Էջ 8 10-ից ԱռաջինԱռաջին ... 45678910 ՎերջինըՎերջինը
Ցույց են տրվում 106 համարից մինչև 120 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 142 հատից

Թեմա: Լռությունը խոսում է

  1. #106
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    3,672
    ԳԼՈՒԽ 8

    ՓՈԽՀԱՐԱԲԵՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ






    Որքան հապճեպ ենք
    մենք սովարաբար
    ձևավորում մեր կարծիքը
    ուրիշ մարդու մասին,
    գալիս նրա մասին
    "հստակ և կուռ" պատկերացման:
    Այդպես դրսևորվում է միտքն
    իր սևեռուն ձգտմամբ՝
    մտավոր պիտակներ տալ
    ամենայն ինչի,
    ներառյալ մարդկանց, -
    օժտելով նրանց
    իր մտահայեցական նույնությամբ,
    հայտարարելով սեփական
    դատողությունը նրանց մասին:

    Ամեն մարդկային արարած
    վերապահված է
    մտածել և գործել
    մի ինչ-որ սահմանված կերպով:
    Վերապահված է
    ինչպես ծագումնաբանորեն,
    այնպես էլ սեփական
    մանկության փորձով
    և մշակույթային իր շրջապատով:

    Նրա արարքները՝
    նա ինքը չէ, այլ նա,
    ով ինքն իրեն թվում է:
    Երբ դատողություն ես կայացնում,
    մտքի պայմանավորած
    մոդելը շփոթում ես
    նրա հետ, ով կա
    մեկ ուրիշն իրականում:
    Այդպես վարվել՝ ինքնին
    խորինս պայմանական
    և անգիտակից գործելակերպ է:
    Օժտելով ուրիշին
    կեղծ նույնականությամբ,
    դու ստեղծում ես զնդան
    ոչ միայն նրա,
    այլև քեզ համար:

    Հրաժարվել դատողություններից՝
    բոլորովին չի նշանակում
    փակել աչքերդ այն բանի վրա,
    թե ինչպես են իրենց պահում
    քեզ շրջապատողները:
    Դու ուղղակի ընկալում ես
    նրանց վարքը որպես
    պայմանականության մի ձև
    և ընդունում նրան այնպիսին,
    ինչպիսին այն կա:
    Կեղծ անձի հետ նույնացման
    զնդան չես նախագծում:

    Դա ազատագրում է թե քեզ,
    և թե ուրիշ մարդուն
    պայմանականության,
    մարմնի, մտքի հետ
    նույնականացումից:
    Էգոն այլևս
    չի կառավարում
    ձեր փոխհարաբերություններում:



  2. #107
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    3,672



    Այն աստիճանով, որով
    կյանքը կառավարելի է
    էգոյի կողմից, -
    քո մտքերը, զգացմունքները
    և արարքները
    սկիզբ են առնում վախից
    և ցանկություններից:
    Եվ այդ ժամանակ
    ուրիշ մարդու հետ
    քո փոխհարաբերություններում
    դու նրանից
    կամ վախենում ես,
    կամ ինչ-որ բան ես ուզում:

    Ահա այն, ինչ դու
    ցանկանում ես ուրիշներից.
    "Ես ավելի շատ գիտեմ
    և ավելի շատ կարող եմ,
    ավելի հարուստ եմ, լավն եմ,
    ավելի երջանիկ եմ"
    համեմատությունների միջոցով
    ստանալ շահույթ, հրճվանք,
    ճանաչում, գովասանք,
    ուշադրություն, սեփական
    "ես"-ի ուռճացում:
    Իսկ վախենում ես հակառակից.
    հանկարծակի դիմակազերծումից,
    թերարժեքությունից,
    յուրաքանչյուր կերպով
    էգոյի նվաստացումից:

    Եթե Ներկա Պահը դարձել է
    ուշարդության կենտրոնակետ՝
    այլ ոչ մտքի ծրագրերի
    իրագործման միջոց՝
    ինչպես առաջ էր, -
    դու դուրս ես գալիս
    էգոյից այն կողմ,
    մարդկանց, որպես նրանց
    ֆոնի վրա սեփական վսեմացման
    գործիք օգտագործելու
    անգիտակից
    ցանկությունից այն կողմ:
    Երբ ամբողջ ուշադրությունդ
    տալիս ես նրան,
    ինչի հետ փոխներգործում ես, -
    անցյալը և ապագան
    բացառում ես փոխհարաբերություններից
    (բացառությամբ, իհարկե,
    գործնական հարցերը):
    Եվ եթե դու ամբողջությամբ
    ներկա ես շփման պահի մեջ,
    ուրեմն հեռացնում ես
    մտահայեցական նույնականացումը,
    որով օժտել ես ուրիշին,
    ինչպես նաև քո
    սեփական մեկնությունները,
    թե ով է նա և ինչպես է
    ապրել նախկինում:
    Դու ընդունակ ես դառում
    փոխհարաբերվել առանց
    էգոյին առանձնահատուկ
    ցանկության և վախի:
    Ուշադրությունը որպես
    զգոն հանգիստ և լռություն՝
    ահա որն է բանալին:

    Որքա՜ն հրաշալի է
    փոխհարաբերություններում դուրս գալ
    ցանկությունների և վախերի
    սահմաններից:
    Սերը չի բաղձում
    և ոչնչից չի վախենում:




  3. #108
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    3,672



    Եթե նրա անցյալը
    լիներ քո անցյալը,
    նրա ցավը՝ քո ցավը,
    նրա գիտակցության
    մակարդակը՝ քոնը,
    դու կմտածեիր և կվարվեիր
    ճիշտ այնպես, ինչպես նա:
    Այսպիսի ընբռնումը
    նվիրում է ներում,
    կարեկցանք,
    համերաշխություն:

    Էգոն չի սիրում
    նման բաներ լսել:
    Քանզի եթե նրան
    չի հաջողվում լինել
    մեքենայական-ռեֆլեքսային
    և "հարյուրտոկոսանոց ճշմարիտ", -
    նա կորցնում է իր ուժը:




  4. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Marcus (15.05.2017)

  5. #109
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    3,672



    Երբ Ներկա Պահի
    տարածքում արտահայտվող
    ամեն ինչ ընկալում ես
    ցանկալի հյուրի
    կամ ընկերոջ պես,
    երբ ամեն մարդու
    թույլատրում ես լինել
    այնպիսին, ինչպիսին
    նա իրականում կա, -
    նրա հետ զարմանալի
    փոփոխություններ են կատարվում:



  6. #110
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    3,672



    Ցանկանում ես ճանաչել ուրիշին
    իր ամբողջ էությա՞մբ:
    Կարիք չկա իմանալ
    ինչ-որ բան նրա մասին՝
    անցյալից,
    ծրագրեր ապագայի,
    պատմությունը կյանքի,
    կամ իր մասին նրա
    սեփական պատկերացումը:
    Ինչ-որ մեկի մասին գիտելիքը
    մենք շփոթում ենք
    ավելի խոր,
    ոչ կոնցեպտուալ,
    անգաղափարական
    (բառի բուն իմաստով)
    ինչոր բանի հետ:
    Այդ երկու գիտելիքները
    կտրականապես տարբեր են:
    Առաջինը՝ ձևի մասին է,
    իսկ երկրորդը՝ նրա,
    ինչը ձև չունի:
    Մեկը գործում է
    մտքի միջոցով,
    մյուսը՝ լռության:

    Գիտելիքն ինչ-որ բանի մասին՝
    օգտապաշտական է,
    օգտակար է որոշակի
    պրակտիկ նպատակների համար:
    Մեր զարգացման մակարդակի վրա
    մենք ի վիճակի չենք
    առանց նրա օգնության:
    Բայց երբ այն գերակշռում է
    փոխհարաբերություններում,
    ուրեմն կաշկանդում է զգացմունքները,
    հորիզոնն է նեղացնում,
    և հաճախ դառնում է
    նույնիսկ ավերիչ:
    Մարդկանց միջև հառնում է
    պատն օտարացման:
    Նման հարաբերություններն
    Ամենայն Գոյում
    արմատավորված չեն,
    այլ ամբողջովին հիմնված են նրանք
    մտահայեցողությունների վրա,
    այսինքն, քո մտքի
    ենթադրությունների
    և որոշումների վրա:
    Իսկ այնտեղ, որտեղ պատ չկա,
    բաժանում էլ չկա, -
    և մարդկային հարաբերություններում
    բնականաբար
    առկա է սերը:



  7. #111
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    3,672



    Մարդկային տիպիկ
    փոխհարաբերությունները
    սերտորեն կապված են
    խոսունակության,
    խոսքափոխանակության,
    իսկ նշանակում է, նաև
    մտքի ոլորտի հետ:
    Այդ պատճառով շատ կարևոր է
    նրա մեջ փոքր ինչ
    լռություն ներդնել:
    Հատկապես քեզ հետ մոտիկ
    մարդկանց հետ հարաբերություններում:

    Ոչ մի հարաբերություններ
    ի վիճակի չեն
    զարգանալ, ծաղկել
    լռության հետ եկող
    տարածության զգացման
    բացակայության ներքո:
    Միասին խորհրդածեք,
    լուռ ժամանակ անց կացրեք
    լռության գրկում:
    Զբոսանքի ժամանակ,
    տանը, մեքենայի մեջ,
    քաղաքական տրանսպորտում՝
    թաքնվեք, ձեր համատեղ
    լռության մեջ գտնվելով:

    Լռությունը պետք չունի,
    որ իրեն ստեղծեն:
    Արհեստականորեն
    ընդհանրապես անհնար է
    լռություն ստեղծել:
    Ուղղակի ընկալող եղիր
    այն լռության հանդեպ,
    որը կա արդեն:
    Այն այստեղ է,
    մտավոր աղմուկի
    վարագույրի հետևում:

    Եթե հանգստի
    տարածությունը բացակայում է՝
    հարաբերություններին
    տնօրինում է միտքը:
    Դա նշանակում է,
    որ նրանք վարակված են
    մտքի բոլոր խնդիրներով
    և կոնֆլիկտներով:
    Իսկ լռությունը
    բնականաբար և առանց կոնֆլիկտ
    ամեն ինչ հենց իր
    մեջ է պարունակում:



  8. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Գաղթական (21.05.2017)

  9. #112
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    3,672



    Իրոք լսելը՝
    մեկ այլ միջոց է
    փոխհարաբերությունների մեջ
    լռություն ներդնելու:
    Երբ դու ինչ-որ մեկին
    իսկապես լսում ես,
    ուժեղանում է
    լռության տարածությունը,
    դառնալով փոխհարաբերությունների
    կարևոր բաղադրիչ:
    Բայց այդպես լսելը՝
    հազվագյուտ ունակություն է:
    Սովորաբար մեր ուշադրության
    հիմնական մասը
    կլանված է մտածողությամբ:
    Լավագույն դեպքում
    քո զրուցակիցը
    մտքում քննում է
    ասածդ խոսքերը
    կամ արդեն սեփական
    պատասխանն է պատրաստում:
    Երբեմն նա կարող է նաև,
    խճճվելով սեփական մտքերում,
    չլսել քեզ ընդհանրապես:

    Իսկապես լսելը
    անհամեմատելիորեն գերազանցում է
    մարդու սովորական
    լսողական ընկալումը:
    Քանզի այն ծագում է
    զգոն ուշադրությունից,
    ներկայության տարածքից:
    Այստեղ բառերը
    երկրորդական են դառնում:
    Նրանք կարող են ունենալ
    մեծ նշանակություն,
    կամ ընդհանրապես որևէ
    իմաստ չունենալ:
    Ասածից ավելի կարևոր է դառնում
    լսելու գործողությունը:
    Ծագում է գիտակցության
    դաշտ միասնական,
    որտեղ ուրիշ մարդու հետ
    քո հանդիպումը
    տեղի է ունենում
    առանց բաժանագծի,
    առանց կոնցեպտուալ մտքի ծնած
    որևէ խոչընդոտի:
    Եվ հիմա ուրիշ մարդը՝
    այլևս "ուրիշ" չէ:
    Եվ մենք բոլորս այդ տարածքում
    մեկ գիտակցում ենք,
    մի համայն Գիտակցություն:



  10. #113
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    3,672



    Որքա՞ն հաճախակի են
    ձեր հուզական դրամաները
    մտերիմների հետ հարաբերություններում:
    Աննշան տարաձայնությունները
    հաճա՞խ են կատաղի վեճեր
    և հոգեկան ցավ ծնում:

    Այդ բոլոր ապրումների արմատը՝
    էգոյի հիմնական սկզբունքն է.
    "իմ իրավացիությունը"
    և ուրիշի "անիրավացիությունը":
    Այլ խոսքերով ասած,
    նույնականացումը
    մտավոր դիրքերի հետ:
    Եվ ահա էգոյի ևս մեկ
    կենսական պահանջ.
    ընդհարվել անվերջ՝
    կարևոր չէ ում
    և կամ ինչի հետ, -
    որ ուժեղացնի
    սեփական բաժանվածության
    ինքնազգացողությունը,
    առանց որի էգոն
    անկարող է ապրել:

    Մեզանից յուրաքանչյուրի ներսում
    կան հոգեկան ցավի
    որոշակի կուտակումներ՝
    ինչպես անձնական, այնպես էլ
    հասարակական անցյալի
    (խոսքը գնում է մարդկային
    կոլեկտիվ ցավի մասին,
    կուտակված երկար
    հազարամյակների ընթացքում):
    Ես անվանել եմ դա
    ցավագար մարմին:
    Դա էներգիայի դաշտ է
    մարդու ընդերքում,
    որ ժամանակ առ ժամանակ
    համակում է մարդուն,
    քանզի կարիք ունի՝
    իրեն սնուցելու
    և լրացնելու համար, -
    ավելի շատ ցավի:
    Ցավագար մարմինը փորձում է
    հսկել քո մտածողությանը,
    դարձնելով նրան խորինս
    ավերիչ մի բան:
    Նրան դուր են գալիս
    բացասական մտքերը,
    քանզի, անդրադարձվելով
    նրանց հաճախականությամբ,
    նա կարող է հանգիստ
    սնվել նրանցով:
    Եվ հետո, ցավագար մարմինը
    քեզ շրջապատող մարդկանց մեջ
    (հատկապես, հարազատների
    և մտերինմների)
    հրահրում է բացասական
    հուզական հակազդումներ,
    որպեսզի բռնկված վեճի
    և հոգեկան տարաձայնության
    արտահոսմամբ կշտանա:

    Ինչպե՞ս կարող ես ազատագրվել
    քո կյանքի բոլոր
    դժբախտությունների աղբյուրից՝
    ցավի հետ այդ խորին
    անգիտակից նույնականացումից:
    Սկսիր այն գիտակցել:

    Հասկացիր, որ դու
    այդ ցավագար մարմինը չես:
    Տես նրա մեջ այն,
    ինչ որ ինքը կա.
    անցյալի ցավ թաքնված:
    Դիտարկիր նրա դրսևորումները
    քո մեջ և քո շրջապատում:
    Եթե ցավագար մարմնի հետ
    անգիտակից նույնականացումդ
    դու հաղթահարել ես,
    եթե ի վիճակի ես զգալ
    նրան քո ներսում՝
    ուրեմն դու նրան
    էլ չես սնուցում
    և, զուրկ էներգիայից,
    աստիճանաբար
    նա մահանում է:



  11. #114
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    3,672



    Մարդու հարաբերությունները
    մարդու հետ կարող են
    իրենցից կատարյալ
    դժոխք ներկայացնել:
    Կամ էլ մեծագույն
    հոգևոր պրակտիկա:



  12. #115
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    3,672



    Երբ զգում ես անաչառ
    սիրո սաստկացումը
    ինչ-որ մեկի հանդեպ
    կամ դիտահայում ես
    բնության գեղեցկությունը
    և ինչ-որ բան քո ներսում
    խորինս արձագանքում է,
    փակիր մի պահ աչքերդ
    և այդ սերն ու գեղեցկությունը
    զգա քո ներսում:
    Նրանք անբաժան են
    նրանից, ով դու կաս,
    նրանք՝ իսկական
    էությունն են քո:
    Իսկ արտաքին մարմինն՝
    ընդամենը նրա
    արտացոլանքն է
    ժամանակավոր:
    Ահա թե ինչու
    սերն ու գեղեցկությունը
    չեն լքի քեզ երբեք,
    չնայած բոլոր
    արտաքին մարմինները՝
    հիրավի անցողիկ են:



  13. #116
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    3,672



    Ինչպիսի՞ն են քո հարաբերություններն
    առարկաների աշխարհի հետ:
    Բազմաթիվ առարկաների,
    որ շրջապատում են քեզ:
    Ամեն օր դիպչում ես դրանց,
    վերցնում ես ձեռքդ,
    տնօրինում ես ըստ քո
    սեփական ցանկության:
    Աթոռ, գրիչ, ավտոմեքենա, պնակ:
    Նրանք քեզ համար միայն միջոցնե՞ր են,
    նպատակադրած գործերդ
    կատարելու գործիքնե՞ր,
    թե՞ գոնե երբեմն
    դու ուշադրություն ես նվիրում նրանց,
    կամ գիտակցում ես
    նրանց գոյությունը,
    նրանց լինելության
    եզակիությունը:

    Եթե դու կապված ես
    առարկաներին,
    եթե օգտագործում ես դրանք
    սեփական կարևորության զգացման
    կամ ուրիշների աչքերին
    քո կարևորության համար,
    հոգսն իրերի մասին
    լինելու է քո ամբողջ
    կյանքի իմաստը:

    Նույնանալով իրերի հետ,
    դու շնորհակալ չես նրանց,
    որ կան քո կյանքում:
    Քանզի դու նրանց մեջ
    միայն քեզ ես տեսնում:

    Բայց երբ ընդունում ես
    նրանց լինելության
    եզակիությունը՝
    առանց մտահայեցումների
    և մտքի մեկնություննրի, -
    չես կարող նրանց գոյություն համար
    երախտագիտություն չզգալ:
    Եվ հանկարծ բացահայտում ես,
    որ դրանք բոլորովին էլ
    անշունչ, անկենդան
    առարկաներ չեն,
    ինչպես քո մակերեսային
    ընկալմանն էր թվում:
    Նույնիսկ ֆիզիկոսները
    հիմա հաստատում են.
    մոլեկուլային
    մակարդակի վրա
    իրերը՝ զարկերակող
    էներգիայի դաշտեր են:

    Իրերի ոլորտի հանդեպ
    քո երախտագիտությունը
    անտարակույս փոխակերպելու է
    քեզ շրջապատող աշխարհը:
    Այն կդադարի անշարժ
    և անտարբեր լինել:
    Կկենդանանա մարդկային
    մտքին անբացատրելի
    բազում միջոցներով:



  14. #117
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    3,672



    Երբ դու հանդիպում ես
    մեկ ուրիշ մարդու՝
    կարևոր չէ, ոգեպես
    մոտիկ թե հեռու,
    անծանոթ կամ ծանոթ, -
    ընդունու՞մ ես արդյոք
    նրա ներկայությունը,
    նրա գոյության
    իրականությունը,
    տրամադրու՞մ ես նրան
    քո ամբողջ ուշադրությունը:
    Թե՞ այդ հանդիպումը
    նվազեցնում ես մինչև
    քո գործերի և ծրագրերի
    իրականացման միջոցի:

    Ինչպիսի՞ն է
    հարաբերություններիդ որակը
    խանութի գանձապահի,
    ավտոկանգառի սպասավորի,
    նորոգման բանվորի,
    պատվիրատուի հետ:

    Բավական է նույնիսկ
    ուշադրության մեկ ակնթարթը:
    Երբ ուշադիր լսում ես
    և կլանված նայում ես,
    քո մեջ շատ զգոն
    հանգստություն է ծնվում:
    Թող նույնիսկ երկու-
    երեք վայրկյանով՝
    դա բավական է,
    որպեսզի լույս աշխարհ գա
    շատ ավելի կարևոր
    և իրական մի բան,
    քան դերը, որը սովորաբար
    դու կատարում ես
    և որի հետ ամբողջովին
    քեզ նույնացնում ես:

    Քանզի մեր բոլոր դերերը՝
    պայմանավորված մտքի
    մասնիկներն են միայն:
    Իսկ այն, ինչ բացահայտում է
    ուշադրության գործողությունը, -
    պայմանավիրված չէ:
    Դա այն է, ինչ դու կաս
    մարմնի և անվան տակ թաքնված
    քո իրական էությամբ:
    Դառնալով իրական,
    դու այլևս չես հետևում
    մտքի սցենարներին:
    Ըստ համապատասխանության օրենքի,
    իրական է դառնում
    նաև նա, ում հանդիպել ես:

    Իսկ ուրիշ՝ ըստ էության
    գոյություն չունի:
    Եվ բոլոր հանդիպումներում
    դու ինքդ քեզ ես հանդիպում:



  15. #118
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    3,672
    ԳԼՈՒԽ 9

    ՄԱՀ ԵՎ ՀԱՎԵՐԺՈՒԹՅՈՒՆ






    Եթե դու եղել ես
    մարդու գուրծունեության
    ներխուժում չապրած
    կուսական անտառում,
    ուրեմն, անշուշտ,
    քո շուրջ տեսել ես
    ոչ միայն կյանքի
    առատությունը:
    Տեսել ես նաև
    տապալված ծառեր,
    փոշեփուտ բներ,
    նեխած տերևներ՝
    մի խոսքով,
    այստեղ և այնտեղ
    քայքայվող մատերիա:
    Որ կողմ էլ նայես,
    ամենուր թե կյանք,
    թե մահ կտեսնես:

    Բայց նայիր ուշադիր,
    և կնկատես.
    փտափոշին, ծառաբները
    և նեխած տերևները
    ոչ միայն նոր կյանքի
    ծնունդ են տալիս,
    այլ հենց իրենք էլ
    լիքն են նրանով:
    Մանրէներն անընդհատ
    աշխատանքի մեջ են:
    Իսկ մոլեկուլները
    վերակառուցում են իրենց:
    Ոչ մի տեղ մահ չկա՝
    կա միայն գոյատևման
    մի ձևից դեպի
    մյուսը փոխակերպումը:
    Ի՞նչ է դա մեզ ուսուցում:

    Որ մահը՝ կյանքի
    հակադրությունը չէ:
    Կյանքը հակադրույթ չունի:
    Մահին հակադրվել
    կարող է ծնունդը:
    Իսկ կյանքն՝ անմահ է,
    կյանքը՝ հավերժ է:



  16. #119
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    3,672



    Բոլոր ժամանակներում
    իմաստուններն ու պոետները
    գիտակցել են մարդկային
    կյանքի ցնորականությունը,
    առաջին հայացքից
    այնքան անսասան,
    այնքան իսկական,
    իսկ ըստ էության՝
    փխրուն ու կարճատև,
    պատրաստ վերանալ
    և տարրալուծվել
    ամեն մի վայրկյան:

    Երբ մահը մոտ է,
    կյանքիդ պատմությունը կարող է
    արթնացման նախադռան առջև
    աստիճանաբար հալչող
    մի երազ թվալ:
    Սակայն նույնիսկ քնի մեջ
    պետք է ներկա լինի
    ինչ-որ իրականություն,
    ինչ-որ էականություն:
    Պետք է գոյություն ունենա
    ինչ-որ գիտակցություն,
    որի մեջ ծավալվում են
    քո երազները՝
    այլ կերպ երազ էլ
    երբեք չէր լինի:

    Եվ ինչ ուրեմն.
    մարմի՞նն է պատճառը
    քնի գիտակցության,
    թե՞ գիտակցությունն է ծնում
    թե մարմին, թե երազ:

    Ինչու՞ նրանք, ովքեր անցել են
    մահամոտ փորձի միջով,
    զրկվել են մահի վախից:
    Մտածիր այդ մասին:



    Վերջին խմբագրող՝ Sambitbaba: 07.06.2017, 16:11:

  17. #120
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    3,672



    Իհարկե, դու գիտես,
    որ մահկանացու ես:
    բայց այդ գիտելիքը
    մնում է միայն
    մտավոր կոնցեպտ,
    քանի դեռ դեմ առ դեմ
    մահին չես հանդիպել:
    Լուրջ հիվանդություն,
    դժբախտ պատահար,
    կորուստ մերձավորների
    և հարազատների՝
    և մահը կյանքդ է մտնում
    որպես սեփական
    մահկանացության գիտակցվածություն:

    Մարդկանց մեծամասնությունն
    այդ չի ուզում խոստովանել,
    շուռ է գալիս վախով,
    բայց եթե չնահանջես,
    չվախենաս խոստովանել,
    որ մարմինը կարճաժամկետ է
    և մահկանացու ամեն պահ, -
    այդ ժամ տեղի է ունենում
    ապանույնականացում
    ինչպես ֆիզիկական պատյանիդ,
    այնպես էլ էգոյիդ հետ:
    Երբ տեսնում և ընդունում ես
    կյանքի բոլոր ձևերի
    անկայությունը, քեզ պատում է
    հանգստի և խախաղության
    զարմանալի զգացումը:



Էջ 8 10-ից ԱռաջինԱռաջին ... 45678910 ՎերջինըՎերջինը

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք չեք կարող պատասխանել
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք չեք կարող խմբագրել ձեր գրառումները
  •