Ինտիմ օրագիր

[ivy]

Բացում եմ օրագիր՝ ինտիմ ու սեռական թեմաներով օրագրային գրառումների համար:
Մտորումներ, ֆանտազիաներ, հուշեր, դիտարկումներ և այլն:

Մեջբերումներն ու քննարկումները թեմայում արգելվում են:
Սակայն ցանկության դեպքում որոշակի օրագրային գրառմանը կարող եք անդրադառնալ՝ մեջբերելով այն «Ինտիմ քննարկումների» թեմայում:

[Adam]

Լավ, երևի թե՝ սառույցը ե՛ս կոտրեմ: Ուրեմն էն Փախուստ Բանտից սերիալը որ նոր էր սկսվել 2005-ին, ես սկսեցի դա նայել կինոյի սիրուն տղու համար: Michael-ի, էլի: Ու հետո կամաց-կամաց սիրահարվեցի սերիալի վրա, սյուժեի վրա ու սկսեցի արդեն նայել սերիալը զուտ սցենարիստա-ռեժիսորա-դերասանական աչքերով, չնայած որ Wentworth-ը միշտ էլ ֆանտազիաս էր, մինչև չորրորդ սեզոնը: Չորրորդ սեզոնից արդեն սկսեց քաշ հավաքել, թմբլիկանալ ու էլ ֆանտազիաս չլինել: Ու իմ ներքին առանձնակի չոտկիության հասնող գեյդարը միշտ էլ ինձ հուշում էր, որ էս տղեն տղեքի ա սիրում. չգիտեմ… ինչ-որ մի բան կար մեջը, որ գեյդարս detect էր անում: Ու որ տարիներ հետո coming out-ն արեց՝ ես բացարձակ չզարմացա ու ասեցի՝ բռավո ու մի տեսակ՝ մեեեհ… էլ ֆանտազիաս չէր: Էն նիհար, ստրոյնի Մայքլը չէր, էլի: Հիմա իսկի դեմքին չեմ էլ ուզում նայեմ: Բա:

[ivy]

Քանի Ակումբում գարունը եռում է, մի երկու բան էլ ես պատմեմ:

17 տարեկան էի, առաջին կուրսը նոր էի ավարտել, ու ամռանը ընկերուհուս հետ երեք շաբաթով գնացել էինք ուսանողական ճամբար՝ Դիլիջան: Ես ու ընկերուհիս՝ Անուշիկը, հարիֆ մեռնում էինք, լրիվ էրեխա, մեզ հետ էլ կուրսից մի քանի թիթիզ աղջիկներ կային (թե ընդհանրապես ինչ գործ ունեինք դրանց հետ), որոնք թեև մեր տարիքի էին, բայց իրենց մեծ կենսափորձով կանանց տեղ էին դրել, ինչ է թե դպրոցի վերջին դասարանում մի երկու ամիս «ընկեր» էին խաղացրել ու նույնիսկ հաջողացրել էին հետները պռոշտի անել:

Սրանք մեզ սաղ օրը խելք էին սովորեցնում՝ բացատրելով կանանց ու տղամարդկանց հարաբերությունների նրբություններն ու գաղտնիքները, հետն էլ իրենց խիստ դաստիարակների տեղ էին դրել:
Մի տղա կար ճամբարում, պոչիցս չէր պոկվում, ու ոնց կլիներ՝ խարույկի մոտ թողել էի, որը գլուխը հենի ուսիս: Սրանք մեծ շուխուռով եկան, ինձ հավաքեցին տարան խարույկի մոտից, ու սաղ գիշեր գլխիս լեկցիա էին կարդում իմ բարոյական կերպարի մասին:
Մի հատ էլ ուրիշ տղա կար, որին կամաց-կամաց սիրահարվում էի, ու հետը հաջողացրել էի թաքուն փախչել սարերը: Սարի լանջին մի քանի ժամ իրար կողք պառկած զրուցում էինք՝ առանց իրար մի թեթև անգամ կպչելու. կատարյալ էրոտիկա:
Բայց դե հենց հետ եկա, նորից ընկա էս խիստ դասատուներիս ձեռքը՝ թե բա ուր էին: Ես էլ ասեցի՝ Կարենի հետ սար էի բարձրացել: Սրանք լրիվ վատացան, թե էս աղջիկը ձեռից գնում է, էրեկ հազիվ էինք էն մեկից պոկել, խարույկի մոտից տուն բերել, էսօր սա արդեն ուրիշի հետ սարերում Անուշ ու Սարո է խաղում:

Էդ սարի պատմությունից հետո, ինչքան էլ համոզեի, որ պառկած զրուցելուց բացի էնտեղ ուրիշ բան չէր եղել, սրանք դադարեցին հետս խոսել, ու թեև Անուշիկը, ի տարբերություն ինձ, իրեն լրիվ խելոք էր պահում, էս խեղճ ընկերուհուս էլ ինձ հետ միասին սկսեցին իգնոր անել: Մնացինք անտեր, առանց դաստիարակաների, առանց հսկողության:

Ճամբարում ուրիշ ֆակուլտետի բարձր կուրսերից մի աղջիկ կար, անունը՝ Եվա, մոտ քսան տարեկան էր, իմ պատկերացմամբ՝ արդեն հասուն կին: Բոյով-բուսաթով, խելացի աղջիկ էր: Սա ինձ երևի վերաբերվում էր՝ ոնց որ փոքր քրոջ, ու ի տարբերություն կուրսեցիներիս, գլխիս ճառեր չէր կարդում, այլ ուղղակի հավեսով զրուցում էր հետս տարբեր թեմաներով:
Միասին էլ գնում էինք լողանալու, դե Անուշիկին էլ հետներս էինք վերցնում. էդ էրեխեն որ լրիվ խեղճացած վիճակում էր:
Ասեմ, որ էն թվերին ուսանողական ճամբարում լողանալը ամեն օրվա հաճույք չէր. աղջիկների բաղնիքը շաբաթը երկու օր էր բացվում, ու պիտի հերաթագրվեիր: Բայց Եվան հաջողացրել էր պահակի հետ լեզու գտնել, ու նա ուշ երեկոյան բաղնիքը թաքուն բացում էր մի քանի աղջկա համար, ես էլ փոքր քրոջ կարգավիճակով Եվայի հետ ներս էի մտնում:
Միասին լողանալու կայֆերից մեկն էն էր, որ աչքիդ առաջ սիրուն ջահել աղջիկներ էին իրենց օճառում՝ հնամաշ բաղնիքի թրթռացող լույսի տակ:
Էն ո՞վ էր ասում, թե հայ աղջիկնեը սիրուն ու բարեկազմ չեն: Էդ ուսանողական ճամբարներում հաջողացրել եմ մի քանի տասնյակ օճառվող տուտուզ տեսնել. մեկը մեկից ուտելու բան: Իսկ ամենահավեսը կրծքերի տարբերությունն ուսումնասիրելն էր՝ ինչ չափի ու ձևի ասես որ չկային, մեկը մեկից շաքարլոխում: Ընդհանրապես, ծիծիկի վատը չի լինում, ու ինչքան առատ լինի էդ բարիքից, էնքան՝ ավելի ուրախ: Հիմա էդ բոլոր կայֆերը տեղափոխել եմ գերմանական ֆիտնեսի հանդերձարան, բայց դրա մասին՝ մի ուրիշ անգամ:

Վերադառնանք Դիլիջանի ուսանողական ճամբար՝ Եվայի հետ քույրիկությանը:
Էն զարգացած կուրսեցիներիցս լսել էի, որ ժամանակակից կանայք ինտիմ մասերը մազաթափում են. ճիշտն ասած, առաջին անգամ էի էդպիսի բան լսում: Հետո Անուշիկի հետ թաքուն քննարկում էինք, թե էս ինչ զարմանալի բաներ կան աշխարհում: Դրանից հետո Եվայի մոտ մի անգամ էպիլիատոր տեսա, որն ինքը պատրաստ էր ինձ տալու, թե ուզենամ մազաթափվել, բայց ես սկի չգիտեի՝ դա ոնց են օգտագործում, ու մենակ կասկածում էի, որ էդ սարքը կարգին ցավացնող մի բան է: Բայց բոլոր աղջիկները ձեռքից ձեռք խլելով, օգտագործում էին դզդզացող սարքը, որովհետև հաջորդ օրերին պիտի մեզ Սևան տանեին, ու բոլորի առաջ բիկինիով դուրս գալը մի մեծ հանդիսություն էր, որին շատերը երկար պատրաստվում էին:
Ես իմ էդ տարվա լողազգեստը լավ հիշում եմ: Կապույտ գույնի՝ սպիտակ զոլերով ու լավ բաց դեկոլտեով: Մի քիչ ամաչում էի էդ տեսքով լողափին ֆռֆռալուց՝ հատկապես, որ ամբողջ ճամբարի հետաքրքրասեր հայացքը ոչ մի կիսամերկ մարմին բաց չէր թողնելու: Եվան էլ եկավ նստեց կողքս, ու տեսնելով վիճակս՝ ասեց.
- Ինչի՞ց ես ամաչում, դու շատ սիրուն ես:
- Տեսքը կապ չունի, մի ձև ամոթ ա առանց շորերի:
- Հեչ էլ ամոթ չի, արի:
Ու ձեռքիցս վերցրեց, տարավ հանդերձարան:

(շարունակությունը` հաջորդիվ)

[Adam]

Ուրեմն մի անգամ ոտքիս կոճը ոլորվել էր, գնացել էի բժշկի: Բժիշկն էլ հո՛ մի հատ 22 տարեկան աբդոներով twink չէր… գնա-գալիս եմ: Ինստիտուտի չորրորդ կուրսում էր: Ընդհանրապես, ես արդեն ինչքան վախտ ա հրաժարվում եմ տղա բժիշկների մոտ գնալուց, որտև ո՛չ միայն կարող ա չբուժեն, այլ նաև պոլիս զանգեն ասեն եկեք տարեք էս predator-ին: , Ուրեմն՝ անմազ (ոնց որ ես եմ սիրում) , Ջասթին Բիբերական աբդոներն էլ մայկի տակից վեր են խոյանում: Բա դրանց ո՞նց մի հատ չշոյես ասես՝ կարելի ա՞ ձեզ դիպչել մի քիչ ու հանգստանալ … )))) թքած՝ կոճ-մոճ… ես սենց կիսաինվալիդ տուն կգնամ, բայց դու մենակ արի ստեղ … քո հետ ինչ-որ բան անելուց՝ կոճս ինքն իրան տեղը կընգնի: )) Մի խոսքով, ջոկեց, որ հարցեր ա տալիս, ես էլ հարցերի վրա չեմ կարում կենտրոնանամ … ասում ա՝ սա ձեր ո՞րերորդ կոտրվածքն ա, ասում եմ՝ առաջինն ա, բայց եթե սենց շարունակվի՝ կարող ա մտածեմ՝ մի հատ էլ ջարդեմ ինադու ու գամ մոտդ, որ ոտքիս հետ ձեռքերովդ պրոցեդուրաներ անես… առանց ձեռնոցի էլ կպնում էր … ես արդեն ուզում էի ասեի՝ ռանդեվուն վերջացավ, բժիշկ, ես էլ հետը, արի թող գնամ, ես տանը քյալամ-մյալամ կդնեմ ոտիս՝ կանցնի-կգնա... դու ավելի լավ ա՝ քո համարը տուր … նենց էլ սիրուն էր ինքը … յոլկի պալկի… մազերը հետ սանրած-բան … թե ասա՝ եկել ես բժիշկ աշխատես որ ի՞նչ անես : Մի խոսքով՝ ուտելու բան էր էդ տղեն: 2 շաբաթ հետո ջիմում տեսա մի հատ աղջկա հետ՝ տխրեցի: Բայց ժպտաց, բարևեց-բան… կարող ա հետերո ա … բայց դե՝ չեմ կարծում. չափից շա՛տ քնքուշ ու բարի էր հետս: Բի կլիներ: Նա ինձ անշուշտ ցանկանում էր: Ես նրան դեռ կհանդիպեմ հլը ինչ-որ մի տեղ: Ասա՝ պրոստը դրա համար առողջությա՛նս վնաս չտամ անկապ տեղը ))

[ivy]

(շարունակությունը)

Ամենադժվարը հանդերձարանից դուրս գալն էր ու առաջին քայլերն անելը: Բայց հետո քիչ-քիչ ընտելացա կիսամերկ վիճակիս, նույնիսկ սկսեց դուր գալ, թե ոնց են ինձ նայում: Դու մի ասա՝ շատ հավես բան էր ինքդ քեզ ցուցադրելը: Աղջիկներից մի քանիսն էլ մոտեցան, թե լողազգեստդ քեզ սազում է: Ես էլ դրանից ավելի ոգևորվեցի, սկսեցի մի կարգին կոտրտվել ափին: Ու էդ օրը, լրիվ տարված մարմնիս ցուցադրությամբ, էնքան օրօր-շորոր եկա, որ ինքս էլ չնկատեցի, թե ինչպես մի կարգին վառվեցի օգոստոսյան արևի տակ:
Հետդարձի ճանապարհին արդեն զգում էի, որ մաշկս անսովոր ձևով ինձ նեղություն է տալիս: Բայց իսկական մղձավանջը գիշերն էր սկսվելու:

Տանջահար ժամերից հետո առավոտյան կիսալացած դեմքով գնացի Եվայի մոտ, թե՝ ցավում է, ինչ անեմ: Եվան նայեց մեջքիս ու ոտքերիս, հետն էլ կամաց հպումով անցավ մաշկիս վրայով.
- Լրիվ վառվել ես, էս ինչ վիճակում ես:
Հետո սկսեց իր պուճախներից ինչ-որ սրվակներ հանել ու թե.
- Գնա ձեր դոմիկ, ես հիմա կգամ:
Էդպես էլ արեցի: Աթոռին նստած՝ սպասում էի Եվային: Անուշիկն էլ կողքից մխիթարում էր, ինչով կարող էր: Ու ես դեռ էն ժամանակ հասկացա, որ էդ հոգեբանների խելոք-մելոք խոսքերից շատ օգուտ չկա. ինձ կարգին դեղ-դարման էր պետք, մաշկս սարսափելի մղկտում էր:

«Քույրս» շուտով եկավ, ձեռքին՝ փոքր թաս, մեջը՝ անհասկանալի բաղադրության ինչ-որ մածուկ: Մի պահ նորից ուսումնասիրեց մաշկիս վիճակը, հետո նստեց ոտքերիս դիմաց՝ հատակին:
Լավ հիշում եմ, որ հագիս կարճ շորտեր էին ու բարակ մայկա, նույնիսկ փայտե աթոռիս չորությունն եմ հիշում:
Եվան ձեռքը մտցրեց լպրծուն մածուկի մեջ, հետո հանեց ու սկսեց թաց մատներով անցնել ոտքերիս վրայով՝ կամաց տրորելով: Ամբողջ երկայնքով՝ ներքևից վերև: Մղկտոցը սկսեց կամաց-կամաց սարսուռի վերածվել:
- Որ ցավա, կասես:
- Ըհն,- մի կերպ արտաբերեցի՝ շունչս պահած:
Բայց դե ի՜նչ ցավալ... Դա մի ուրիշ տեսակի, անցավ տառապանք էր: Զգայարաններս կաթվածահար էին լինում մատների ամեն հպումից ու շարժումից:
Հետո անցավ ուսերիս ու մեջքիս: Հետո՝ դեկոլտեին: Որ իմանայի, սենց հրաշք դեղեր կան աշխարհում, նախապես ավելի բաց լողազգեստ առած կլինեի. դեռ ուրիշ ի՜նչ լավ-լավ տեղեր վառված կլինեին:

Էդ սեանսից հետո լրիվ անջատված քնեցի: Արթնացա՝ բժժած ու առանց մղկտոցի: Բայց երեկոյան էլի գնացի Եվայի մոտ՝ նորից «դեղվելու»:
- Էլ չունեմ էդ պաստայից: Բայց լավն էր, չէ՞:
- Հա...
Ասեցի ես ափսոսանքով, ու քիչ էր մնում ավելացնեի, որ առանց «էդ պաստայի» էլ կլիներ, բայց դե ծպտուն չհանեցի:

Էդ ճամփորդությունից հետո այլևս չտեսա Եվային. էն ժամանակ ինտերնետ չկար, ու ամեն լավ բան ուշ թե շուտ գալիս էր իր տրամաբանական ավարտին:
Բարին էլ երևի դա էր:

[Adam]

Ուրեմն՝ իմ վրա ջահելներից բացի նայում են նաև շատ 50-անց, նույնիսկ՝ 60-անց մարդիկ (որը որ հե՛չ իմ դուրը չի գալի. իմ տարիքային բարեմը 18-30-նն ա, էլի : Նախանցյալ տարի Էդինբուրգում գնացել էի մի հատ բար՝ (մեն-մենակ) , ասի տենամ՝ շոտլանդացիները ոնց են տժում և այլն… մեկ էլ՝ մի հատ 60-ի մոտ մի հատ զույգ ա նստած. կինը արիստոկրատ, լավ հագնված և այլն, ամուսինն էլ իր տարիքի, էլի լավ հագնված… նստած ինչ-որ բան են խմում: Ես էլ grindr -ս միացրել եմ ու փորփրում եմ )))) … նենց ա, որ բարը, որի մոտ նստած պիվա եմ խմում, կպած էր հենց էն բազկաթոռներին, որտեղ էդ զույգն էր նստած: Նայում եմ շուրջս, սիրուն տղեք-բան… հլը ոչ մի տժալու հոտ չի գալիս. ոչ էլ կարգին լցված ա բարը: Իրիկունվա տենց 11-ի կողմերն էր: Մի խոսքով, մեկ էլ տեսնեմ՝ էս կինը նենց ժպտում-մպտում ա-բան: Ու զգում եմ, որ ինձնից են խոսում մարդ ու կնիկ: Ես էլ տոն չեմ տալիս: Դե ի՞նչ տոն տամ: Մեկ էլ մի 20 րոպե անց՝ էս կինը մոտենում ա ինձ, բարևում ա-բան, ժպիտով-բանով նստում ա կողքս՝ բարի դիմաց ու բա թե՝ ինչ լավ երեկո ա չէ էսօր... ափսոս՝ մարդ չկա էդքան շատ: Ասի՝ հա … ճիշտ ա, ես չգիտեմ ստեղի անցուդարձը… Էդինբուրգում առաջին անգամ եմ. երկրորդ օրս ա էսօր: Բա մեկ էլ՝ էսօր երեկոյան ի՞նչ ես անում… ըըըը… պաուզա տվեցի մի քանի վայրկյան. մտածում եմ՝ ի՞նչ ասեմ, լավ… եթե շարունակեմ խոսակցությունը՝ կնշանակի դեմ չեմ. ո՞նց ձերբազատվեմ էս բաբուլյայից: Մեկ էլ մնացի-մնացի՝ ասեցի՝ հլը չգիտեմ ինչ եմ անելու… սիրուն տղեքը է՛դ աստիճանի էլ շատ չեն ոնց որ… (նենց՝ խնդալով… յանի՝ յան տուր, էլի) երևի տուն գնամ հեսա մի քիչ հետո, ասեցի: Մեկ էլ բա՝ «ես ու ամուսինս քեզ մեր տուն ենք հրավիրում»: Աչքերս թռավ ճակատս: Ասի՝ լու՞րջ: Մեկ էլ բա թե՝ ամուսինս տեսավ, որ grindr ես միացրել հեռախոսիդ վրա. ինքը բի ա. կուզե՞ս էսօր երեկոյան մեզ միանա՞լ. համ էլ՝ չենք ձանձրանա (աչքով անելով)……… կոկորդս քերեցի, ասեցի՝ չէ, ճիշտն ասած, մերսի, բայց ես ավելի լավ ա գնամ … գիտեք, վաղը գործ ունեմ պիտի շուտ զարթնեմ… իջա աթոռից, ոտքս սայթաքեց, քիչ էր մնում գյաբռլամիշ ըլնեի սալահատակին… դուրս գալուց մեկ էլ տեսնեմ՝ բարմենը գոռում ա բա թե՝ բա փո՞ղը… տենց ամոթից հետ եկա որ վճարեմ, ասեցի՝ կներեք, մտքերով էի, մոռացա… ու տենց կարմրած դուրս եկա: Բիձեն էլ ոտից գլուխ շոռում էր ու ժպտում կնգա հետ… արդեն սցենար-մենար էին երևի մշակել վրես: Տենց գնացի քնելու:

[Գաղթական]

Մի քանի տարի առաջ էր, որ մոտս իրեն բերեցին ստաժոր:

Շատ տեսքով, գեղեցիկ աղջիկ էր: Համարյա թե վստահ եմ, որ չափսերն էլ 90/60/90 էր:

Հա-հա հի-հի, ընկերական:
Տեսնել բարևելուց՝ պաչիկ-մաչիկ:

Մի օր, խոսքի մեջ, ասել էի, որ օծանելիքը լավնա ու մոտս նոստալժիկ զգացմունքներա արթնացնում:
Դրանից հետո՝ ռեգուլյար դա էր ցանում..

Գործ ես անում, մեկ էլ կտեսնես եկել կողքդ կռացել, կլորիկ բարեմասնությունները վեր ցցել ու ինչ-որ երկար քուջուջա անում..

Մի անգամ էլ, թե՝ վայ էս ինչ շոգա, ջուր եմ դառել, կարողա՞ մոտդ էքստրա t-shirt լինի:
Հենց մոտս էլ փոխվեց...

Կողքից պատահական անցնելուց յանի ընկերական սենց խփի հետևիս ու աչքով անի բան..

Էլ գլխակերը ո՞նցա լինում ))

Վերջը՝ երևի մտածեց, թե վաբշե տոռմուզ եմ, ու խունջիկ-մունջիկ գալով եկավ, բաց տեքստով՝ հեչ մտածել ե՞ս կնոջդ դավաճանելու մասին...


Ասենք՝ էլի մի անգամ չի եղել, որ տղերքով պիվա-միվա, բիլյարդ-բան, վերջում էլ՝ ռոզըվի կվարտալ:
Մտնողը մտելա, սպասողը՝ դրսում մնացել:
Տենց դեպքերում էլի ահագին հեշտա եղել ինքնատիրապետումը չկորցնելով՝ դրսում մնալ..

Բայց էս անգամ, խոստովանում եմ, անմարդկային ճիգեր պահանջվեցին՝ էդ աղջկան մերժելու համար...

[Skeptic]

Ամբողջ կյանքիս ընթացքում հայտնի մարդու մասնակցությամբ մենակ մի երազ եմ կարողանում մտաբերել, էն էլ չափից դուրս վառ էր մոռանալու համար։ Անցած տարվա սկզբերն էր էր, Punisher-ն էի նայում, ու էդ ընթացքում ինքը ներխուժեց իմ ենթագիտակցություն։ Սա էլ վիդեո, նա վսյակի։

[Ծլնգ]

Մինչև Յոհանը մի նոր բեստսելլեր չի գրել, մի բան էլ ես գրեմ...

Երևի ավելի շատ կսազեր ինտիմ ֆանտազիաների բաժնում, բայց դե պատեհ մոմենտը չբռնացրի իր մասին ֆանտազիա գրելու...

Հա, ուրեմն մի օր երազ եմ տեսնում, որ ես ու Տրիբունը գնացել ենք ձկնորսության։ Անձրևոտ եղանակ էր, այլանդակ տրամադրություն, գիշերվա կեսին էլ դուրս ենք եկել, որ առավոտվա կլյովին հասնենք, նենց որ համ էլ անքուն ենք։ Ու սենց լճակի դիմացը սառռռռռած վիճակում նստած ենք, կարթերս ջրի մեջ գցած, այլանդակ մռայլ մթնշաղ ա, մարդու խոսելն էլ չի գալիս։ Բայց կամաց-կամաց արշալույսի նշմարներ են սկսում հայտնվել... մեկ էլ էս լճակի մեջից մի հատ լուսանախշ ջրահարս ա դուրս գալիս, սենց խունջիկ-մունջիկ մեզ ա նայում, աչքով-բանով տալով, ու սկսում ա խոսել.... հին շումերերեն։ Երկուսիս ծնոտներն էլ կախվում ա, մեկ էլ Տրիբունը թե բա.
— Հորս արև, որ ասում էի Լիոնին էլ պիտի հետներս բերեինք, էնի կջոգեր էս ինչ ասեց։

ու ըտեղ արթնանում եմ...

Հ.Գ.
Որ գրեցի, աչքիս պիտի էն երեք ակումբցու թեմայուն սա դրվեր, հա՞

[Adam]

Հետաքրքիր ա, որ շուտով կդառնամ արդեն 29 տարեկան, բայց տղեքի հանդեպ ճաշակս անփոփոխ ա: Ես 14 տարեկան fangirl-ի ճաշակ ունեմ ու հիմնականում ինձ ձգում են 18-23 տարեկանները: Ու չեմ կարծում, որ դա փոխվելու ա: Ես աչքիս 50-ում էլ, 60-ում էլ նույնն եմ լինելու: Ուղղակի հիմա զգուշանալու էդ կարգի պատճառներ չունեմ, ինչքան կունենամ, ասենք, 60 տարեկանում: Որ հանկարծ խեղճ Spacey-ի օրը չընկնեմ…… Հետաքրքիր բան ա ճաշակ ասվածը… շատերն ասում են՝ տարիքի հետ փոխվում ա: Իմը տենց էլ չփոխվեց: I remain with a taste of a 14 year old fangirl, damn it. Twinks ! twinks twinks and twinks once more.

[Adam]

Օրինակ ո՞նց կարելի ա չսիրել նմանատիպ cuteness-ը: Կցորդ 56081

[Գաղթական]

Ընդհանրապես՝ վաղուց կիրառվող ամենաէֆեկտիվ զանգվածային ոչնչացման զենքերից է գրգռաճեղքը..

Լավ խորը գրգռաճեղքով ամենաերկար շրջազգեստն անգամ ավելի շատ ուշադրություն է գրավում ու կրքեր առաջացնում, քան էն մինի-մինի շորտիկները, էն որ դաժը գրպանները ոտքերից երկար են ու կողքերից կախված ))

Որտև երկրորդի դեպքում ամեն ինչ բաց է, հասանելի ու աչքիդ առաջ:
Իսկ առաջինն իր մեջ էլեգանտ գաղտնիք է պարունակում, որ մերթընդմերթ շարժումներից մի քիչ այլ անկյան տակ է բացվում՝ ցանկություն առաջացնելով մյուս անկյան տակ բացվելն էլ անպայման հայացքով որսալ, հնարավոր թերությունները չնկատել ու սեփական երևակայության մեջ լրացնելով՝ իդեալականի հասցնել..

[erexa]

Հիշում եմ, 2017 թ-ի ամառն էր: Այցելել էի, հիվանդանոց, աչքի բժշկի մոտ: Աչքի բժիշկը՝ բարձրահասակ, կապույտաչյա, սիմպո ինչ-որ մի nerdy տղա էր, երևում: Ձեռքով բարևեցինք, ոնց որ կարգն է, գնացինք իր աշխատասենյակ: Աշխատասենյակում էինք, արդեն, երբ սիմպո տղան սկսեց ինչ-որ հարցեր տալ, աչքիս հետ կապված, այնուհետև սիմպո բժիշկը սկսեց զննել աչուկներս: Ես սովորաբար վախենում եմ, արական սեռից ու վախեցած նստած էի, աթոռին, մտածելով թե ե՞րբ պետք ա, այս ամենն ավարտվի: Բայց քանի որ, քիչ անց, տղան սկսեց ինձ դուր գալ, ինչ-որ ձգողական ուժ ի հայտ եկավ, վախենալն իրենից այլևես տհաճ չէր թվում: Սկսեց ականջմաքրիչներով աչքերս զննել: Նուրբ դիպչելով կոպերիս ու միառժամանակ հարցնելով. ցավում ա, թե՞ չէ: Մի կողմից համ հաճելի էր, որ էդպես դիպչում էր, ականջմաքրիչով կոպերիս, մյուս կողմից էլ, մի փոքր ցավում: Ես իհարկե, իրեն չասացի, որ հաճելի ա, այս ամենն ինձ, ուղղակի ասացի, որ հա ցավում ա, մի քիչ: Հիմա էլ, նստած մտածում եմ, հա բայց ինչի՞ չասացի, որ այդ զննման պրոցեսն հաճելի էր, ինձ համար, բայց դե երևի թե ճիշտն էլ, դա էր, որ չասացի շատ-շատ կարող ա, գժի տեղ դներ ինձ: Կարո՞ղ ա, մարդ ես, նման հաճելի բան այլևս չլինի իմ կյանքում, որոշեցի այստեղ գրել, որ գոնե մեկ-մեկ մտնեմ կարդամ, ուրախանամ:

[Յոհաննես]

Ախպեր, էս թեմայում չոտկի ինտիմից գրեք էլի, թե չէ սենց ուշադիր կարդում ես ու քըռթ կայֆալոմ։

[ivy]

Ատամնաբույժի կողմից առաջացրած բազմանշանակ զգացողությունների մասին մի պատմություն է մնացել հիշողությանս մեջ։
Զարմանալիորեն չեմ կարողանում մտաբերել, թե ով էր պատմողը (վաղեմի կլիենտներիցս մե՞կը), բայց հատկապես մի նախադասություն կպել մնացել է․
― Հենց մատները զգացի բերանիս մեջ, ոտքերս թուլացան։
Դրանից հետո ինչքան գնում եմ ատամնաբույժի մոտ, էդ նախադասությունը ինչ-որ կորած-մոլորած անկյունից վեր է թռչում ու հիշեցնում իր մասին։
Բայց դե չգիտեմ, թե պատմողը ինչ ատամնաբույժ էր գտել, որ մատներով էր իր բերանում աշխատում․ իմոնք բոլորը գործիքավոր են ու սկի հոգ չեն տանում քնքուշ զգացողությունների մասին։
Էդպես աթոռին պառկած՝ հա մտածում եմ, թե ոնց է հնարավոր ատամնաբույժի գործողություններից հետաքրքիր ապրումների տրվել։ Ու մտքերս ինձ հասցնում են մինչև գինեկոլոգի աթոռ, հնարավոր բոլոր իրավիճակները տակնուվար անում, նորից հետ բերում իմ գործիքավոր ատամնաբույժի սենյակ, որտեղ ոչ մի հուզիչ բան չի կատարվում, դե առնվազն ինձ հետ։
Սա էլ երևի ֆրիգիդության մի տեսակ է կամ էլ՝ բժշկական իմպոտենտության, նայած որ կողմից նայես։