Ամեն բան հիշում եմ, բայց իմ ընկալումը իմ տեսակին էր բնորոշ, իսկ քրոջս տեսակին բնորոշ չէր՝ ինքը խանդոտ էր ամեն արցում, նույնիսկ իմա, առաջինը իրեն պիտի գրկեին, իրեն նվեր տային, իր հետ խոսեին, եթե չէ՝ ուրեմն մի ամբողջ օր նվնվթսթս պիտի լսեին: Զուտ խառնվածքի հարց ա, դե ծնողից էլ մի բան ա պաանջվում՝ նկատել այդ ամենը և վարվել սիտուացիային համապատասխան: Եթե ես գերուշադրության կարիք չէի զգում և չէի պաանջում, իսկ քույրս զգում և պահանջում էր, իրանք բավարարում էին իրա պաանջները ու տենց 2 լիարժեք մարդ մեծացանք, բայց բնավորություններս չփոխվեց, իսկ մանկության հիշողությունները ընտիր մնացին, իրար էլ սիրում ու կարոտում ենք:anslov-ի խոսքերից
Մեջբերել
Էջանիշներ