Թավշյա հեղափոխությունն այլևս իրողություն է:
Իշխող կուսակցության պարագլուխը հանձնվեց ու մնացած կուսակիցներն էլ շուտով բարով-խերով կզիջեն շատ ղեկավար դիրքեր:
Հիմա առաջարկում եմ քննարկել հանդուրժողականությունը որպես հիմնական կարգախոս ունեցող էս հեղափոխության ծնած անհանդուրժողականությունը:
Բոլոր կողմերից մարդիկ ահազանգում են, որ իրենց հետապնդում են՝ ունեցած քաղաքական հայացքների կամ զբաղեցրած դիրքերի համար:
Ավելին՝ դպրոցներում որոշ ուսուցիչներ հրապարակայնորեն պախարակում են անգամ նրանց երեխաներին (սերժականի, ոստիկանի էրեխա և այլն):
Ինչո՞ւ է ծնվել մարդկանց հոգիներում էս չարությունը:
Սոցիալական ծանր վիճակի՞ց, հենց նույն իշխանության ժողովրդի հանդեպ անհանդուրժող վերաբերմունքի՞ց, դրա դեմ պայքարելու անզորության զգացումի՞ց, թե ինչի՞ց:
Եվ երկրորդ կարևոր թեման՝
Ինչպե՞ս չեզոքացնել այս երևույթը, կամ արժե՞ արդյոք ընդհանևապես աշխատել էս ուղղությամբ, թե՞ լավ է սպասել մինչև ալիքն ինքն իրեն հանդարտվի:
Մեջբերել
Էջանիշներ