Բացասական, պատմվածքի վերաբերյալ, բացարձակ չկան։Ծլնգ-ի խոսքերից
Պատմվածքը շատ եմ հավանել։
Մանավանդ ներկայացման ձևը։
Ուղղակի ես և Լիլիթի, և Միքայելի առաջին ու երկրորդ մասերում նկարագրություններում ոչ մի տարօրինակ, նորմայից շեղված (էս արտահայտությունը երևի չի կարելի օգտագործել, վերջերս շատ եմ ինձ բռնացնում, որ չգիտեմ, ինչպես կոռեկտ արտահայտվել որևէ երևույթի մասին, որպեսզի վիրավորական չհնչի ոչ մեկի համար) գիծ չէի տեսել, երկու վիճակներում էլ հաճախ լինում եմ ես, ու զարմացա երբ առաջինում մարդիկ դեպրեսիա էին տեսնում, իսկ երկրորդում աուտիզմ։
Ինձ համար, առաջինում ընկճված մարդ էր, երկրորդում՝ ինքնամփոփ տղա, որ սովորություն ուներ հաշվել քայլերն ու տարբեր երևույթները (ես էլ ժամանակին նման սովորություն ունեի), ու որը երկար պատասխանով ուղղակի կոպտում էր անծանոթին, անտեղի հետաքրքրասիրության համար։
Մեջբերել
Էջանիշներ