ԳԻՐՔ ԵՐՐՈՐԴ. "ՀԱՄԱՅՆՔ"


236.


Կարող են հարցնել՝ ինչպե՞ս լինել դավաճանների հետ: Հեշտ է վտարել ստախոսներին և ալարկոտներին, բայց դավաճանությունը չխափանել չի կարելի:
Կարելի է օրինակ բերել, երբ Մեր մի աշխատակից դավաճանություն թույլ տվեց: Դետքի պատասխանատուն ասաց նրան. "Դատիր ինքդ քեզ": Ասես թե ոչինչ տեղի չունեցավ, դավաճանը քմծիծաղեց և շարունակեց ապրել: Բայց մեկ տարի անց, քունը կորցրած, նա սպասում էր մահվան, նրանից վախենալով: Մահի սարսափն ամենածանր ինքնադատաստանն է: Մահից սարսափողը հրաժարվում է աճից և նախանձում է կյանքի աճը ողջունող յուրաքանչյուր անձի: Աննկարագրելի է մահի սարսափը, դա ոչ թե փախչող վախ է, այլ սահմռկեցուցիչ քարացում: Դավաճանության հնարավորությանը կարելի է ասել. "Զգուշացի՛ր մահվան սարսափից":
Մենք, իհարկե, տեսնում ենք, թե համայնքի կառուցվածքն ինչպես է ջնջում մահվան ատրիբուտները; թե ինչպես է անցման ընթացքն ինքը դառնում հասարակականորեն աննկատելի: Ինչպես են ավերվում գերեզմաններն ու ոչնչացվում բանտերը: Մի՞թե բանտը գերեզմանի եղբայրը չէ: Աշխատանքը բացում է բանտերը: Կրակը մաքրում է գերեզմանները: Աշխատանքը և կրակը՝ էներգիայի պատճառն ու հետևանքն են: