հետո կասեմ, երբ ամեն ինչ պատմեմ: Ու հա, ամեն ինչ պատմելու եմ, ա-մե-նինչ

[Yellow Raven]

Նայեցի ինձ բաժին հասած ֆիլմը. հե՜տ բերեք իմ ուրբաթ երեկոն ու երեք եվրո իննսունինը ցենտը
Հիմա դեռ չեմ գրում վերնագիրը, հետո կասեմ, երբ ամեն ինչ պատմեմ: Ու հա, ամեն ինչ պատմելու եմ, ա-մե-նինչ

Սանտայի կազմակերպիչ լինելը լավ ֆորայա տալիս փաստորեն։ Սենց պոստերի դեպքում համ իմանում ես որ կինոյի մասինա պոստը, համ իմանում ես ովա ուղարկողը

[ivy]

Իմ ֆիլմի մասին։

Grand Hotel (1932)

Որ տեսա՝ ինչ ֆիլմ է ինձ բաժին ընկել, մի ձև անակնկալի եկա․ չէի սպասում, որ մոտ մի դար հնության ֆիլմ եմ նայելու։ Ինձ որ մնար, հաստատ չէի նայի, բայց սա իհարկե լավ հնարավորություն էր ծանոթանալու դասական կինոմատոգրաֆիայի նմուշներից մեկին, որը ժամանակին Օսկար էր ստացել՝ «Տարվա լավագույն ֆիլմ» նոմինացիայում։ Հետաքրքիրն էն է, որ ուրիշ ոչ մի նոմինացիայում էս ֆիլմը որևէ բան չէր շահել, բայց այնուամենայնիվ համարվել էր տարվա լավագույն ֆիլմը։ Մի խոսքով, հետաքրքիր էր, թե ինչ էր լինելու, հատկապես, որ գլխավոր դերասանուհին ժամանակի կինոաստղ Գրետա Գարբոն էր։

Ֆիլմի հենց առաջին րոպեներից աչք ծակես, թե ինչ արհեստական, ձևական դերասանական խաղ է․ մի՞թե հնում սա էր համարվել լավը։
Գրետա Գարբոն մի սարսափելի անտաղանդ ու անբնական էմոցիաներով լի դերակատարման մեջ էր՝ «օհ՜, իմ սեր» վիճակներ, ու ապշեցնող էր, թե էս կինը ոնց կարող էր համարվել կինոաստղ, բայց փաստորեն էն ժամանակներում էսպիսի խաղն էր բարձր գնահատվում։ Նաև զարմանալի էր, որ թեև ֆիլմի նկարանման ժամանակ Գրետա Գարբոն ընդամենը 27 տարեկան է եղել (հատուկ նայել եմ տարիքը), նայելիս քառասունին մոտ կին է թվում․ ինչքան ուրիշ արտաքին են ունեցել մարդիկ ժամանակին, ու տարիքն էլ ահագին ուրիշ է երևում էսօրվա հայացքով։ Հիմիկվա 27 տարեկաններն ինձ համար լրիվ թռի-վռի աղջիկներ են։
Գլխավոր դերասանն էլ, որ իր ժամանակների Բրեդ Պիտն է եղել, ամբողջ ֆիլմի ընթացքում «փայլատակում էր» իր ահավոր գրիմված աչքերով․ իր հետ կապված ուրիշ բանի վրա չէի էլ կարողանում կենտրոնանալ։ Թե ինչի՞ էին էդ մարդու աչքերը էդպես ներկել, ի՞նչ նպատակի էր դա ծառայում, տենց էլ չհասկացա։
Մեկ էլ մի բան էր ահավոր նյարդայնացնող․ ամենուր ծխում էին՝ ներս, դուրս, կապ չուներ։ Մի տեսարան կար՝ էնքան շատ էր ծուխը, դերասանները մեջը կորում էին։ Ու լավ զգացվում էր, որ լրիվ ուրիշ վերաբերմունք է եղել ծխելու հանդեպ։
Իսկ ֆիլմն ընդհանուր նրա մասին էր, թե ոնց են մի հոթելում հավաքված մարդիկ, բախտի բերմամբ թե պատահմամբ, կապվում իրար հետ։
Եթե հոթել ու խճճված պատմություններով մարդիկ, ապա միայն՝ "Four Rooms"․ այ դա իմ կինոն կլիներ։

Ամեն դեպքում, շնորհակալ եմ Սանտայիս, քանի որ ահագին հետաքրքիր էր տեսնել, թե անցյալ դարի 30-ականներին ինչն է կինոյի աշխարհում գլուխգործոց համարվել։
Բայց ախր շատ անտաղանդ ֆիլմ էր․․․

Էստեղ դնում եմ թրեյլերը․

[Նիկեա]

ինձ Empire Of The Sun էր բաժին ընկել, նայեցի, գիշերը նորմալ երկար գրեմ

[Տրիբուն]

Իմ սանտան սադիստ ա Ու ոնց եմ ես հիմա Աթեիստին հասկանում ․․․

Էս իմ ֆիլմն ա․ Amour (2012)



Ես նայել եմ էս ֆիլմը մի հինգ տարի առաջ, մանրամասները տենց չեմ հիշում, բայց գիտեմ, որ երկրորդ անգամ ուժերս չի ների նայել։ Ներող, ժողովուրդ ջան։

Սանտա, ես քեզ չեմ սիրոմ

[մարիօ]

Իմ սանտան սադիստ ա Ու ոնց եմ ես հիմա Աթեիստին հասկանում ․․․

Էս իմ ֆիլմն ա․ Amour (2012)

Ես նայել եմ էս ֆիլմը մի հինգ տարի առաջ, մանրամասները տենց չեմ հիշում, բայց գիտեմ, որ երկրորդ անգամ ուժերս չի ների նայել։ Ներող, ժողովուրդ ջան։

Սանտա, ես քեզ չեմ սիրոմ

Համաձայն եմ, որ շատ երկար ու դժվար նայվող ֆիլմ ա, բայց շատ լավն ա է ախր, շատ սիրուն ու իսկական սեր կինո ա։ Ես էլ երկրորդ անգամ կարողա չնայեի, որովհետև Հանեկեի կինոները երկրորդ անգամ նայելու համար պետք ա մազոխիստ լինել երևի, բայց սանտային սիրում եմ, ապրի։

[Յոհաննես]

Համաձայն եմ, որ շատ երկար ու դժվար նայվող ֆիլմ ա, բայց շատ լավն ա է ախր, շատ սիրուն ու իսկական սեր կինո ա։ Ես էլ երկրորդ անգամ կարողա չնայեի, որովհետև Հանեկեի կինոները երկրորդ անգամ նայելու համար պետք ա մազոխիստ լինել երևի, բայց սանտային սիրում եմ, ապրի։

Հանեկե ուղարկողը ամենավերջին սադիստնա,չի կարելի

[մարիօ]

Ուրեմն ինձ բաժին հասած ֆիլմը՝
The Guilty
Դետեկտիվ դրամա, թրիլլեր
Դանիա
ռեժ՝ Gustav Möller

Առաջին անգամ, որ պոստերն ու նկարագրությունը տեսա, մտածեցի, որ միանշանակ չեմ հավանելու, բայց հիմա շատ գոհ եմ, որ նայել եմ, ավելին՝ շատ հավանել եմ, չնայած բացարձակ էս ոճի կինոների սիրահար չեմ։
Ֆիլմը փրկարար ծառայությունում աշխատող մի մարդու մասին է, որի պարտականությունների մեջ մտնում է միայն հեռախոսազանգերին պատասխանելը ու մարդկանց խնդիրները իր գործընկեր ոստիկաններին փոխանցելը, բայց հերոսը խելոք տեղը չի կարողանում նստի ու ամեն մեկի դարդ ու ցավով տապակվում է, էսպես ասած, խառնվում ոստիկանների հարցերին, երբեմն էլ փորձում սեփական միջոցներով լուծել խնդիրները։ Մի հատ հայտնի խոսք էր պտտվում գլխումս ֆիլմից հետո, մարդիկ կան է՞, որ ասում են «ուզում էինք լավ լիներ, ստացվեց ինչպես միշտ», հիմա էս իմ հերոսն էր, անընդհատ ուզում էր օգներ, բայց արդյունքում խառնվում էր ոչ իր գործին ու իր գլխին փորձանք բերում։
Հետաքրքիրն էն էր, որ ամբողջ ֆիլմը ոնց որ թե մի կադր լինի, միշտ նույն տեսարանը, ուղղակի տարբեր հեռախոսային խոսակցություններ, որ սկզբում մտածում էի ձանձրալի կլինի, հետո չզգացի էլ, թե ոնց եմ կլանված 1,5 ժամ նայել նույն պատկերին։ Սիրում եմ, որ ֆիլմում մարդուն տարբեր դժվար իրավիճակների մեջ են գցում ու դու կողքից կարող ես հետևել, թե ինքն ինչ ելքեր է փնտրում։ Հերոսին շատ եմ հավանել, չնայած, որ մի քիչ իմ վրա էլ ազդեց իրա էդ խորանալու ու կպած իրեն չվերաբերվող ելքեր փնտրելու ցանկությունը։
Կպնելու տեղ չունեմ էս կինոյին, չնայած չի մտնի իմ սիրած կինոների ցանկ, բայց շատ լավ, նայվող ու հետաքրքիր կինո էր, ուղեղն անջատելու համար կարելի ա նայել, որոշ հետևություններ անել։
Սանտաս, ենթադրում եմ, որ Բյուրն ա, որովհետև համ դանիական էր, համ իրա ոճի մեջ էր, եթե Բյուրը չի, ուրեմն Աթեիստն ա, բայց դժվար։

Հ․Գ․ Ռեվյուն գրելուց 10 րոպե անց տեսա, որ Բյուրը չի մասնակցում էս խաղին, թեկնածուս մնաց Աթեիստը ։

[Smokie]

Սանտաներից մեկին հաստատ գիտեմ:

Յոհանն էր
Քանզի

Դե ասեք էս որ կինոյիցա

Երկու տարբերակ ունեի, բայց միամիտ իմացա ճիշտ պատասխանը, երբ ուզում էի գրել: «Որքան էլ տարօրինակ ա» սխալվել էի::pomidor (:-lolik (մի խոսքով սրանից))

և միամիտ իմանալը համարժեք էր մեջբերելուց վերնագիրը նկատելուն: