Անսլով ջան, ճիշտն ասած շատ ուշադիր չեմ եղել քո գրառումներին և նույնիսկ չգիտեմ կին ես թե տղամարդ կամ երեխաներ ունես թե ոչ, բայց ինձ համար շատ հարցերի պատասխաններ հենց երեխաներ ունենալուց հետո է եղել: Օրինակ մի բան 100 տոկոս է, երեխան ծնվում է արդեն իսկ ինչ-որ բնավորությամբ և այդ բնավորության շուրջ սկսում է հավաքել մնացած սովորույթներն ու բազմազան նուրբ կողմերը, բայց էն հիմքը մնում ա: Հիմա թեմայից շեղվում եմ, սա կապ չունի 2րդ երեխայի հետ: Բայց մենակ էն փաստը, որ նույն տնից լրիվ տարբեր մարդիկ են մեծանում՝ աշխարհայացքով, ընկալումներով, նույնիսկ ընկերական շրջապատներն են տարբեր լինում, արդեն շատ բանի մասին է խոսում: Ծնողի մեծագույն դերը հերթով ցանկացած երեխայի կյանքում լիքը սեր ու հասկացություն, մեջք կանգնելն է, մինչև էն պահը, որ կյանքում ինքնուրույն քայլի։ Ու երբ 2րդ բալիկին ես սպասում, չես էլ պատկերացնում, որ կարող է լինել ինչ-որ մեկը, ում քո ներկայիս բալիկի պես կկարողանաս սիրել, չես հասկանում, ինչ պիտի լինի, նույնիսկ վախ ա առաջանում, որ 2րդ բալիկին չես սիրի, որովհետև քո ունեցածը անգնահատելի անբացատրելի նոր զգացմունքներ ա առաջացնում մոտդ: Իսկ երբ 2րդն ա ծնվում, հասկանում ես, որ ինչ ունեիր չունեիր հուզական աշխարհում, ոչ թե 2ի ա բաժանվում, այլ կրկնապատկվում ա, ու եթե մի փոքր անձնազոհ ծնող լինես, մի քիչ գրագետ ու մի քիչ էլ սրտիդ լսես, ոչ թե կողքի մարդկանց խորհուրդներին, հաստատ չես սխալվի 2ի համատեղ կյանքը նենց դասավորելու մեջ, որ ոչ ոք չտուժի:anslov-ի խոսքերից
Մեջբերել
Էջանիշներ