Գրական դուետ. Ճամփա ընկնել

[Շինարար]

Ի՞նչ անեմ, ես էլ առանց իմանալու ջախջախում եմ:

շատ անարդարացիորեն

կատակը մի կողմ ես չեմ, երևի շատերդ զգացած կլինեք, որ ընդհանրապես հայերեն սիրուն կապակցված խոսք շարադրելու կարողությունս կորցրել եմ:

[StrangeLittleGirl]

շատ անարդարացիորեն

կատակը մի կողմ ես չեմ, երևի շատերդ զգացած կլինեք, որ ընդհանրապես հայերեն սիրուն կապակցված խոսք շարադրելու կարողությունս կորցրել եմ:

Էս սփյուռքահայերը որ չեն հայտնվում, մի երկու ամիս հետո ասում՝ հայերենը մոռացել եմ

Բա որ դու չես, ո՞վ ա։ Կարո՞ղ ա ամեն դեպքում Ծովն ա։

[Ուլուանա]

Ասում եմ՝ Հայկօն ա ։

Ի դեպ, ե՞րբ ա հայտարարվելու։

[ivy]

Ճանապարհ 1.0՝ Պիրիտ
բարի վերադարձ

Հետհաշվարկ՝ Enna Adoly
մի բարի վերադարձ էլ քեզ

Ձյուն՝ Հայկօ

[StrangeLittleGirl]

Ճանապարհ 1.0՝ Պիրիտ
բարի վերադարձ

Հետհաշվարկ՝ Enna Adoly
մի բարի վերադարձ էլ քեզ

Ձյուն՝ Հայկօ

Ա՜խ

[Ուլուանա]

Ախր գիտեմ, էլի, որ սենց ճշգրիտ կետադրությամբ մենակ Հայկօն կարող էր գրած լինել ։

[ivy]

Ախր գիտեմ, էլի, որ սենց ճշգրիտ կետադրությամբ մենակ Հայկօն կարող էր գրած լինել ։

Մենակ կետադրությամբ էիր հասկացե՞լ, էհ, տենց չեմ խաղում

[Ուլուանա]

Մենակ կետադրությամբ էիր հասկացե՞լ, էհ, տենց չեմ խաղում

Ամեն մարդ ինչ–որ բանից ա հասկանում, ես էլ էդ միջոցն ունեմ, ի՞նչ վատ ա որ ։ Իսկ եթե լուրջ, գրագիտությունը ու հատկապես ճիշտ ու մանրակրկիտ կետադրությունը վճռորոշ դեր ունեին իրեն ճանաչելու հարցում, առանց դրա հաստատ գլխի չէի ընկնի, բայց ձևակերպումներն էլ նենց էին, որ կարող էր ինքը լինել, ուղղակի, ինչպես արդեն գրել էի առաջին գրառմանս մեջ, մտածում էի, որ Հայկօն ավելի լավ գրած կլիներ, եթե գրեր։

[ivy]

Մինչև հիմա 5 դուետ ենք անցկացրել:
Էս պահին ոչ մի գրանցում չկա:
Հենց երկու հոգի գրանցվի, նոր դուետ կսկսենք:

Դիմակներ էլ միշտ կարող եք ուղարկել:

[ivy]

Մի հոգի գրանցվեց, փնտրում ենք երկրորդին

[Tiger29]

Էն տաքսիների պատմությունն ա, որ միշտ երեք հոգի ունեն, սպասում են չորրորդին-joke:

[ivy]

Էն տաքսիների պատմությունն ա, որ միշտ երեք հոգի ունեն, սպասում են չորրորդին-joke:

Նա խոսեց
Բարև, Թայգեր:

Համ էլ, մասնակիցներ ջան, եկեք, մի բան ասեք, տեսնենք՝ ինչ էիք գրել ու ինչի:

[Պիրիտ]

Համ էլ, մասնակիցներ ջան, եկեք, մի բան ասեք, տեսնենք՝ ինչ էիք գրել ու ինչի:

Բարևներ գրել եմ/ենք կարճ տեքստեր նոր ժամանակների ու նոր խնդիրների մասին, իրականի ու կարոտի մասին, որ կարող էին լինել ճանապարհին՝ ոնց որ պահանջվում էր առաջադրանքի մեջ: Իմը պատմվածք չի, բայց երևի պետք էլ չի, որ լինի, որովհետև ճանապարհը շարունակական բանա ու իրա մասին էլ պետքա գրել կիսատ Ինչքանովա ստացվել, չգիտեմ: Ուղղակի ուզում էի ասել, որ էս ամեն ինչը ոչ թե շատ մոտա, այլ արդեն կա, ու արժի սկսել մտածել, գրել դրա մասին: Էն բաները ինչի մասին գրում եք շատ հավես են, բայց հիմա խնդիրները արդեն ուրիշ են. Ինչ-որ դեվայսի լիցքը վերջանալու մասին գրվածը արդեն կարողա ավելի շատ հուզել, քան՝ պատերազմի ու սովից մահացող երեխաների:

[Բարեկամ]

Ապրի Հայկօն ու մյուս մասնակիցներն էլ:

Հուսով եմ՝ Հայկօյին կկարդանք մյուս մրցույթներում էլ, շատ էլ որ արդեն ճանաչելի ա

[Հայկօ]

Եկա: Ապրեք, որ կարդացիք : Ցավոտ, շատ ցավոտ թեմա էր ինձ համար, ապրիլի մի նկարից հետո ամիսներով գլխիցս դուրս չէր գալիս: Առաջադրանքը որ կարդացի, մենակ մի բան մտքովս անցավ, որ կգրեի, ու միանգամից գրեցի՝ մի ժամուկեսում երևի: Հետո վրայով չեմ անցել, գրել սկսելուց չգիտեի՝ վերջում ինչ ա լինելու: Գրել եմ, որ պրծնեմ: Ու շատ չոր եմ գրել, ինձ թվում ա՝ կյանքում էսքան չորուցամաք բան գրած չկայի: Կարծիք կար, որ երեխեքը տենց չէին խոսի, ավելի լավ կհասկանային իրավիճակը: Խոսակցությունների մի մասը բառացիորեն անձամբ եմ լսել, «իմ պապան էլ լիքը դեղ ունի» կտորին ընկերուհիս ա ներկա եղել՝ հենց էդ նույն ձևակերպմամբ, մոտ էդ տարիքի տղայից ու լրիվ նույն իրավիճակում, «կալաշնիկով էր, էլի, հո գռադ չէր» նախադասությունը մի երեխա ա ժպտալով ինձ ասել սահմանամերձ Պառավաքարում թե Բերդում, երբ հարցրի՝ անցած շաբաթ կրակում էին, բա չէիր վախենու՞մ: Դիլիջանի կողքի գյուղերից մեկում մի ուրիշ տղայի հետ եմ խոսել, կլիներ մի տասներկու-տասներեք տարեկան, կով էր արածացնում, չգիտեր՝ Անգլիան ինչ ա ու որ ընդհանրապես տենց երկիր կա, Ռուսաստանը փոքր քաղաք էր կարծում, կարդալ չէր կարողանում, բայց գիտեր, որ մերոնք էլ տանկ ունեն: Չգիտեմ՝ դուք հանդիպել եք տենց երեխաների, թե չէ. ես հանդիպել եմ: «Հուզականություն» ներշնչելու ոչ մի նպատակ չեմ ունեցել, գրել եմ էն, ինչ տեսել եմ ու ինչ կարծում էի, որ կլիներ, առանց ավելացնելու կամ պակասացնելու: Չգիտեմ՝ մի երկու օր դրսում սառելուց հետո բոբիկ երեխան կմեռնի, թե չէ, բայց էն երեխեքը, ում տեսել եմ, արդեն հիվանդ ու թույլ տեսք ունեին: Ամենաշատը ցավացնում էր էն, որ իրենք մեծանում էին որպես թնդանոթի միս, չէին կարող էդ հասկանալ ու պատերազմից բացի ուրիշ ոչինչ չգիտեին, ամբողջ օրները կռիվ-կռիվ էր ու սահմանից էն կողմ մարդ սպանելու ցանկություն: Ու շատ են տենց երեխեքը: Ամենավատը ինձ համար ոչ թե Մանեի մեռնելն էր, այլ Վարդանի՝ «որ մեծանամ ամենաշատը զինվոր եմ ուզում դառնամ» ասածը, չգիտեմ՝ դուք ոնց եք էդ կարդացել: Ինչ որ ա: Անցած տարվա ապրիլի նկար էր, ղարաբաղցի երեխեք էին, փոքր խրամատ էին փորել, փետերը ավտոմատի նման ուսներին հենած պառկել էին մեջը, կռիվ-կռիվ էին խաղում: Բոլորը հրճվում, հիանում էին, ես վատանում էի նայելուց: Ձեն չհանեցի էն ժամանակ: Տենց: Առաջին գրածս ա Ակումբում, որից հետո կարծիքներին չէի սպասում. մի տեսակ մեկ էր: