Ցույց են տրվում 1 համարից մինչև 6 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 6 հատից

Թեմա: Վլադիմիր Մայակովսկի

  1. #1
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    4,410

    Վլադիմիր Մայակովսկի

    ՍՐԻՆԳ-ՈՂՆԱՇԱՐ



    Ձեզ, բոլորիդ համար,
    ովքեր սիրվել կամ սիրվում եք,
    սրբապատկերներով պահապանված հոգու քարանձավում,
    գինու թասի պես՝ կենացի ժամանակ,
    բանաստեղծություններով լիքը գանգս եմ բարձրացնում:

    Ավելի ու ավելի հաճախ մտածում եմ՝
    չդնե՞մ արդյոք վերջիս
    փամփուշտի վերջակետ:
    Եվ ուրեմն այսօր ես,
    համենայն դեպս,
    տալիս եմ հրաժեշտի համերգ:

    Հիշողությու՛ն:
    Հավաքիր ուղեղի դահլիճում
    սիրելիների անհատնում հերթերը:
    Ծիծաղն աչքից աչք լցրու:
    Նախկին հարսանիքներով հագցրու գիշերը:
    Մարմնից-մարմին լցրեք ուրախությունը:
    Թող այս գիշերը ոչ ոք չմոռանա:
    Ասյօր ես նվագելու եմ սրինգի,
    սեփական ողնաշարիս վրա:


    1


    Փողոցների վերստերը տվել եմ քայլքիս թափին:
    Այս դժոխքը թաքցնելով, ես ու՞ր կհասնեմ:
    Ասա, ինչպիսի՞ երկնային Հոֆմանի ես
    դու, անիծվածս, մտահաղացել:
    Մրրիկի ուրախության համար փողոցները նեղ են:
    Տոնը զուգվածներին շերեփում է-քաղում:
    Մտածում եմ:
    Մտքերս՝ արյան թանձրուկներ են, -
    հիվանդ ու լյարդացած, ուղեղից դուրս են սողում:

    Ես,
    ամենայն տոնականի հրաշագործս-ինքս
    տոնակատարության ելնելու համար հետս ոչ ոք չունեմ:
    Կվերցնե՛մ հիմա ու կզրխկամ գետնին
    և քարե Նևսկու վրա գլուխս կցխկե՛մ:
    Անարգում էի աստծոն,
    գոռում էի, որ չկա,
    իսկ աստված այնպիսի՜ մեկին դժոխքի խորքերից,
    որ նրա առջև սարը կսարսռա ու կերերա,
    բերեց ու կարգադրեց.
    սիրի՛ր:

    Աստված գոհ է:
    Երկնի տակ՝ գահավեժում,
    տանջահար մարդը վայրենացավ ու բնաջնջվեց:
    Աստված շփում է թաթիկների ափերը:
    Մտածում է աստված. սպասի՜ր, Վլադի՛միր:
    Այդ նրա՛, հենց նրա՛,
    որ չգուշակես, թե ով ես,
    մտքին փչեց տալ քեզ իսկական ամուսին
    և մարդկային նոտաներ դնել դաշնամուրի վրա:
    Եթե գաղտագողի մոտենամ ննջա՛րանի դռանը,
    ձեր վրա խաչաձևեմ վերմակի մգդակը,
    գիտեմ՝
    կտարածվի խանձված բրդի հոտը,
    և ծծումբով կծխա միսը սատանայի:

    Իսկ դրա փոխարեն, մինչև լուսաբաց
    սարսափած, որ քեզ տարան սիրելու,
    դեսուդեն ընկած,
    ես տողերի մեջ էի ճիչերս երեսակում,
    ոսկերիչ՝ կիսով չափ արդեն խելագարված:
    Թուղթ խաղալ եմ ուզու՜մ:
    Գինու՜մ
    ողողել կոկորդը սրտիս սատակված:

    Չե՛մ ուզում քեզ:
    Պետք չէ՛:
    Միևնույն է,
    գիտեմ,
    շուտով սատկելու եմ:

    Եթե ճիշտ է, որ դու կաս,
    աստված,
    աստված իմ,
    եթե գորգն աստղերի քեզնով է գործված,
    եթե այս ցավի,
    ամեն օր բազմապատկվող,
    կտտանքը, քո կողմից է, տեր, ի վերուստ առաքված,
    դատավորի շղթա հագիր:
    Սպասիր իմ այցին:
    Ես կարգապահ եմ,
    օր անգամ չեմ հապաղի:
    Լսի՛ր,
    ինկվիզիտոր Բարձրյա՛լ:

    Կսեղմե՛մ բերանս:
    Ոչ մի ճիչ նրանով
    դուրս չեմ տա շուրթերիցս կծոտած:
    Ինձ կապիր գիսաստղերին, ինչպես ձիերի
    պոչերին,
    և սլացրու,
    աստղերի ատամների վրա արա պատառ-պատառ:

    Կամ ահա թե ինչ.
    երբ հոգիս կգաղթի,
    դուրս կգա քո դատին, -
    բթամիտ խոժոռվելով,
    դու,
    Ծիր-Կաթինը կախաղան սարքելով,
    վերցրու և կախիր ինձ, ոճրագործիս:
    Արա ինչ կուզես:
    Կուզես, քառատիր:
    Ես ինքս, բարեպաշտ, ձեռքերդ կլվանամ:
    Միայն թե՝
    լսու՜մ ես, -
    հետ վերցրու անիծված նրան,
    ում իմ սիրելի սարքեցիր:

    Փողոցների վերստերը տվել եմ քայլքիս թափին:
    Այս դժոխքը թաքցնելով, ես ու՞ր կհասնեմ:
    Ասա, ինչպիսի՞ երկնային Հոֆմանի ես
    դու, անիծվածս, մտահաղացել:


    2


    Եվ երկինքը,
    որ ծխի մեջ իր կապույտն է մոռացել,
    և ամպերը, նման քրքված փախստականների,
    ես կլուսաբացեմ իմ վերջին սիրո մեջ,
    վառ, ինչպես շիկնանքը թոքախտավորի:

    Ցնծությամբ կծածկեմ ոռնոցն
    ամբոխի,
    որ մոռացել է տուն և հանգիստ:
    Մարդիկ,
    ի՛նձ լսեք:
    Դուրս եկեք խրամատներից:
    Կռիվը հետո կավարտեք:

    Նույնիսկ եթե,
    արյունից ճոճվող՝ Բաքոսի նման, -
    հարբած մարտ է գնում, -
    սիրո խոսքերը դեռ չեն հնացել:
    Սիրելի գերմանացինե՛ր:
    Ես գիտեմ,
    Ձեր շուրթերի վրա՝
    Գյոթեի Գրետհենն է:

    Ֆրանսիացին,
    ժպտերես, մեռնում է սվինի ծայրին,
    ժպտալով կործանվում է խփված օդաչուն,
    եթե քո, Տրավիատա,
    համբուրվելիս,
    շրթունքներն են հիշում:

    Բայց հարյուրամյակների ծամծմած
    վարդագույն փափկության հետ գործ չունեմ ես:
    Այսօր նոր ոտքերի տա՛կ պառկեք:
    Երգում եմ քեզ,
    շպարված շիկահե՛րս:

    Միգուցէ, այս օրերից,
    սահմռկելի, սվինների ծայրերի պես,
    երբ հարյուրամյակների մորուքները սպիտակեն,
    կմնանք միայն
    դու
    և ես,
    քաղաքից քաղաք ընկած քո հետևից:

    Եթե մարդու գնաս ա՛յն կողմը ծովի,
    թաքնվես գիշերվա որջի մեջ՝
    Լոնդոնի մշուշների միջից ես կհամբուրեմ
    հրեղեն շուրթերը լապտերների:

    Անապատի տապի մեջ կձգես քարավաններդ,
    որտեղ առյուծներն են վխտում, -
    քեզ
    քամու ծվատած փոշու տակ,
    որպես Սահարա, այտս դեմ կտա՛մ:

    Ժպիտը դրել շուրթերիդ,
    նայում ես՝
    ցլամարտի՛կն է կորով:
    Եվ հանկարծ ես
    խանդըս օթյակ կնետեմ
    մեռնող ցուլի աչքերով:

    Մտացրիվ քայլքդ կհանես կամրջին՝
    մտորելու,
    գուցէ լավ է ցածում:
    Այդ ես եմ
    կամրջի տակ Սենայով վարարել,
    կանչում եմ,
    գարշ ատամներս կռճտում:

    Ուրիշի հետ վարգաձիերի կրակի տակ կայրես
    Ստրելկան կամ Սոկոլնիկին:
    Այդ ես, բարձրացել, և այնտեղ վերևում,
    սպասող ու մորեմերկ, պլլվել եմ լուսնին:

    Ուժե՜ղ եմ,
    նրանք կարիքս կունենան՝
    կկարգադրեն.
    սպանի՛ր քեզ կռվի թեժ պահին:
    Վերջինը կհնչի
    քո անունը,
    կլյարդանա ականով պոկռտված շուրթերիս:

    Գահո՞վ կավարտեմ:
    Սուրբ Ելենայո՞վ:
    Սանձելով ալիքներն իմ կյանքի հողմի,
    ես՝ հավասարաչափ արժանի թեկնածու եմ
    թե տիեզերական արքայի
    և թե
    կապանքների:

    Եթե սահմանված է ինձ լինել արքա ՝
    քո դեմքը փոքրիկ
    իմ մետաղադրամների արևային ոսկու վրա
    կկարգադրեմ ժողովդրին.
    դրոշմի՛ր:
    Իսկ այնտեղ,
    որտեղ աշխարհը խամրել է տունդրայով,
    որտեղ հյուսիսային քամու հետ գետն առևտուր է անում, -
    Շխթաներիս վրա կճանկռտեմ Լիլիայի անունը
    և շղթաներս կհամբուրապատեմ կալանքի մթնում:

    Լսե՛ք ուրեմն, մոռացողներ, որ երկինքը կապույտ է,
    որ ցից-ցցել եք բրդերդ,
    գազանների նմա՛ն:
    Սա, հնարավոր է,
    աշխարհի վերջին սերն է
    վերջալուսվել թոքախտավորի շիկնանքի վրա:


    3


    Տարի, օր, ամսաթիվ մոռացած,
    Թղթի կտորի հետ կփակվեմ սենյակում:
    Արարվի՛ր, խոսքերի տառապանքով պայծառացած
    անմարդկային մոգություն:

    Ասյօր, հենց մտա ձեզ մոտ,
    զգացի՝
    տանն ինչ-որ բան այն չէ:
    Մետաքսե զգեստիդ մեջ դու ինչ-որ բան թաքցրեցիր,
    և օդում տարածվել էր հոտը նարդոսի:
    Ուրա՞խ ես:
    Բյուրեղյա
    "անչափ":
    Շփոթմունքը գիտակցության ցանկապատն է կոտրել:
    Ես վհատությունս եմ դիզում, տենդորեն թեժացած:

    Լսիր,
    միևնույն է,
    դիակը պահել չես կարող:
    Կարող ես սարսափելի բառն արտասանե՛լ:
    Միևնույն է,
    քո ամեն մկան,
    ինչպես խոսափող
    գոռում է.
    մեռե՛լ է, մեռե՛լ է, մեռե՜լ :
    Ոչ,
    պատասխանի՛ր:
    Չխաբե՛ս:
    (Ինչպե՞ս ես այդպիսին հետ կվերադառնամ:)
    Փոսերով երկու գերեզմանների
    աչքերդ փորագրվել են դեմքիդ վրա:

    Գերեզմանները խորանում են:
    Էլ հատակ չկա:
    Թվում է,
    օրերի տախտակամածից կփլվեմ:
    Ես հոգիս որպես պարան ձգել եմ անդունդի վրա,
    ձեռնածելով խոսքերով, նրա վրա եմ օրորվել:

    Գիտեմ,
    սերը նրան մաշեցրել է արդեն:
    Տակղտուկն եմ գուշակում այնքա՜ն նախանշաններով:
    Քեզ երիտասարդացրու իմ հոգու մեջ:
    Մարմնի խրախճանքի հետ սիրտդ ծանոթացրու:

    Գիտեմ,
    կնոջ համար վճարում են ամենքը:
    Ոչի՞նչ առայժմ,
    եթե
    փարիզյան զգեստների շքեղության փոխարեն
    քեզ ծխախոտի ծուխ հագցնեմ:

    Իմ սերը,
    ինչպես երբեմնի առաքյալ,
    շաղ կտամ հազար ու հազար ճամփեքով:
    Քեզ դարերի մեջ գահ է նախատեսված,
    իսկ գահի վրա՝ խոսքերս,
    ջղաձգումների ծիածանով:

    Ինչպես փղերն իրենց հարյուր փութանոց խաղերով
    ավարտեցին հաղթանակը Պյուռոսի,
    ես ուղեղդ ջախջախեցի հանճարի քայլերով:
    Իզուր:
    Քեզ չպոկեցի:
    Դու խնդա՛,
    խնդա',
    հոգիս հանեցի՛ր:
    Այնպիսի թախիծ է
    հիմա,
    որ միայն թե հասցնեմ հասնել ջրանցքին
    և գլուխս խցկեմ երախը նրա:

    Տվեցիր շուրթերդ:
    Որքա՜ն կոպիտ են:
    Դիպար ու սառչեցիր:
    Ասես ապաշխարող շուրթերով համբուրում եմ
    սառը ժայռերի մեջ փորած եկեղեցի:

    Դռները
    ծափահարեցին:
    Մտավ նա,
    փողոցների ուրախությամբ ոռոգված:
    Ես
    ճիչերիս մեջ կրկնակի կիսվեցի:
    Գոռացի նրան.
    "Լա՛վ:
    Կգնա՛մ:

    Լա՛վ:
    Քե՛զ կմնա:
    Քրջեր կարի՛ր նրան,
    թող երկչոտ թևերը մետաքսում ճարպակալեն:
    Նայիր, չչվի հանկարծ:
    Մարգարտե մանյակնե՛ր կախիր
    կնոջդ վզին քարի փոխարեն":

    Ա՜խ,
    այդ գիշե՛րը:
    Հուսահատությունս սեղմում ու սեղմում էի ինքս:
    Իմ լացից ու հռհռոցից
    սենյակի մռութը սարսափով լիքն էր:

    Եվ քեզանից տարած դեմքը տեսիլքով էր հառնում,
    արտացոլացիր աչքերով դու նրան գորգի վրա,
    ասես մի նոր Բյալիկ արտաերազել է հիմա
    հրեական Սիոնի շլացուցիչ թագուհուն:

    Տանջանքով
    նրա առջև, ում ուրիշին տվեցի՛,
    խոնարհվեցի ծնկած:
    Քաղաքները բոլոր
    հանձնող
    Ալբերտ արքան
    իմ կողքին անվանակոչիկ է նվերախեղդված:

    Գարնանացե՛ք, կյանքեր բոլոր տարերքների:
    Ոսկեփայլե՛ք արևի մեջ, ծաղիկներ ու խոտեր:
    Ընդամենը մի թույն է ինձ բաղձալի՝
    ըմպել բանաստեղծություններ:

    Սիրտս թալանելով,
    զրկելով նրան ամենից,
    ցնորքներիս միջից հոգիս տանջելով,
    ընդունիր նվերս, սիրելիս,
    ավելին ես, հնարավոր է, ոչինչ չեմ հորինելու:

    Այսօրվա ամսաթիվը ներկեք տոն օրով:
    Արարվի՛ր,
    խաչելությանը հավասար կախարդանք:
    Տեսնու՞մ եք՝ խոսքերի մեխերով
    ես թղթին եմ մեխված:


    1915



    Թարգմանությունը՝ մարտ 2017, Ս-բաբա
    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  2. #2
    Մշտական անդամ
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.05.2016
    Գրառումներ
    469
    Շատ բարդ, անհնարին գործ ես ձեռնարկել:
    Մայակովսկին փոխանցել-թարգմանել այլ լեզվով, անհնարին գործ է:

  3. #3
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    4,410
    Մեջբերում anslov-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Շատ բարդ, անհնարին գործ ես ձեռնարկել:
    Մայակովսկին փոխանցել-թարգմանել այլ լեզվով, անհնարին գործ է:
    Ինչու՞ ոչ: Ընդհանրապես, կարծում եմ, որ անհնարին ոչինչ չկա: Եվ հետո, կան Մայակովսկու էլ բավական հաջող հայերեն թարգմանություններ: Սևակի՝ "Վարտիքավոր ամպի" թարգմանությունն օրինակ... Հետո, ես մի փոքրիկ գիրք ունեմ, նրա բանաստեղծությունների թարգմանություններ են, եթե գտնեմ, որոշ բաներ անպայման կտեղադրեմ այստեղ: Հեղինակին չեմ հիշում, բայց հաջող բաներ հաստատ կային:

    Իսկ այս պոեմը՝ Մայակովսկու իմ ամենասիրած ստեղծագործությունն է, ու ոչ մի տեղ դեռ թարգմանությունը չեմ հանդիպել: Դե, ես էլ փորձեցի...
    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  4. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Marcus (29.03.2017)

  5. #4
    Անդամության թեկնածու
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.01.2018
    Գրառումներ
    2
    ուշացած
    էս գործը թարգմանել ա Հրաչիկ Թամրազյանը, մեկ էլ, եթե չեմ խառնում, Սևակը։ ինչքան հիշում եմ՝ մեկը Ողնաշար-սրինգ, մյուսը՝ ֆլեյտա-ողնաշար վերնագրով։ Հ․Գ․ Սևակի հարցում կասկածում եմ մ իքիչ, Թամրազյանը հաստատ թարգմանել ա, կա 20-րդ դարի ռուսական պոեզիայի մեջ։

  6. #5
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    4,410
    Մեջբերում Վիկի-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    ուշացած
    էս գործը թարգմանել ա Հրաչիկ Թամրազյանը, մեկ էլ, եթե չեմ խառնում, Սևակը։ ինչքան հիշում եմ՝ մեկը Ողնաշար-սրինգ, մյուսը՝ ֆլեյտա-ողնաշար վերնագրով։ Հ․Գ․ Սևակի հարցում կասկածում եմ մ իքիչ, Թամրազյանը հաստատ թարգմանել ա, կա 20-րդ դարի ռուսական պոեզիայի մեջ։
    Վիկի ջան, որքան գիտեմ, Սևակը թարգմանել է "Վարտիքավոր ամպը": Իսկ Թամրազյանի թարգմանության մասին չգիտեի: Կփորձեմ գտնել: Շնորհակալություն:
    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  7. #6
    Անդամության թեկնածու
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.01.2018
    Գրառումներ
    2
    Մեջբերում Sambitbaba-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Վիկի ջան, որքան գիտեմ, Սևակը թարգմանել է "Վարտիքավոր ամպը": Իսկ Թամրազյանի թարգմանության մասին չգիտեի: Կփորձեմ գտնել: Շնորհակալություն:
    Խնդրեմ Թամրազյանինը տպված կա «20-րդ դարի ռուսական բանաստեղծություն» գրքում։ Սևակինը կասկածելով էի գրել

  8. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Sambitbaba (14.02.2018)

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք չեք կարող պատասխանել
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք չեք կարող խմբագրել ձեր գրառումները
  •