Իմը Ólafur Arnalds֊ի "...And They Have Escaped The Weight Of Darkness (2010)"֊ն ա։
Շատ սիրուն երաժշտություն ա, չնայած, Բյուրի ասածի պես, «իմ ոտով» դժվար թե լսեի։ Կարծես սաունդթրեք լինի։ Ինչ֊որ անձրևոտ կամ ձյունոտ օր ես պատկերացնում, տխրություն, թախիծ, սվիտերով ու գործած գլխարկով աղջիկ՝ թաց պատուհանից անցորդներին նայելիս, հնարավոր ա՝ թեյի բաժակը ափերում։ Կարծում եմ՝ շատ հարմար կլինի երեկոյան, քնելուց առաջ լսելուն․ սիրուն քուն կստացվի ))
Սանտաս․․․ երևի Ռեյն ա
ամաչելու աստիճան սիրուն ու անասելի տխուր բան ա կյանքը…
Հա, ու եթե Ջուլյա Սթոունը Բյուրը չի առաջարկել, ուրեմն Բյուրի առաջարկածը Laura Marling֊ն ա ։))
ամաչելու աստիճան սիրուն ու անասելի տխուր բան ա կյանքը…
Ibeyi - Ibeyi
Ահագին հետաքրքիր ալբոմ էր: Լսելուց հետո մի քիչ փորփրեցի կատարողներին: Պարզվում ա՝ զույգ քույրեր են Կուբայից, նիգերացի նախնիներով: Ամբողջ ալբոմը հավես վոկալներ ու հետաքրքիր փախած գործիքներ են։ Երգում են տարբեր լեզուներով։ Երաժշտությունը՝ լիքը էթնիկ տարրերով: Ոնց հասկանում եմ, աֆրիկյանի ու կուբայականի խառնուրդ ա: Մեկ էլ մեկումեջ որ յորուբայից անցնում են անգլերենի, նենց հետաքրքիր ա դառնում:
Julia Stone - The Memory Machine
Ուրեմն որ Մուշուն գրեց էս ալբոմի մասին, տարօրինակ զգացողություններ առաջացան։ Ճիշտ ա՝ լավ չէի հիշում ինչ եմ առաջարկել, բայց թե՛ Մուշուի ռիվյուից, թե՛ իմ սեփական հիշողության վրա հիմնվելով ինչ-որ չէի պատկերացնում, որ էս ալբոմն առաջարկած լինեմ։ Լավ ա՝ հրապակարկվեց ցանկը, տեսա, թե ինչ եմ առաջարկել, սաղ տեղն ընկավ
Հա, ուրեմն մի քիչ խնդալու ա գրել մի ալբոմի մասին, որը ծերից ծեր անգիր գիտեմ ու երևի տարվա ընթացքում ամենաշատ լսածս ալբոմներից մեկն ա։ Ջուլյա Սթոունն իմ ամենասիրած արտիստներից մեկն ա, ընդ որում՝ հենց իրան եմ սիրում, ոչ թե եղբոր՝ Անգուսի հետ։ Նույնիսկ երբ որպես դուետ են հանդես գալիս, սիրում եմ հենց էն երգերը, որոնք Ջուլյայի գրածն են և/կամ իրա վոկալով են։
The Memory Machine-ը համարձակ ալբոմ ա։ Հնչողության մասով էնքան էլ չէ. Ջուլյան ընտրել ա հանդարտ, դյուրամարս հնչողություն, իր ձայնն էլ մանկական փափուկ ձայն ա, ու պարզվում ա՝ էդ ձայնով լիքը ուրիշ կատարողներ կան, դժվար ա ասել՝ ով ումից ա թխել։ Բայց համարձակ ա տեքստային մասով։ Առնվազն երկու երգ բռնության մասին են (Maybe ու Winter on the Weekend): Ճիշտ ա՝ տեղ-տեղ, հատկապես ալբոմի սկզբում, տեքստերը շատ օճառային են, բայց դե ինքը ներվում ա դրա համար, որովհետև հետո գնալով ուժեղանում ա տեքստը։
Ի դեպ, ինձ իրա By the Horns ալբոմն ավելի ա դուր գալիս
Չեմ կարծում՝ Ռեյն ա։ Իսլանդական բաներ մենակ Մուշուն չի՞ պոստում։CactuSoul-ի խոսքերից
Իմը Ólafur Arnalds֊ի "...And They Have Escaped The Weight Of Darkness (2010)"֊ն ա։
Շատ սիրուն երաժշտություն ա, չնայած, Բյուրի ասածի պես, «իմ ոտով» դժվար թե լսեի։ Կարծես սաունդթրեք լինի։ Ինչ֊որ անձրևոտ կամ ձյունոտ օր ես պատկերացնում, տխրություն, թախիծ, սվիտերով ու գործած գլխարկով աղջիկ՝ թաց պատուհանից անցորդներին նայելիս, հնարավոր ա՝ թեյի բաժակը ափերում։ Կարծում եմ՝ շատ հարմար կլինի երեկոյան, քնելուց առաջ լսելուն․ սիրուն քուն կստացվի ))
Սանտաս․․․ երևի Ռեյն ա
Վոլտերա (02.12.2016)
Մուշուին էլ էի կասկածում, բայց հետո չգիտեմ խի մտածեցի, որ ինքը՝ որպես կազմակերպիչ, չի մասնակցում, ասեցի Ռեյ։ Հետո տեսա, որ մասնակցում ա, բայց որոշեցի էլ չխորանալ շատ, 50/50 ա հավանականությունը։
Ռեյը ֆեյսում Մուշուի հետ քննարկում էր Օլաֆուրին, դրա համար եմ իրեն կասկածում
ամաչելու աստիճան սիրուն ու անասելի տխուր բան ա կյանքը…
Մուշու (02.12.2016)
Igorrr֊ի "Hallelujah"֊ն եմ լսում, ու պահի տակ մտքովս անցավ, որ Փարաջանովի թանգարանում չեմ եղել, պետք ա մի օր գնալ
ամաչելու աստիճան սիրուն ու անասելի տխուր բան ա կյանքը…
Մուշու (02.12.2016)
Olafur Arnalds - ...And They Have Escaped The Weight Of Darkness
Էն որ իսլանդացիները սիրում են էլեկտրո խառնել ամեն ինչին, գաղտնիք չի։ Չնայած ես էլեկտրոնային հնչյունների սիրահար չեմ, բայց մեկ-մեկ իրանց մոտ լավ ա ստացվում։ Բայց էս ալբոմը չստացվածներից էր։
Դաշնամուր, գումարած սինթեզով ստացած ինչ-որ լարային գործիքի ձայն (երևի ջութակ): Ծայրից ծայր մոնոտոն, ձանձրալի, ոչ մի տեղիս չկպնող։ Եթե Igorrr-ի ալբոմը ոտից գլուխ էքսպերիմենտալ էր, ապա սա ճիշտ հակառակը. լրիվ ապահով անկյունում թաքնված, ոչ մի ավելորդ քայլ, ոչ մի համարձակ լուծում։ Մի ամբողջ ալբոմ երկու գործիքի ձայնով, առանց վոկալի ու առանց համարձակ լուծումների։ Էս ալբոմը լսելու համար չի, այլ ռեստորանում որպես ֆոնային երաժշտություն միացնելու, որ խոսողներին չխանգարի։
Հա, ֆոնայինի պահով լրիվ համաձայն եմ։ Ես նախընտրում եմ ավելի ունկնդրելու երաժշտություն, որ կամ պիտի իրոք լսես, կամ էլ ուրիշ բանով զբաղվես։ Իսկ սա ուղղակի լսելու համար քիչ էր, առնվազն մտքերով ուր ասես գնում ես, եթե նույնիսկ ուրիշ ոչ մի բան կողքից չես անում։ Դրա համար եմ ասում՝ քնելուց առաջ լավ կլսվի, երբ արդեն մասամբ անջատված ես։
Բայց սիրուն էր, ամեն դեպքում
ամաչելու աստիճան սիրուն ու անասելի տխուր բան ա կյանքը…
Մուշու (05.12.2016)
Ժող, իսկ Սանտաները ե՞րբ են բացահայտվելու։
ամաչելու աստիճան սիրուն ու անասելի տխուր բան ա կյանքը…
Ամսի 9ին
CactuSoul (05.12.2016)
World of Oz - World of Oz
Տիպիկ 60-ականների վերջի երաժշտություն: Չնայած էդ ժամանակաշրջանի մեծ ֆանատ չեմ, բայց մեծ հաճույքով ալբոմը երկու անգամ լսեցի: Բավական հաճելի լսվող, չձանձրացնող, 60-ականների վերջի շնչով հավես ալբոմ էր:
Էս Violent Femmes-ի մասին ոչ ոք չի՞ գրում:
Վաղուց գրվել է ։Ճ
Հետո տեսա Հոս ջան
Հավես էր էլի, ապրես Մուշու կազմակերպելու համար։ Նիկեային մի հատ հատուկ պաչ։ Ես իրա շնորհիվ կա՛մ նոր ու հավես կատարողների եմ հայտնաբերում, կա՛մ իմ սիրած ալբոմներն ա առաջարկում։
Ո՜նց էի ինձ զսպում, որ չարտահայտվեմ, չինքնաբացահայտվեմ
Ուզում էի ասել՝ կներես, Բյուր, բայց համ էլ ինքդ ես մեղավոր. իրոք որ Igorrr-ը վարելիս լսելու համար հակացուցված ա: Դրա համար ուրիշ պայմաններ են պետք: Բայց մի անգամ նորից որ լսես, կզգաս, թե ինչքան հանճարեղ աԱռաջին անգամ ինձ մոտ էլ էր WTF վիճակ
Բայց եթե դեռ ուզում ես ծեծել, ծեծի, ի՞նչ ասեմ
ամաչելու աստիճան սիրուն ու անասելի տխուր բան ա կյանքը…
Մուշու (11.12.2016)
Ես անունից դատելով՝ նոր կարծեցի թե սա քո ուղարկածն ա
Երաժշտությունը բավական է կյանքի համար՝ բայց մի ամբողջ կյանքը բավական չէ երաժշտության համար:
Սերգեյ Ռախմանինով
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ