5 հուլիսի 2023, չորեքշաբթի
Հաճախ եմ մտածում օրերս գրանցելու մասին։ Օրերն անցնում են, ինձ թվում է՝ քիչ հիշողություն է մնում նրանցից, ափսոսում եմ կորուստը։ Ինձ թվում է՝ կորուստը ոչ թե ինչ-որ բանի առկայության բացակայությունն է ժամանակի տվյալ պահին, այլ այդ բանի մասին հիշողության բացակայությունն է։
Գիշերը, երբ քնած եմ, դա քուն չէ, այլ ակտիվ կյանք՝ գլխիս մեջ։ Առավոտյան է դա թվում ընդամենը գլխի մեջ, բայց գիշերվա ընթացքում նույնքան օբյեկտւվ իրականություն է, որքան իրականությունը ցերեկվա ընթացքում։
7 հուլիսի 2023, ուրբաթ
Այսօր առավոտյան որոշեցի քայլել տնից աշխատանքի։ Հեռավորությունը 4 կիլոմետր է։ Երբեմն քայլում եմ, երբ շատ չեմ շտապում հասնելու և հատկապես՝ տուն վերադառնալու: Սովորաբար ձանձրալի է վաղուց ծանոթ, նույն ճանապարհով քայլելը, հատկապես մի ճանապարհով, որին ոչինչ չի կատարվում․ մեծ քաղաքի արվարձանային անփոփոխ լռությունն է, միանման փողոցներն ու տները, և դատարկությունը՝ մարդկանցից։ Բայց քայլում եմ գիտակցաբար, առողջ ապրելակերպի կանչով՝ այսպես ասած, թեև ոչ հաճախ: Ձանձրույթը ցրելու համար ճանապարհին սովորաբար աուդիոգիրք եմ լսում, երբեմն՝ հարցազրույց։ Այսօր ալարեցի լսել։ Քայլում էի այդպես, ձանձրույթի միջով, և շատ չանցած ինչ-որ բաներ սկսեցին կատարվել ճանապարհին։
Դիմացովս անցավ մի կին՝ առաջնորդելով երեք մանկահասական երեխաների՝ 5-6 տարեկան։ Երեխաները հագել էին ուրախ գույների և ոճի տաք, բամբակյա բաճկոնակներ (զարմանալիորեն նույնը) և կիսաձայն նույն երգն էին երգում։ Կինը ժպտաց ինձ, ինչը և պիտի աներ նույնանման բաճկոնակներով երեք ուրախ երգող երեխաների առաջնորդող ցանկացած անձ՝ որևէ հայացքի հանդիպելիս, և ես ինձ զբաղեցրի այն մտքով, որ սովորաբար ամայի (հատկապես երեխաներից ամայի) փողոցին ոչ հատուկ այս երևույթը՝ երեխաները, պայմանավորված է ընթացիկ քառորդային (երկշաբաթյա) արձակուրդով, և որ նրանք՝ երեխաները, այս փողոցում, արվարձանում, քաղաքում և կյանքի մեջ փաստորեն գոյություն ունեն, նրանք պարզապես թաքնված են ինչ-որ տեղ․ գուցե պարզե՞լ է պետք, թե որտեղ և ինչու և ինչպես գտնել նրանց ու լցնել նրանցով այս կյանքի, քաղաքի, արվարձանի և փողոցի առօրյա ամայությունը։
Առավոտյան հանդիպող սակավաթիվ մարդիկ սովորաբար շնատերերն են։ Նրանք քնաթաթախ տեսք ունեն․ թե՛ հագուստն է քնաթաթախ, թե՛ մազերը, թե՛ տրամադրությունը, և այդպես քննաթաթախ համբերությամբ սպասում են, թե երբ է շունն ավարտելու ճամփեզրի խոտերում քուջուջ անելը և անցնելը մի քանի քայլ այն կողմ մյուս խոտերին։ Եվ ինձ սկսում է զբաղեցնել միտքը, թե արժե՞ վատնել այս կյանքում մեզ հատկացված ժամանակը այդ քուջուջին սպասելու վրա։ Սպիտակ փուչիկ-բաճկոնով կնոջ հետևից դուրս է գալիս նարնջաշագանակագույն, խոշոր պուտերով շունը (սիրուն շուն է, ցեղական), կինը բարևում է ինձ, և ես ճանաչում եմ դրկից հարևանուհուս՝ Դորըթիին։ Դորըթին ասիացի է, ամուսինը՝ անգլոսաքսոն։ Ամուսինը՝ Շոնը, բուժեղբայր է աշխատում։ Գյուղի տղա է Շոնը, փոքրամարմին, cute՝ խոշոր նարնջաշագանակագույն պուտերով իր շան նման։ Քաղաքային իր բնակարանի քարահատակ փոքրիկ բակում (որը իմ բնակարանի բակից ցախե մի ծռտիկ, կարճ ցանկապատով է բաժանված) փայտե տախտակներից տուփ է սարքել, մեջը հող լցրել և լոլիկ է աճեցնում Շոնը, լոլիկի շիթիլները մառլայով ծածկած, որ շուրջը թափառող ագռավներն ու հնդկահավերը չավերեն։ Մի ողջ մանկություն շուն է ունեցել Շոնն իր գյուղում, ու հիմա կինը՝ Դորըթին՝ միշտ բողոքական, խստադեմ ու սովորաբար մտահոգ, երբեմն էլ՝ լարված, ով մինչև վերջերս արգելում էր շան մուտքն ընտանիք, ի վերջո, տեղի է տվել իրենց երկու դպրոցահասակ տղաների, մի քիչ էլ երևի ամուսնու թախանձանքին։ Քուքին (հայերեն ասած՝ Թխվածքաբլիթը), որը որսորդական շան ինչ-որ ցեղատեսակից է՝ արդեն մի տարեկան, հասուն քոթոթ, ամեն մի անծանոթ շրշյունից ու հոտից ցցում է գլուխն ու ականջները և գործողության պատրաստ՝ լարվում։ Անծանոթների վրա հաչում է, բացատրում է Դորըթին՝ մինչ Քուքին ցատկում ու փորձում էր լիզել դեմքս։ Բայց ես համարյա անծանոթ եմ, շատ ձագուկ տարիքում եմ իրեն երևի վերջին անգամ տեսել, ասում եմ։ Կապ չունի, ասում է Դորըթին, նա ճանաչում է քո հոտը, չէ՞ որ շենքի նույն հարկում ենք ապրում։ Մի քսան րոպե էլ դեռ զրուցում ենք որսորդական շների սովորություններից ու խնամքից, շների հանդեպ կապվածությունից և ընտանիքի անդամ դառնալուց՝ինձ անծանոթ և համարյա անհետաքրքիր թեմա, մինչև որ վերջապես պոկվում եմ Դորըթիից և շարունակում ճանապարհս։
Դիմացի մայթին, առանց ցանկապատի մի տնակի կանաչ մարգի վրա մի պապիկ է փոցխով աշխատում։ Սիրում եմ անցանկապատ տներ, տնակներ՝ առավելևս։ Պապիկի կաթնագույն քաթանե տաբատի հետույքը հողոտված է։ Պապիկը ծերունական երերուն խնամքով, դանդաղ փոցխում է փափուկ կանաչի վրայի չերևացող ավելորդությունները և լցնում փայտե սայլակի մեջ։ Ինձ զբաղեցնում է այն միտքը, որ պապիկի աշխատանքի մեջ իմաստ կա, և միայն այն պարզ պատճառով, որ թե՛ պապիկը, թե՛ իր հողոտված շալվարը քնաթաթախ չեն։ Դիմացի մայթին կանգնած՝ փորձում եմ ուսումնասիրել տնակը․ այն կեսդարյա հարմարավետություն ունի, և պատուհանի հետևում, պատուհանագոգին նշմարում եմ ճենապակյա նախշապատ մի սափոր, որը հարմար կլիներ երևի կաթ լցնելու համար։ Մի քանի քայլ եմ գցում՝ Ճամփաս շարունակելու, և միտքս վերահաս զբաղեցնում է այս տեսարանն անցյալում աներևույթ թողնելու ափսոսանքը, ետ եմ դառնում հարմար տեսանելիության ու դիմացի մայթից լուսանկարում տունն ու պապիկին։
Hey Siri! Call Maddy Paul - արևադարձային ձմռան սառն ու խոնավ օդին կիսաթև վերնաշապիկով և ձեռքերը շորտերի գրպանը դրած բարձրահասակ երիտասարդի մեջքն առաջ է ընկնում ինձնից, և ես արագացնում եմ քայլերս, քանի որ միտքս զբաղեցնում է հետաքրքրասիրությունը՝ պարզելու, թե Սիրին հասկացա՞վ արդյոք ում պիտի զանգի, ու թե Մեդին երիտասարդի ընկերուհի՞ն էր՝ ինչպես ենթադրեցի․ էլ ու՞մ պիտի զանգի ձմռան ցրտին կարճաթև վերնաշապիկով և ձեռքերը շորտերի գրպաններում դրած, վստահ առաջ ընկնող երիտասարդն առավոտ կանուխ։ Hi Maddy, how you doin?! Շարունակությունը հետաքրքիր չէր, որովհետև իմ միտքն արդեն զբաղված է նրանով, որ ես Սիրիից օգտվելուն չեմ վարժվել, և որ բնազդաբար չեմ էլ ձգտում վարժվել, և փորձում եմ համեմատական վերլուծություն տանել heysiri կանչելու (նվաստացուցիչ մի բան եմ տեսնում արհեստական բանականությանը հրամայելու մեջ) և հեռախոսի անվանացուցակից անուն ընտրելու ու զանգելու կոճակը սեղմելու հարմարությունների և անհարմարությունների միջև։
․․․ Եվ այդպես միտքս շարունակում են սնել ու զբաղեցնել մի շարք այլ սովորական տեսարաններ, և ես հայտնաբերում եմ, որ կյանքում հետաքրքրություն գտնելը հետաքրքրականություն հայտնաբերելն է հենց սովորականի մեջ, իսկ այսպես կոչված մեծ իրադարձությունները փչված մեծ փուչիկ են հիմնականում։
Ու մի բան էլ․ երջանկությունը բավարարված լինելու մեջ չէ, այլ բավարարություն ստանալու բուն ընթացքի, ինչպես օրինակ՝ հաճույքը ծարավ չլինելու մեջ չէ, այլ ծարավը հագեցնելու ընթացքում զգացածի։
Մեջբերել
Էջանիշներ