Աղետը
- Չվախենաս:
Եվ սա Անին ասում էր լպրծուն արարածներով լցված սենյակում, որտեղ ուղղակի վխտում էին թունավոր օձերը:
- Չեմ վախենում, - հեգնեց Սարիկը:
Հեգնանքն Անին, հավանաբար, չհասկացավ, քանի որ վստահ ասաց.
- Դե ուրեմն գնացինք:
- Ես տեղիցս չեմ շարժվելու:
- Տղամարդ եղիր:
Սարիկին լավ էին ծանոթ քրոջ հնարքները, կուտն արդեն չէր ուտում:
- Կեղտոտ մանիպուլյատոր ես դու, Ան:
Անին գիտեր ձևանալ, թե չի լսում: Քայլեց առաջ, ուր մութ էր: Ֆշշոցներն ու քստքստոցը, ոտքերի տակ տրորվող միջատների պատյանների խրթխրթոցը Սարիկի ներսը լցնում էին նողկանքի ու սարսափի խառնուրդով:
- Զարհուրանք:
- Հը՞:
- Զգացածս նկարագրող բառ էի ման գալիս, - ասաց Սարիկը, - ես զարհուրանք եմ զգում:
- Սար, պուճուրս, մենք ուղղակի կքայլենք ևս երեք մետր ու կհասնենք դռանը:
Արդարության համար ասենք, որ Անին երկու տարի փոքր էր Սարիկից ու հասակով էլ եղբոր կեսից էր:
- Պուճուրը դու ես, Ան, էրես առած երեխա, ով իրեն չգիտես ինչի տեղ ա դնում, սպասի, աղաչում եմ, ոնց էլ լինի մեր հետևից փրկարարներ կուղարկեն:
Անին այլևս ոչինչ չասաց: Ո՞նց պետք է եղբորն ասեր, որ էլ ոչ ոք մոլորակում չկա, բոլորը մեռել են ու մարդկության փրկությունը կախված է՝ կհասնեն իրենք դռանը, կգնան անցյալ ու կկանխեն Աղետը, թե ոչ: Անին համարձակ էր, աննկարագրելի համարձակ, բայց եղբորը մարդկության կործանման լուրը հայտնելու քաջություն չուներ:
- Գնանք, Սար, - երկար լռությունից հետո խեղճացած ասաց Անին ու ճչաց՝ զգալով, ինչպես են օձի սուր ատամները մարմնի մեջ խրվում:
Մեջբերել
Էջանիշներ