Թավշյա հաղթանակ. ինձ բացակա չդնեք

User Tag List

Էջ 8 10-ից ԱռաջինԱռաջին ... 45678910 ՎերջինըՎերջինը
Ցույց են տրվում 106 համարից մինչև 120 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 142 հատից

Թեմա: Լռությունը խոսում է

  1. #106
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    4,467
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)
    ԳԼՈՒԽ 8

    ՓՈԽՀԱՐԱԲԵՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ






    Որքան հապճեպ ենք
    մենք սովարաբար
    ձևավորում մեր կարծիքը
    ուրիշ մարդու մասին,
    գալիս նրա մասին
    "հստակ և կուռ" պատկերացման:
    Այդպես դրսևորվում է միտքն
    իր սևեռուն ձգտմամբ՝
    մտավոր պիտակներ տալ
    ամենայն ինչի,
    ներառյալ մարդկանց, -
    օժտելով նրանց
    իր մտահայեցական նույնությամբ,
    հայտարարելով սեփական
    դատողությունը նրանց մասին:

    Ամեն մարդկային արարած
    վերապահված է
    մտածել և գործել
    մի ինչ-որ սահմանված կերպով:
    Վերապահված է
    ինչպես ծագումնաբանորեն,
    այնպես էլ սեփական
    մանկության փորձով
    և մշակույթային իր շրջապատով:

    Նրա արարքները՝
    նա ինքը չէ, այլ նա,
    ով ինքն իրեն թվում է:
    Երբ դատողություն ես կայացնում,
    մտքի պայմանավորած
    մոդելը շփոթում ես
    նրա հետ, ով կա
    մեկ ուրիշն իրականում:
    Այդպես վարվել՝ ինքնին
    խորինս պայմանական
    և անգիտակից գործելակերպ է:
    Օժտելով ուրիշին
    կեղծ նույնականությամբ,
    դու ստեղծում ես զնդան
    ոչ միայն նրա,
    այլև քեզ համար:

    Հրաժարվել դատողություններից՝
    բոլորովին չի նշանակում
    փակել աչքերդ այն բանի վրա,
    թե ինչպես են իրենց պահում
    քեզ շրջապատողները:
    Դու ուղղակի ընկալում ես
    նրանց վարքը որպես
    պայմանականության մի ձև
    և ընդունում նրան այնպիսին,
    ինչպիսին այն կա:
    Կեղծ անձի հետ նույնացման
    զնդան չես նախագծում:

    Դա ազատագրում է թե քեզ,
    և թե ուրիշ մարդուն
    պայմանականության,
    մարմնի, մտքի հետ
    նույնականացումից:
    Էգոն այլևս
    չի կառավարում
    ձեր փոխհարաբերություններում:


    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  2. #107
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    4,467
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)



    Այն աստիճանով, որով
    կյանքը կառավարելի է
    էգոյի կողմից, -
    քո մտքերը, զգացմունքները
    և արարքները
    սկիզբ են առնում վախից
    և ցանկություններից:
    Եվ այդ ժամանակ
    ուրիշ մարդու հետ
    քո փոխհարաբերություններում
    դու նրանից
    կամ վախենում ես,
    կամ ինչ-որ բան ես ուզում:

    Ահա այն, ինչ դու
    ցանկանում ես ուրիշներից.
    "Ես ավելի շատ գիտեմ
    և ավելի շատ կարող եմ,
    ավելի հարուստ եմ, լավն եմ,
    ավելի երջանիկ եմ"
    համեմատությունների միջոցով
    ստանալ շահույթ, հրճվանք,
    ճանաչում, գովասանք,
    ուշադրություն, սեփական
    "ես"-ի ուռճացում:
    Իսկ վախենում ես հակառակից.
    հանկարծակի դիմակազերծումից,
    թերարժեքությունից,
    յուրաքանչյուր կերպով
    էգոյի նվաստացումից:

    Եթե Ներկա Պահը դարձել է
    ուշարդության կենտրոնակետ՝
    այլ ոչ մտքի ծրագրերի
    իրագործման միջոց՝
    ինչպես առաջ էր, -
    դու դուրս ես գալիս
    էգոյից այն կողմ,
    մարդկանց, որպես նրանց
    ֆոնի վրա սեփական վսեմացման
    գործիք օգտագործելու
    անգիտակից
    ցանկությունից այն կողմ:
    Երբ ամբողջ ուշադրությունդ
    տալիս ես նրան,
    ինչի հետ փոխներգործում ես, -
    անցյալը և ապագան
    բացառում ես փոխհարաբերություններից
    (բացառությամբ, իհարկե,
    գործնական հարցերը):
    Եվ եթե դու ամբողջությամբ
    ներկա ես շփման պահի մեջ,
    ուրեմն հեռացնում ես
    մտահայեցական նույնականացումը,
    որով օժտել ես ուրիշին,
    ինչպես նաև քո
    սեփական մեկնությունները,
    թե ով է նա և ինչպես է
    ապրել նախկինում:
    Դու ընդունակ ես դառում
    փոխհարաբերվել առանց
    էգոյին առանձնահատուկ
    ցանկության և վախի:
    Ուշադրությունը որպես
    զգոն հանգիստ և լռություն՝
    ահա որն է բանալին:

    Որքա՜ն հրաշալի է
    փոխհարաբերություններում դուրս գալ
    ցանկությունների և վախերի
    սահմաններից:
    Սերը չի բաղձում
    և ոչնչից չի վախենում:



    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  3. #108
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    4,467
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)



    Եթե նրա անցյալը
    լիներ քո անցյալը,
    նրա ցավը՝ քո ցավը,
    նրա գիտակցության
    մակարդակը՝ քոնը,
    դու կմտածեիր և կվարվեիր
    ճիշտ այնպես, ինչպես նա:
    Այսպիսի ընբռնումը
    նվիրում է ներում,
    կարեկցանք,
    համերաշխություն:

    Էգոն չի սիրում
    նման բաներ լսել:
    Քանզի եթե նրան
    չի հաջողվում լինել
    մեքենայական-ռեֆլեքսային
    և "հարյուրտոկոսանոց ճշմարիտ", -
    նա կորցնում է իր ուժը:



    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  4. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Marcus (15.05.2017)

  5. #109
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    4,467
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)



    Երբ Ներկա Պահի
    տարածքում արտահայտվող
    ամեն ինչ ընկալում ես
    ցանկալի հյուրի
    կամ ընկերոջ պես,
    երբ ամեն մարդու
    թույլատրում ես լինել
    այնպիսին, ինչպիսին
    նա իրականում կա, -
    նրա հետ զարմանալի
    փոփոխություններ են կատարվում:


    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  6. #110
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    4,467
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)



    Ցանկանում ես ճանաչել ուրիշին
    իր ամբողջ էությա՞մբ:
    Կարիք չկա իմանալ
    ինչ-որ բան նրա մասին՝
    անցյալից,
    ծրագրեր ապագայի,
    պատմությունը կյանքի,
    կամ իր մասին նրա
    սեփական պատկերացումը:
    Ինչ-որ մեկի մասին գիտելիքը
    մենք շփոթում ենք
    ավելի խոր,
    ոչ կոնցեպտուալ,
    անգաղափարական
    (բառի բուն իմաստով)
    ինչոր բանի հետ:
    Այդ երկու գիտելիքները
    կտրականապես տարբեր են:
    Առաջինը՝ ձևի մասին է,
    իսկ երկրորդը՝ նրա,
    ինչը ձև չունի:
    Մեկը գործում է
    մտքի միջոցով,
    մյուսը՝ լռության:

    Գիտելիքն ինչ-որ բանի մասին՝
    օգտապաշտական է,
    օգտակար է որոշակի
    պրակտիկ նպատակների համար:
    Մեր զարգացման մակարդակի վրա
    մենք ի վիճակի չենք
    առանց նրա օգնության:
    Բայց երբ այն գերակշռում է
    փոխհարաբերություններում,
    ուրեմն կաշկանդում է զգացմունքները,
    հորիզոնն է նեղացնում,
    և հաճախ դառնում է
    նույնիսկ ավերիչ:
    Մարդկանց միջև հառնում է
    պատն օտարացման:
    Նման հարաբերություններն
    Ամենայն Գոյում
    արմատավորված չեն,
    այլ ամբողջովին հիմնված են նրանք
    մտահայեցողությունների վրա,
    այսինքն, քո մտքի
    ենթադրությունների
    և որոշումների վրա:
    Իսկ այնտեղ, որտեղ պատ չկա,
    բաժանում էլ չկա, -
    և մարդկային հարաբերություններում
    բնականաբար
    առկա է սերը:


    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  7. #111
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    4,467
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)



    Մարդկային տիպիկ
    փոխհարաբերությունները
    սերտորեն կապված են
    խոսունակության,
    խոսքափոխանակության,
    իսկ նշանակում է, նաև
    մտքի ոլորտի հետ:
    Այդ պատճառով շատ կարևոր է
    նրա մեջ փոքր ինչ
    լռություն ներդնել:
    Հատկապես քեզ հետ մոտիկ
    մարդկանց հետ հարաբերություններում:

    Ոչ մի հարաբերություններ
    ի վիճակի չեն
    զարգանալ, ծաղկել
    լռության հետ եկող
    տարածության զգացման
    բացակայության ներքո:
    Միասին խորհրդածեք,
    լուռ ժամանակ անց կացրեք
    լռության գրկում:
    Զբոսանքի ժամանակ,
    տանը, մեքենայի մեջ,
    քաղաքական տրանսպորտում՝
    թաքնվեք, ձեր համատեղ
    լռության մեջ գտնվելով:

    Լռությունը պետք չունի,
    որ իրեն ստեղծեն:
    Արհեստականորեն
    ընդհանրապես անհնար է
    լռություն ստեղծել:
    Ուղղակի ընկալող եղիր
    այն լռության հանդեպ,
    որը կա արդեն:
    Այն այստեղ է,
    մտավոր աղմուկի
    վարագույրի հետևում:

    Եթե հանգստի
    տարածությունը բացակայում է՝
    հարաբերություններին
    տնօրինում է միտքը:
    Դա նշանակում է,
    որ նրանք վարակված են
    մտքի բոլոր խնդիրներով
    և կոնֆլիկտներով:
    Իսկ լռությունը
    բնականաբար և առանց կոնֆլիկտ
    ամեն ինչ հենց իր
    մեջ է պարունակում:


    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  8. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Գաղթական (21.05.2017)

  9. #112
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    4,467
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)



    Իրոք լսելը՝
    մեկ այլ միջոց է
    փոխհարաբերությունների մեջ
    լռություն ներդնելու:
    Երբ դու ինչ-որ մեկին
    իսկապես լսում ես,
    ուժեղանում է
    լռության տարածությունը,
    դառնալով փոխհարաբերությունների
    կարևոր բաղադրիչ:
    Բայց այդպես լսելը՝
    հազվագյուտ ունակություն է:
    Սովորաբար մեր ուշադրության
    հիմնական մասը
    կլանված է մտածողությամբ:
    Լավագույն դեպքում
    քո զրուցակիցը
    մտքում քննում է
    ասածդ խոսքերը
    կամ արդեն սեփական
    պատասխանն է պատրաստում:
    Երբեմն նա կարող է նաև,
    խճճվելով սեփական մտքերում,
    չլսել քեզ ընդհանրապես:

    Իսկապես լսելը
    անհամեմատելիորեն գերազանցում է
    մարդու սովորական
    լսողական ընկալումը:
    Քանզի այն ծագում է
    զգոն ուշադրությունից,
    ներկայության տարածքից:
    Այստեղ բառերը
    երկրորդական են դառնում:
    Նրանք կարող են ունենալ
    մեծ նշանակություն,
    կամ ընդհանրապես որևէ
    իմաստ չունենալ:
    Ասածից ավելի կարևոր է դառնում
    լսելու գործողությունը:
    Ծագում է գիտակցության
    դաշտ միասնական,
    որտեղ ուրիշ մարդու հետ
    քո հանդիպումը
    տեղի է ունենում
    առանց բաժանագծի,
    առանց կոնցեպտուալ մտքի ծնած
    որևէ խոչընդոտի:
    Եվ հիմա ուրիշ մարդը՝
    այլևս "ուրիշ" չէ:
    Եվ մենք բոլորս այդ տարածքում
    մեկ գիտակցում ենք,
    մի համայն Գիտակցություն:


    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  10. #113
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    4,467
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)



    Որքա՞ն հաճախակի են
    ձեր հուզական դրամաները
    մտերիմների հետ հարաբերություններում:
    Աննշան տարաձայնությունները
    հաճա՞խ են կատաղի վեճեր
    և հոգեկան ցավ ծնում:

    Այդ բոլոր ապրումների արմատը՝
    էգոյի հիմնական սկզբունքն է.
    "իմ իրավացիությունը"
    և ուրիշի "անիրավացիությունը":
    Այլ խոսքերով ասած,
    նույնականացումը
    մտավոր դիրքերի հետ:
    Եվ ահա էգոյի ևս մեկ
    կենսական պահանջ.
    ընդհարվել անվերջ՝
    կարևոր չէ ում
    և կամ ինչի հետ, -
    որ ուժեղացնի
    սեփական բաժանվածության
    ինքնազգացողությունը,
    առանց որի էգոն
    անկարող է ապրել:

    Մեզանից յուրաքանչյուրի ներսում
    կան հոգեկան ցավի
    որոշակի կուտակումներ՝
    ինչպես անձնական, այնպես էլ
    հասարակական անցյալի
    (խոսքը գնում է մարդկային
    կոլեկտիվ ցավի մասին,
    կուտակված երկար
    հազարամյակների ընթացքում):
    Ես անվանել եմ դա
    ցավագար մարմին:
    Դա էներգիայի դաշտ է
    մարդու ընդերքում,
    որ ժամանակ առ ժամանակ
    համակում է մարդուն,
    քանզի կարիք ունի՝
    իրեն սնուցելու
    և լրացնելու համար, -
    ավելի շատ ցավի:
    Ցավագար մարմինը փորձում է
    հսկել քո մտածողությանը,
    դարձնելով նրան խորինս
    ավերիչ մի բան:
    Նրան դուր են գալիս
    բացասական մտքերը,
    քանզի, անդրադարձվելով
    նրանց հաճախականությամբ,
    նա կարող է հանգիստ
    սնվել նրանցով:
    Եվ հետո, ցավագար մարմինը
    քեզ շրջապատող մարդկանց մեջ
    (հատկապես, հարազատների
    և մտերինմների)
    հրահրում է բացասական
    հուզական հակազդումներ,
    որպեսզի բռնկված վեճի
    և հոգեկան տարաձայնության
    արտահոսմամբ կշտանա:

    Ինչպե՞ս կարող ես ազատագրվել
    քո կյանքի բոլոր
    դժբախտությունների աղբյուրից՝
    ցավի հետ այդ խորին
    անգիտակից նույնականացումից:
    Սկսիր այն գիտակցել:

    Հասկացիր, որ դու
    այդ ցավագար մարմինը չես:
    Տես նրա մեջ այն,
    ինչ որ ինքը կա.
    անցյալի ցավ թաքնված:
    Դիտարկիր նրա դրսևորումները
    քո մեջ և քո շրջապատում:
    Եթե ցավագար մարմնի հետ
    անգիտակից նույնականացումդ
    դու հաղթահարել ես,
    եթե ի վիճակի ես զգալ
    նրան քո ներսում՝
    ուրեմն դու նրան
    էլ չես սնուցում
    և, զուրկ էներգիայից,
    աստիճանաբար
    նա մահանում է:


    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  11. #114
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    4,467
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)



    Մարդու հարաբերությունները
    մարդու հետ կարող են
    իրենցից կատարյալ
    դժոխք ներկայացնել:
    Կամ էլ մեծագույն
    հոգևոր պրակտիկա:


    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  12. #115
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    4,467
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)



    Երբ զգում ես անաչառ
    սիրո սաստկացումը
    ինչ-որ մեկի հանդեպ
    կամ դիտահայում ես
    բնության գեղեցկությունը
    և ինչ-որ բան քո ներսում
    խորինս արձագանքում է,
    փակիր մի պահ աչքերդ
    և այդ սերն ու գեղեցկությունը
    զգա քո ներսում:
    Նրանք անբաժան են
    նրանից, ով դու կաս,
    նրանք՝ իսկական
    էությունն են քո:
    Իսկ արտաքին մարմինն՝
    ընդամենը նրա
    արտացոլանքն է
    ժամանակավոր:
    Ահա թե ինչու
    սերն ու գեղեցկությունը
    չեն լքի քեզ երբեք,
    չնայած բոլոր
    արտաքին մարմինները՝
    հիրավի անցողիկ են:


    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  13. #116
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    4,467
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)



    Ինչպիսի՞ն են քո հարաբերություններն
    առարկաների աշխարհի հետ:
    Բազմաթիվ առարկաների,
    որ շրջապատում են քեզ:
    Ամեն օր դիպչում ես դրանց,
    վերցնում ես ձեռքդ,
    տնօրինում ես ըստ քո
    սեփական ցանկության:
    Աթոռ, գրիչ, ավտոմեքենա, պնակ:
    Նրանք քեզ համար միայն միջոցնե՞ր են,
    նպատակադրած գործերդ
    կատարելու գործիքնե՞ր,
    թե՞ գոնե երբեմն
    դու ուշադրություն ես նվիրում նրանց,
    կամ գիտակցում ես
    նրանց գոյությունը,
    նրանց լինելության
    եզակիությունը:

    Եթե դու կապված ես
    առարկաներին,
    եթե օգտագործում ես դրանք
    սեփական կարևորության զգացման
    կամ ուրիշների աչքերին
    քո կարևորության համար,
    հոգսն իրերի մասին
    լինելու է քո ամբողջ
    կյանքի իմաստը:

    Նույնանալով իրերի հետ,
    դու շնորհակալ չես նրանց,
    որ կան քո կյանքում:
    Քանզի դու նրանց մեջ
    միայն քեզ ես տեսնում:

    Բայց երբ ընդունում ես
    նրանց լինելության
    եզակիությունը՝
    առանց մտահայեցումների
    և մտքի մեկնություննրի, -
    չես կարող նրանց գոյություն համար
    երախտագիտություն չզգալ:
    Եվ հանկարծ բացահայտում ես,
    որ դրանք բոլորովին էլ
    անշունչ, անկենդան
    առարկաներ չեն,
    ինչպես քո մակերեսային
    ընկալմանն էր թվում:
    Նույնիսկ ֆիզիկոսները
    հիմա հաստատում են.
    մոլեկուլային
    մակարդակի վրա
    իրերը՝ զարկերակող
    էներգիայի դաշտեր են:

    Իրերի ոլորտի հանդեպ
    քո երախտագիտությունը
    անտարակույս փոխակերպելու է
    քեզ շրջապատող աշխարհը:
    Այն կդադարի անշարժ
    և անտարբեր լինել:
    Կկենդանանա մարդկային
    մտքին անբացատրելի
    բազում միջոցներով:


    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  14. #117
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    4,467
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)



    Երբ դու հանդիպում ես
    մեկ ուրիշ մարդու՝
    կարևոր չէ, ոգեպես
    մոտիկ թե հեռու,
    անծանոթ կամ ծանոթ, -
    ընդունու՞մ ես արդյոք
    նրա ներկայությունը,
    նրա գոյության
    իրականությունը,
    տրամադրու՞մ ես նրան
    քո ամբողջ ուշադրությունը:
    Թե՞ այդ հանդիպումը
    նվազեցնում ես մինչև
    քո գործերի և ծրագրերի
    իրականացման միջոցի:

    Ինչպիսի՞ն է
    հարաբերություններիդ որակը
    խանութի գանձապահի,
    ավտոկանգառի սպասավորի,
    նորոգման բանվորի,
    պատվիրատուի հետ:

    Բավական է նույնիսկ
    ուշադրության մեկ ակնթարթը:
    Երբ ուշադիր լսում ես
    և կլանված նայում ես,
    քո մեջ շատ զգոն
    հանգստություն է ծնվում:
    Թող նույնիսկ երկու-
    երեք վայրկյանով՝
    դա բավական է,
    որպեսզի լույս աշխարհ գա
    շատ ավելի կարևոր
    և իրական մի բան,
    քան դերը, որը սովորաբար
    դու կատարում ես
    և որի հետ ամբողջովին
    քեզ նույնացնում ես:

    Քանզի մեր բոլոր դերերը՝
    պայմանավորված մտքի
    մասնիկներն են միայն:
    Իսկ այն, ինչ բացահայտում է
    ուշադրության գործողությունը, -
    պայմանավիրված չէ:
    Դա այն է, ինչ դու կաս
    մարմնի և անվան տակ թաքնված
    քո իրական էությամբ:
    Դառնալով իրական,
    դու այլևս չես հետևում
    մտքի սցենարներին:
    Ըստ համապատասխանության օրենքի,
    իրական է դառնում
    նաև նա, ում հանդիպել ես:

    Իսկ ուրիշ՝ ըստ էության
    գոյություն չունի:
    Եվ բոլոր հանդիպումներում
    դու ինքդ քեզ ես հանդիպում:


    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  15. #118
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    4,467
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)
    ԳԼՈՒԽ 9

    ՄԱՀ ԵՎ ՀԱՎԵՐԺՈՒԹՅՈՒՆ






    Եթե դու եղել ես
    մարդու գուրծունեության
    ներխուժում չապրած
    կուսական անտառում,
    ուրեմն, անշուշտ,
    քո շուրջ տեսել ես
    ոչ միայն կյանքի
    առատությունը:
    Տեսել ես նաև
    տապալված ծառեր,
    փոշեփուտ բներ,
    նեխած տերևներ՝
    մի խոսքով,
    այստեղ և այնտեղ
    քայքայվող մատերիա:
    Որ կողմ էլ նայես,
    ամենուր թե կյանք,
    թե մահ կտեսնես:

    Բայց նայիր ուշադիր,
    և կնկատես.
    փտափոշին, ծառաբները
    և նեխած տերևները
    ոչ միայն նոր կյանքի
    ծնունդ են տալիս,
    այլ հենց իրենք էլ
    լիքն են նրանով:
    Մանրէներն անընդհատ
    աշխատանքի մեջ են:
    Իսկ մոլեկուլները
    վերակառուցում են իրենց:
    Ոչ մի տեղ մահ չկա՝
    կա միայն գոյատևման
    մի ձևից դեպի
    մյուսը փոխակերպումը:
    Ի՞նչ է դա մեզ ուսուցում:

    Որ մահը՝ կյանքի
    հակադրությունը չէ:
    Կյանքը հակադրույթ չունի:
    Մահին հակադրվել
    կարող է ծնունդը:
    Իսկ կյանքն՝ անմահ է,
    կյանքը՝ հավերժ է:


    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  16. #119
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    4,467
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)



    Բոլոր ժամանակներում
    իմաստուններն ու պոետները
    գիտակցել են մարդկային
    կյանքի ցնորականությունը,
    առաջին հայացքից
    այնքան անսասան,
    այնքան իսկական,
    իսկ ըստ էության՝
    փխրուն ու կարճատև,
    պատրաստ վերանալ
    և տարրալուծվել
    ամեն մի վայրկյան:

    Երբ մահը մոտ է,
    կյանքիդ պատմությունը կարող է
    արթնացման նախադռան առջև
    աստիճանաբար հալչող
    մի երազ թվալ:
    Սակայն նույնիսկ քնի մեջ
    պետք է ներկա լինի
    ինչ-որ իրականություն,
    ինչ-որ էականություն:
    Պետք է գոյություն ունենա
    ինչ-որ գիտակցություն,
    որի մեջ ծավալվում են
    քո երազները՝
    այլ կերպ երազ էլ
    երբեք չէր լինի:

    Եվ ինչ ուրեմն.
    մարմի՞նն է պատճառը
    քնի գիտակցության,
    թե՞ գիտակցությունն է ծնում
    թե մարմին, թե երազ:

    Ինչու՞ նրանք, ովքեր անցել են
    մահամոտ փորձի միջով,
    զրկվել են մահի վախից:
    Մտածիր այդ մասին:



    Վերջին խմբագրող՝ Sambitbaba: 07.06.2017, 16:11:
    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  17. #120
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    4,467
    Mentioned
    0 Post(s)
    Tagged
    0 Thread(s)



    Իհարկե, դու գիտես,
    որ մահկանացու ես:
    բայց այդ գիտելիքը
    մնում է միայն
    մտավոր կոնցեպտ,
    քանի դեռ դեմ առ դեմ
    մահին չես հանդիպել:
    Լուրջ հիվանդություն,
    դժբախտ պատահար,
    կորուստ մերձավորների
    և հարազատների՝
    և մահը կյանքդ է մտնում
    որպես սեփական
    մահկանացության գիտակցվածություն:

    Մարդկանց մեծամասնությունն
    այդ չի ուզում խոստովանել,
    շուռ է գալիս վախով,
    բայց եթե չնահանջես,
    չվախենաս խոստովանել,
    որ մարմինը կարճաժամկետ է
    և մահկանացու ամեն պահ, -
    այդ ժամ տեղի է ունենում
    ապանույնականացում
    ինչպես ֆիզիկական պատյանիդ,
    այնպես էլ էգոյիդ հետ:
    Երբ տեսնում և ընդունում ես
    կյանքի բոլոր ձևերի
    անկայությունը, քեզ պատում է
    հանգստի և խախաղության
    զարմանալի զգացումը:


    Մեր ցավն այն է, որ մենք կարծում ենք, որ հոգևոր լինելն ընտրության հարց է, այլ ոչ մեր էությունը: (մի հաղորդատվությունից)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

Էջ 8 10-ից ԱռաջինԱռաջին ... 45678910 ՎերջինըՎերջինը

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

Համանման թեմաներ

  1. Գառների լռությունը / The Silence of the Lambs
    Հեղինակ՝ Դոկտոր Լեկտոր, բաժին` Կինո
    Գրառումներ: 17
    Վերջինը: 03.12.2010, 22:14
  2. Խոսում ենք երգերի բառերով
    Հեղինակ՝ Artgeo, բաժին` Ժամանց
    Գրառումներ: 48
    Վերջինը: 15.02.2010, 02:19
  3. Ինչո՞ւ չենք խոսում Հայերեն
    Հեղինակ՝ Գաղթական, բաժին` Հայերեն
    Գրառումներ: 107
    Վերջինը: 09.01.2010, 07:58

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք չեք կարող պատասխանել
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք չեք կարող խմբագրել ձեր գրառումները
  •