Էջ 5 5-ից ԱռաջինԱռաջին 12345
Ցույց են տրվում 61 համարից մինչև 72 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 72 հատից

Թեմա: Բուլիինգ դպրոցում․ ինչ անել

  1. #61
    Մեջբերում Ռուֆուս-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Ես իմ առաջին դպրոցում ենթարկվել եմ բուլլիինգի, ու միայն նրա համար, որ մնացածներից տարբերվում էի, ֆիզիկապես ավելի թույլ էի, ֆուտբոլ ու ուրիշ սպորտաձևեր խաղալ չգիտեի, խելացի էի ու լավ էի սովորում (մեր դասարանի ամենալավ սովորող տղան էի), ընկերներ չունեի ու ոչ էլ փորձում էի ընկերանալ, ուրիշների հետ խաղալու փոխարեն նախընտրում էի գիրք կարդալ և այլն։
    Մեջբերում Ռուֆուս-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Իմ նկատմամբ համադասարանցիներս ֆիզիկական բռնություն երբեք չեն գործադրել, բայց շատ հաճախ անուններ են կպցրել, վիրավորել ու իրենց շրջապատից ինձ դուրս պահել։ Ես էդ տարիներին երբեք դպրոցում երջանիկ չեմ եղել, ամեն առավոտ դասի գնալը տանջանք էր իմ համար, միշտ վրաս հոգեբանական ճնշում կար, որ ես օտար էի, ինձ ոչ մեկ չէր սիրում ու ես երբեք իրենց խմբի լիարժեք անդամ չէի դառնա։
    Համ չես ուզեցել ընկերներ ունենալ, իրենց հետ խաղալ, համ նեղվել, որ օտար ես ու իրենց խմբի լիարժեք անդամ չես: Էդ ո՞նց ա լինում։

  2. #62
    Պատվավոր անդամ
    StrangeLittleGirl-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    18.03.2006
    Հասցե
    Կոպենհագեն
    Տարիք
    31
    Գրառումներ
    22,130
    Բլոգի գրառումներ
    17
    Մեջբերում Արամ-ի խոսքերից Նայել գրառումը

    Համ չես ուզեցել ընկերներ ունենալ, իրենց հետ խաղալ, համ նեղվել, որ օտար ես ու իրենց խմբի լիարժեք անդամ չես: Էդ ո՞նց ա լինում։
    Եթե մեկը մի միջավայրում իրան օտար ա զգում կամ խմբի լիարժեք անդամ չի, բոլորովին չի նշանակում, որ պետք ա էդ մարդուն բուլիինգի ենթարկել

  3. #63
    Մեջբերում StrangeLittleGirl-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Եթե մեկը մի միջավայրում իրան օտար ա զգում կամ խմբի լիարժեք անդամ չի, բոլորովին չի նշանակում, որ պետք ա էդ մարդուն բուլիինգի ենթարկել
    Իսկ ով ասեց որ պետք ա բուլինգ անեն? Ինձ հետաքրքիր ա թե խի ա նեղվում որ օտար ա, բայց միևնույն ժամանակ չի ուզում շփվի։

    Sent from my Nexus 5X using Tapatalk

  4. #64
    Պատվավոր անդամ
    StrangeLittleGirl-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    18.03.2006
    Հասցե
    Կոպենհագեն
    Տարիք
    31
    Գրառումներ
    22,130
    Բլոգի գրառումներ
    17
    Մեջբերում Արամ-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Իսկ ով ասեց որ պետք ա բուլինգ անեն? Ինձ հետաքրքիր ա թե խի ա նեղվում որ օտար ա, բայց միևնույն ժամանակ չի ուզում շփվի։

    Sent from my Nexus 5X using Tapatalk
    Երևի Ռուֆն իրա տեղը կպատասխանի, բայց ասեմ, որ ակումբցիներից շատերն էդ զգացողությունն ունեցել են: Շա՜տ տարիներ առաջ մենք սա ահագին քննարկել ենք հանդիպումների ժամանակ: Դասարանում օտար ես քեզ զգում, որովհետև նման չես մյուսներին: Ու չես ուզում շփվել հենց նույն պատճառով: Որովհետև նման չես մյուսներին, ընդհանուր հետաքրքրություններ չունեք:

  5. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Ուլուանա (10.01.2018)

  6. #65
    վնասատու Գաղթական-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    19.06.2007
    Հասցե
    Երկիր մոլորակ
    Գրառումներ
    1,581
    Հնարավորա, որ կարիք կա փորձել սահմանել էդ «բուլինգ» ասածը կամ դրա բարդության աստիճանները:

    Կարողա ինչ-որ մեկին ամեն օր դաժան ծեծի են ենթարկել դպրոցում ու նա դա բուլինգ ա անվանում:
    ՈՒ կարողա մեկ ուրիշն էլ իր հանդեպ ծաղրը բուլինգ անվանի, երբ ինքը սվիտրը շալվարի տակ էր դնում..


    Ի միջի այլոց՝ պիտի փաստենք, որ էդ «բուլինգ» կոչեցյալի համեմատաբար մեղմ դրսևորումները միշտ չի, որ վատ են, այլ ընդհակառակը՝ կարող են և շատ պիտանի լինել «զոհի» համար:

    Ասենք՝ կարողա մարդը/երեխան իրոք ինչ-որ բան սխալ է անում ու դրա համար է համընդհանուր ուրախության արժանանում, և, բուլինգի արդյունքում, վերջիվերջո նա ուղղի իր սխալը:

    Կամ, մեկ այլ պարագայում, եթե վերը նշածիս հիման վրա բուլինգը դիտարկենք որպես քննադատություն ու դրա «զոհը» համոզված է իր իրավացիության մեջ, ապա էդ բուլինգի շնորհիվ երեխան կարող է սովորել իր տեսակետն ավելի հանգամանորեն, համոզիչ ու լավ փաստարկված ներկայացնել՝ ինչն իրեն դեռ շատ պետք կգա հետագա կյանքում:

    ՈՒ վերջապես, եթե բուլինգի զոհը էդ բուլինգի արդյունքում չի կոտրվում (սեփական ուժերով կամ կողմնակի օգնությամբ), ապա դա միմիայն իրեն կկոփի ու կուժեղացնի՝ ավելի լավ պատրաստելով հետագա մեծ կյանքին, որ ամեն մի հանդիպած խոչընդոտից չերկնչի ու փախուստի դիմի, այլ մնա ու պայքարի:
    ...Եվ արժե՞ր արդյոք, որ աշխարհ գայիր:
    Մի տուն, մի գլուխ պահելու համար,
    Ժամանակավոր
    Մի անմահություն շահելու համար
    Արժե՞ր, որ այդքան կորուստներ տայիր:

  7. #66
    Պատվավոր անդամ Gayl-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    25.09.2008
    Հասցե
    Erevan
    Տարիք
    27
    Գրառումներ
    5,541
    Էն տպավորությունն ա, որ բուլիինգ միայն տղերքն են ենթարկում, մինչդեռ աղջիկները նույնպես կարողանում են ծաղրել և արհամարհել, որը ֆիզիկական ուժի գործադրումից շատ ավելի վատ է։ Ինքս եմ տեսել ոնց են մի քանի լափառոշներ խժժում կուզիկ աղջկա վրա ու լիքը էդպիսի դեպքեր։
    Մի օր դասղեկը կատաղած ներս մտավ ու հարցրեց ով ա եղել երեկվա կազմակերպիչը(դասից փախել էինք) ու մեր դասարանի սուսիկ փուսիկը միանգամից կանգնեց ու անունս տվեց ու ես չհասցրեցի գոնե իրա վրա թարս նայեի, որովհետև աղջիկները տեղում հոշոտեցին իրան։

  8. #67
    խշշշ... Enna Adoly-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    09.04.2013
    Հասցե
    Tardis
    Գրառումներ
    1,353
    Բլոգի գրառումներ
    5
    Մեջբերում Աթեիստ-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Վարդ, բնության մեջ ուժեղը ու հասարակության մեջ ուժեղը խիստ տարբեր բաներ են։

    Ասենք դպրոցում կարող ա մի հատ օլիգարխի տղա ոչ ուժ ունենա, ոչ էլ խելք, բայց մենակ հոր «հեղինակության» հաշվին լավ շրջապատ հավաքի ու հանգիստ բուլլինգի ենթարկի համ ուժեղ, համ խելացի մեկին, ում համար ասենք իրա հերը ոչ թե հեղինակություն ա, այլ չբռնված հանցագործ։
    էդ իշխանության հաշվին առաջ գնալն էլ ա հասարակությունը կառուցում, ուզում եմ ասեմ էդ կանոնները, թե ով ա ուժեղն ու թույլը հասարակությունն ա թելադրում, հասարակության գիտակցության մեջ կարա փոխվի, որ ուժը/իշանությունը փողով չի որոշվում ու գիտակցության մեջ մտնի՝ խելացին/բարին ա ուժեղը, բայց թե ասել, որ ուժեղ-թույլ բնությունն ա սահմանում ու թողնել ամեն ինչ նենց ոնց կա էդ ուղղությամբ էլ գնա, աբսուրդա ինձ համար, նույնն ա, որ ասես կանայք հայ հասարկության մեջ բռնության են ենթարկվում, որովհետև իրանք թույլ են /էդ դրանով սահմանելով, որ ֆիզիկական ուժ ունենալը մնացած ամեն ինչից առաջնային ա/ :
    When you look at your life, in a strange new room, maybe drowning soon, is this the start of it all?

  9. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Progart (10.01.2018), StrangeLittleGirl (09.01.2018)

  10. #68
    Պատվավոր անդամ LisBeth-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    15.11.2012
    Գրառումներ
    1,718
    Մեջբերում Բարեկամ-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Իմ վկայած դեպքերում հիմնականում պաշտպանել են իրենց երեխաներին, մեղքը գցել ուրիշների վրա կամ ընդհանրապես ժխտել։ Էդ ամենին հաջորդել է թարսվելն ու թշնամանքը։
    Ինչ է ցանկալի, որ անեի՞ն․ խոսեին իրենց երեխայի հետ, փորձեին հասկանալ նման վարքի պատճառները, բացատրեին, ինչն է սխալ, փորձեին սրտակցություն առաջացնել զոհի հանդեպ։
    Գերագրեսիվ երեխաների դեպքում, նման երեխաները նույն գերագրեսիվն են հենց իրենց ծնողների հանդեպ էլ, եթե իհարկե նրանց չի զսպում պատժվելու վախը։ Այդպիսի երեխաների հետ ծնողներն իրենք հենց մեծ խնդիրներն ունեն, և եթե ոչինչ չի օգնում գուցե դիմեն հոգեբանական ծառայության, թեև դրանք էլ կոմերցիոն արժեք ունեն հիմնականում։ Ամեն դեպքում, քանի որ բուլիինգի ժամանակ երրորդ անձ է տուժում, թող թեկուզ սաստելու, պատժի, վախի միջոցով կանխեն զոհի առաջացումը, եթե զրուցելը, հասկանալն ու հասկացնելն անհույս են։
    Դե ագռավի համար իր ձագից սիրուն չկա։ Իմ հարցը դրա համար կայանում էր նրանում, թե ի՞նչ կանեյիք դուք որպես ծնող նաման դեպքում, այլ ոչ թե ինչ կուզեիք որ անեին ենթադրյալ ուրիշ ծնողները։ Ու երկու դեպքում էլ համ որ բուլի ա երեխան, համ որ բուլիինգի զոհ։
    L.S.F.

  11. #69
    Պատվավոր անդամ LisBeth-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    15.11.2012
    Գրառումներ
    1,718
    Լավ մի բան պատմեմ, հո գյոռս չեմ տանի։ Մեկ էլ տեսար պետք եկավ Ջհանդամը թե չեմ տուգանվի։

    Ասք բուլիինգի դեմ պայքարի մասին։
    Ուրեմն լինում է չի լինում մի երիտասարդ, երկար ու բերանի վրա կեռացած քթով։ Դե էն ժամանակ մոդա էր մարդկանց հարամ անուններ տալը։ Ու էս երիտասարդին բախտի բերմամբ բաժին էր ընկել Կտուց անունը։ Ինքը ոչ խելացի էր, ոչ գրքերը գերադասում էր մարդկանց, մի խոսքով, իրեն մխիթարելու համար ոչինչ չուներ ու ահավոր նեղվում էր, որ իրեն Կտուց էին ասում։ Օրերից մի օր հերթական անգամ նրա հասցեին հնչում ա Կտուց, Կտուց, սա էլ թե բա՝ ք***մ մորդ պ**ն։ Այդ օրվանից մինչև էսօր․․․ Մի խոսքով էլ ո՞վ ռիսկ կաներ նրան ասեր Կտուց։
    L.S.F.

  12. Գրառմանը 6 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    boooooooom (10.01.2018), Աթեիստ (10.01.2018), Անվերնագիր (10.01.2018), Արամ (11.01.2018), Շինարար (10.01.2018), Տրիբուն (10.01.2018)

  13. #70
    Եսիմ Յոհաննես-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    08.02.2014
    Հասցե
    Սլոյի յատաղ
    Գրառումներ
    1,342
    Էս իրոք ամենակարևոր թեմաներից է երկիր մոլորակի վրա,անգամ կարելիա կայուն զարգացման նպատակների մեջ ավելացնել.Ոչ բուլլինգին։
    Երկար գրում էի,հետո հասկացա,որ հլը մի երկու ժամ էլ կգրեմ ու տենց փոշանեցի,հաջորդ ակումբ գալուցս կգրեմ ։ճ

  14. #71
    ամպ Բարեկամ-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    04.09.2006
    Գրառումներ
    1,910
    Բլոգի գրառումներ
    6
    Մեջբերում LisBeth-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Դե ագռավի համար իր ձագից սիրուն չկա։ Իմ հարցը դրա համար կայանում էր նրանում, թե ի՞նչ կանեյիք դուք որպես ծնող նաման դեպքում, այլ ոչ թե ինչ կուզեիք որ անեին ենթադրյալ ուրիշ ծնողները։ Ու երկու դեպքում էլ համ որ բուլի ա երեխան, համ որ բուլիինգի զոհ։
    Կոնկրետ ես․ եթե իմ երեխան բուլիինգի զոհ ա /ինչը եղել ա/, կաշխատեմ որպեսզի այլ ընկերներ ունենա, որը կավելացնի իր ինքնավստահությունը և կօգնի բանի տեղ չդնել բուլիներին /սա կոնկրետ փորձից եմ ասում/; եթե իմ երեխան ա բուլիինգ անողը /ինչը չի եղել/, նախ՝ երևի կիմանայի որ նման հակումներ ունի՝ ճանաչելով սեփական երեխայիս, ու եթե կոնկրետ բողոք ա եղել, կփորձեի պարզաբանել նախ, թե ինչը ոնց է եղել, որպեսզի հասկանամ, թե իմ երեխան ինչու ա էդպես վարվել, կաշխատեի հնարավորինս օբյեկտիվ լինել իրավիճակը գնահատելիս, ու ավելի շատ մտածելով սեփական երեխայիս մասին /որ վատ մարդ չդառնա կյանքում ի վերջո/, կզրուցեմ հետը, կաշխատեմ, որ տեսնի իր արարքի բացասականությունը։ Նայած իհարկե բուլիինգի տեսակից ու իրավիճակից, առաջին հերթին երևի թե ինձ կհուզի իմ սեփական երեխան, ու կանհանգստացնի էն փաստը, որ երեխաս սխալ ճանապարհի վրա ա։ Սա տեսականորեն եմ ասում, քանի որ նախադեպ չունեմ։ Ինձ թվում ա այդպես կլիներ, թեև մինչև հաստատ չլինի, դժվար ա կանխագուշակել սեփական զգացողություններն ու գործողությունները։

  15. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Ուլուանա (11.01.2018)

  16. #72
    ամպ Բարեկամ-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    04.09.2006
    Գրառումներ
    1,910
    Բլոգի գրառումներ
    6
    Քանի որ մեծ մասամբ էստեղ կիսվեցին սեփական օրինակներով, ես էլ ավելի առարկայական դարձնեմ իմ տեսակետը։

    Անձամբ իմ մասին ոչինչ ասել չեմ կարող, քանի որ, որքան էլ ուզում էի հիշել ու գտնել բուլիինգի ենթարկվելու դեպքեր իմ հեռու ու մոտիկ անցյալից, ոչինչ չմտաբերեցի, ու ճիշտն ասած՝ ես թաց տեղ պառկողն էլ չեմ, երբեք խոսքի տակ չեմ մնա, ու թեև էն խմբին էլ երբեք չեմ պատկանել, որ իշխել են ու վերևից նայել, բայց այն խմբի մեջ էլ չեմ, որի հանդեպ բուլլիները ձեռքներն են շփում։
    Փոխարենն ունեմ մի փորձառություն աղջկաս հետ կապված, այն ժամանակ՝ տասնմեկամյա, որը մի օր հանկարծ սկսեց հետևողականորեն, տակետակ ու դավադրաբար բուլիինգի ենթարկվել իր երբեմնի մտերիմ ընկերուհու կողմից, ընդ որում այդ մասին իմացա ոչ միանգամից, քանի որ կատարվում էր մի տեսակ քողարկված, առանց կոնկրետ ապացույցների։ Ու հենց դրանով էլ դեպքը, կարծում եմ, հետաքրքիր է, ուզում եմ պատմել։

    Ուրեմն, աղջիկս մի ընկերուհի ուներ, անվանեմ Դիանա։ Միասին էին սովորում։ Ահագին մտերիմ էին, միմյանց տանը գիշերել և այլն, դե մենք էլ, բնականաբար, ծնողների հետ ունեինք որոշակի հարաբերություններ, հյուր գնալ-ընդունել և այլն։ Դիանան bossy, ի ծնե "մենեջեր" տեսակի աղջիկ է։ Ինքը միշտ պիտի գտնվի շրջապատի և ուշադրության կենտրոնում, ինչ գնով էլ ուզում է լինի, և այդ գինը հաճախ բավական դառն է լինում ոմանց համար՝ տուրք տալով Դիանայի խանդոտությանն ու միշտ No1-ը լինելու հիվանդագին պահանջին։ Դրանով առաջնորդվելով էլ նա ընտրում էր իրեն ընկերուհիներ, և նույն մղմամբ էլ դուրս էր նետում խանգարողներին։ Երբ աղջկաս հետ մտերիմ էր, իրեն հաճախ կտեսնեիր այլոց մեջ ձեռքը շարունակ աղջկաս ուսին հաստատուն դրած, հովանավորչական ինչ-որ պաթոսով։ Ինչ-որ մեկը մի օր նկատեց, որ զգույշ մնամ Դիանայի այդ արտահայտված հովանավորչությունից՝ առանց կոնկրետ բացատրելու, թե ինչ նկատի ուներ, իսկ մտավախության առարկան իրեն երկար սպասել չտվեց։ Մի անգամ աղջիկս մոտ մի ամիս քաղաքում չէր, ճամփորդում էր, և երբ վերադարձավ Դիանայի վերաբերմունքը ապշեցուցիչ փոխվել էր․ նա պարզապես անտեսում էր աղջկաս, երբեմն էլ քմծիծաղում ընկերուհիների հետ՝ նայելով աղջկաս կողմը։ Բոլոր ընդհանուր ընկերուհիներին Դիանան սկսեց տրամադրել աղջկաս դեմ, կամ, համենայնդեպս՝ ոչ կողմ, այնպես էր անում, որ ոչ ոք նրա հետ չխաղա․ երբ նկատում էր՝ մեկի հետ զրուցում է աղջիկս, այդ մեկին քաշում-տանում էր իր կողմ՝ ստեղծելով բոլոր պայմանները, որ աղջիկս իրեն զգա միայնակ ու լքված։ Անգամ հորդորում էր ուրիշներին, որ աղջկաս չհրավիրեն իրենց ծննդյան տարեդարձներին։ Աղջկաս կյանքն այդ միջավայրում դարձավ ահավոր տխուր ու դառը։ Նա իսկապես էլ մնացել էր միայնակ ու լքված, մշտապես տխրություն կաթող դեմքով, այնպես, որ դասատուներն էին անգամ նկատել, ու մի օր էլ հայտարարեց, որ այլևս դպրոց չի ուզում գնալ։
    Խնդիրն այն էր, որ ոչինչ կոնկրետ չես կարող ապացուցել կամ փաստել, այդ ամենը կատարվում էր քողարկված, իբրև՝ ոչինչ չի պատահել, բայց տակտիկորեն ու նպատակաուղղված։ Չդիմացա, խոսեցի Դիանայի մոր հետ։ Մայրը կտրուկ պաշտպանեց իր երեխային՝ որպես հրեշտակի, և ինձ մնում էր միայն աշխատել հեռու պահել աղջկաս Դիանայի շրջապատից, որտեղ աղջիկս շարունակաբար զգում էր իր հանդեպ երբեմնի ընկերուհու թունոտ վերաբերմունքը, որտեղ ինքը, Դիանայի ջանքերով, դարձել էր "ոչ-ոք", անտեսված, քանի որ մյուսներն էլ անգիտակից ենթարկվում էին Դիանայի սադրանքներին։
    Պարի դպրոցը, ուր հաճախում էին միասին, փոխեցի, ակադեմիական դպրոցը, սակայն, փոխել չէի կարող և փորձեցի համոզել աղջկաս անտեսել այդ ամենը որքան հնարավոր է և այլ ընկերուհիներ ձեռք բերել։ Հեշտ էր ասելը, իհարկե․․․
    Ի դեպ, այդ ամբողջ ընթացքում իմ անհանգստությունն ու զայրույթը կիսում էի այլ մարդկանց հետ, այդ թվում՝ մյուս աղջիկների ծնողների։ Եվ պարզվեց, որ Դիանան լրիվ նույն ձևով բուլիինգի է ժամանակին ենթարկել ուրիշ աղջիկների ևս։ Ծնողներից մեկը պատմեց, որ իր աղջիկն էլ մի քանի տարի առաջ Դիանայի զոհն էր, լրիվ դժոխքի մեջ /թեև ներկայումս նրա ամենամտերիմ ընկերուհին է/, ու որ ինքն էլ փորձել է խոսել Դիանայի մոր հետ, բայց անարդյունք․ մայրն անհեթեթություն է համարել նման մեղադրանքները, իսկ Դայանան՝ լրիվ անմեղ գառան աչուկներ՝ չհասկանալով իբրև, թե ինչից են ընդհանրապես խոսում։ Այդ զոհի ծնողը պատմում էր, որ իր աղջիկը մղձավանջներ էր տեսնում գիշերը երազում, վեր էր թռնում ու գոռում՝ մամա, խնդրում եմ, չեմ ուզում գնամ դպրոց, չեմ ուզում տեսնեմ Դիանային, խնդրում եմ․․․ Մոր համար դա վերջն էր, ու մի օր, բռնացնելով Դիանային մենակ, կանգնեցրել է, մատը պահել է վրան ու շեշտակի նայելով՝ ասել․ "Հիմա ուշադիր ինձ լսիր․ եթե դու մեկ էլ նեղացրել ես ․․․-ին, ես պոլիս եմ կանչելու"։ Դիանան նորից գառան աչուկներ է սարքել՝ թե ես ոչինչ չեմ անում, ինչին մայրը խիստ նայել է աչքերի մեջ ու ասել՝ դու շատ լավ գիտես, թե ես ինչի մասին եմ խոսում։ Դիանան լռել է ու դրանից հետո միանգամից թարգել բուլիինգն այդ աղջկա հանդեպ։ Այն ժամանակ, նրանք 8-9 տարեկան էին, և պոլիսի պահն, ըստ երևույթին, վախեցրել է հանդուգն երեխային։

    Թե ինչ եղավ մեզ հետ։ Ոչինչ։ Ես ոչինչ էլ չարեցի․ ինչ կարող էի անել, միայն պարի դպրոցը փոխեցի, որ պարը չթողնենք դրա պատճառով։ Իսկ Դիանան աստիճանաբար փուշը թողեց, երբ տեսավ, որ աղջիկս նոր ընկերներ ունի, ու հիմա էլ առաջվա պես շատ մտերիմ չեն, բայց երբեմն հրավիրում է իրենց տուն, ու երբ մենակ են միասին, շատ լավ խաղում են, բայց երբ ուրիշները կան շրջապատում, Դիանան նորից տնկում է քիթը։ Աղջիկս, համենայնդեպս, այլևս չի նեղվում․ արդեն գիտի ինչպիսին է Դիանան, և հիասթափության շրջանը հետևում է։
    Վերջին խմբագրող՝ Բարեկամ: 11.01.2018, 08:30:

  17. Գրառմանը 7 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Alphaone (11.01.2018), boooooooom (11.01.2018), ivy (11.01.2018), One_Way_Ticket (11.01.2018), Progart (13.01.2018), Tiger29 (11.01.2018), Ուլուանա (11.01.2018)

Էջ 5 5-ից ԱռաջինԱռաջին 12345

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք չեք կարող պատասխանել
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք չեք կարող խմբագրել ձեր գրառումները
  •