Harry Potter and the Methods of Rationality/Հարրի Փոթթերն ու ռացիոնալության մեթոդները

[Հայկօ]

Դե մեր մեջ ասած՝ կարծիք կա, որ էդ ամբողջ պատմությունն իրականում Հարրիի հալյուցինացիաներն էին, երբ ինքը սովից մեռնում էր Դադլիների չուլանում...

Իսկ գիրքը գնաց կարդալիքների ցուցակ, հա:

[GriFFin]

Ես էլ ուզեցի կարդալ, բայց Harry Potter and the Cursed Child [by one and only J.K Rowling]-ը կարդալուց հետո:
Մենակ մի հատ funfic եմ կարադցել Հարրիի մասին ու շատ էի հավանել: Ինքը ոնց որ սկսում էր նրանից, որ Cedric Diggory-ին [Harry Potter and the Goblet of Fire] սպանելու համար մեղադրում են Հարրիին ու դուրս հանում դպրոցից: Հարրին սկսում ա ապրել հասարակ մագլի կյանքով՝ տուն, ընտանիք, երեխա ունենալ, ծառ տնկել... մինչև էն պահը, որ իրա երեխուն նամակ ա գալիս Հոգվարդսից: Մի խոսքով՝ շատ լավն էր:
Հ.Գ. Շատ քիչ հեղինակներ կան, ովքեր իրանց գրքերի funfic-ը գովում են ու էդ գրողներից մեկը Ռոուլինգն ա: Շատ եմ սիրում իրան:
Հ.Հ.Գ. Ֆանֆիկ շատ եմ սիրում, բայց միշտ օրիգինալը կարդում եմ: Մի տեսակ վատ եմ ինձ զգում, երբ ասում են ֆանֆիկը լավն ա օրիգինալից: Մեկ էլ մի բան եմ նկատել: Հիմնականում, իմ չհավանած գրքերի ֆանֆիկերը էլի չեմ հավանում: Ասնեք՝ The Twilight Saga ու 50 shades of grey-ը: Ահավորն են:
Ասածս ի՞նչ ա՝ կարդա օրիգինալը, երեխուդ կարաս կարդաս, եթե մանկական թվա: Ամենաքիչը կինոն նայի:

[Արշակ]

Հ.Հ.Գ. Ֆանֆիկ շատ եմ սիրում, բայց միշտ օրիգինալը կարդում եմ: Մի տեսակ վատ եմ ինձ զգում, երբ ասում են ֆանֆիկը լավն ա օրիգինալից:

Եսի՞մ, ի՞նչ կա վատ զգալու‎։ Ինձ թվում ա կարա տենց բան լինի, ու էդ ոչ մի կերպ չի նսեմացնում օրիգինալը։

Ասածս ի՞նչ ա՝ կարդա օրիգինալը, երեխուդ կարաս կարդաս, եթե մանկական թվա: Ամենաքիչը կինոն նայի:

Ճիշտն ասած, բուն Հարրի Փոթթերի թեմատիկան ինձ էնքան էլ չի ձգում․ էն աստիճանի, որ սկի կինոները չեմ նայել մինչև հիմա։ Երեխա էլ չունեմ թարսի պես։
Իսկ էս գիրքը հետաքրքրեց ոչ թե Հարրի Փոթթերի պատճառով, այլ՝ վերնագրի երկրորդ մասի («ռացիոնալության մեթոդների» մասով ընկերներս դրական արձագանքի շնորհիվ)։ Բայց էս գրքի շնորհիվ որոշեցի այնուամենայնիվ կինոն նայեմ, որտև հետաքրքիր ա, թե սենց հետաքրքիր սյուժեն ինչքանո՞վ ա Յուկովսկիի հնարածն ու շնորքը, ինչքանով՝ Ռոուլինգի Հարրի Փոթթերից վերցված։ ՈՒ նաև անհամբեր սպասում եմ, թե ե՞րբ եք դուք էլ էս մեկը կարդալու, որ ձեր համեմատությունները լսեմ



Ամեն դեպքում կարծում եմ էս ստեղծագործությունը սովորական ֆանֆիկ չի․ հեղինակն իր ուրույն ասելիքն ունի, ուղղակի ռացիոնալության թեմայով իր ասելիքը տեղ հասցնելու համար «Հարրի Փոթթերի» կախարդական ու իռացոինալ աշխարհը որպես հակառակ բևեռ շատ հարմար հումք ա

[GriFFin]

Եսի՞մ, ի՞նչ կա վատ զգալու‎։ Ինձ թվում ա կարա տենց բան լինի, ու էդ ոչ մի կերպ չի նսեմացնում օրիգինալը։


Ճիշտն ասած, բուն Հարրի Փոթթերի թեմատիկան ինձ էնքան էլ չի ձգում․ էն աստիճանի, որ սկի կինոները չեմ նայել մինչև հիմա։ Երեխա էլ չունեմ թարսի պես։
Իսկ էս գիրքը հետաքրքրեց ոչ թե Հարրի Փոթթերի պատճառով, այլ՝ վերնագրի երկրորդ մասի («ռացիոնալության մեթոդների» մասով ընկերներս դրական արձագանքի շնորհիվ)։ Բայց էս գրքի շնորհիվ որոշեցի այնուամենայնիվ կինոն նայեմ, որտև հետաքրքիր ա, թե սենց հետաքրքիր սյուժեն ինչքանո՞վ ա Յուկովսկիի հնարածն ու շնորքը, ինչքանով՝ Ռոուլինգի Հարրի Փոթթերից վերցված։ ՈՒ նաև անհամբեր սպասում եմ, թե ե՞րբ եք դուք էլ էս մեկը կարդալու, որ ձեր համեմատությունները լսեմ



Ամեն դեպքում կարծում եմ էս ստեղծագործությունը սովորական ֆանֆիկ չի․ հեղինակն իր ուրույն ասելիքն ունի, ուղղակի ռացիոնալության թեմայով իր ասելիքը տեղ հասցնելու համար «Հարրի Փոթթերի» կախարդական ու իռացոինալ աշխարհը որպես հակառակ բևեռ շատ հարմար հումք ա

Եսիմ։ Կարելի ա ասել, որ ֆանֆիկը պլագիատ ա։ Իսկ պլագիատը լավ բան չի։ Էդ իմ ընկալումից ա)
Չնայած էդ շատ առաջ էր, հիմա ֆանֆիկը շատ ա զարգացել։ Հիմա մարդիկ լրիվ այլ պատմություն են գրում ներշնչելով իրանց սիրած գրքից։ Նենց չի, որ էդ մինչև ինտերնետային ժամանակաշրջանը չի եղել։ Ուղղակի հիմա ներշնչանքը ֆանֆիկ են ասում։ :Դ
Շուտ կարդամ գրեմ կարծիքս, ահավոր հետաքրքրեց։
Հ.Գ. Հարրի Փոթթեր բոլորը պիտի կարդան)) imho
[and remember] you're a wizard Harry! =^___^=

[Արշակ]

Եսիմ։ Կարելի ա ասել, որ ֆանֆիկը պլագիատ ա։ Իսկ պլագիատը լավ բան չի։ Էդ իմ ընկալումից ա)
Չնայած էդ շատ առաջ էր, հիմա ֆանֆիկը շատ ա զարգացել։ Հիմա մարդիկ լրիվ այլ պատմություն են գրում ներշնչելով իրանց սիրած գրքից։ Նենց չի, որ էդ մինչև ինտերնետային ժամանակաշրջանը չի եղել։ Ուղղակի հիմա ներշնչանքը ֆանֆիկ են ասում։ :Դ

Դե ընդհանրապես ցանկացած բան ստեղծելիս ինչ–որ բանից ներշնչվում ես, չէ՞‎։ Էդ կարա լինի կյանքիդ ինչ–որ դրվագ, ինչ–որ մարդ կամ ստեղծագործություն։ ՈՒ էն դեպքում երբ ներշնչանքդ ինչ–որ ստեղծագործություն ա ու դա ակնհայտ երևում ա, դրան ասում են ֆանֆիկ Իսկ ստեղծածիդ արժեքը էն ա, ինչը որ դու ես եղածին ավելացրել քո կողմից։
Իսկ պլագիատ համարվում ա էն դեպքում, երբ փորձում ես թաքցնել, թե ինչ այլ ստեղծագործությունից ես օգտվել ու ներկայացնում ես որպես լրիվ նոր բան․ կարծում եմ ֆանֆիկը կակրազ դրա լրիվ հակառակն՝ հենց ֆանֆիկ բառը արդեն իր մեջ ուղղակիորեն արտահայտում ա, որ հիմնված ա այլ ստեղծագործության վրա ու ինչ–որ առումով հարգանք ա արտահայտում օրիգինալ ստեղծագործության նկատմամբ

[GriFFin]

Դե ընդհանրապես ցանկացած բան ստեղծելիս ինչ–որ բանից ներշնչվում ես, չէ՞‎։ Էդ կարա լինի կյանքիդ ինչ–որ դրվագ, ինչ–որ մարդ կամ ստեղծագործություն։ ՈՒ էն դեպքում երբ ներշնչանքդ ինչ–որ ստեղծագործություն ա ու դա ակնհայտ երևում ա, դրան ասում են ֆանֆիկ Իսկ ստեղծածիդ արժեքը էն ա, ինչը որ դու ես եղածին ավելացրել քո կողմից։
Իսկ պլագիատ համարվում ա էն դեպքում, երբ փորձում ես թաքցնել, թե ինչ այլ ստեղծագործությունից ես օգտվել ու ներկայացնում ես որպես լրիվ նոր բան․ կարծում եմ ֆանֆիկը կակրազ դրա լրիվ հակառակն՝ հենց ֆանֆիկ բառը արդեն իր մեջ ուղղակիորեն արտահայտում ա, որ հիմնված ա այլ ստեղծագործության վրա ու ինչ–որ առումով հարգանք ա արտահայտում օրիգինալ ստեղծագործության նկատմամբ

Հա, համաձայն եմ, բայց մեկ ա I feel bad for the author, երբ ասում են օրիգինալից լավն ա կամ, որ կարդացած չեն լինում ու ֆանֆիկը հավանում։ Խոսքը էն դեպքերի մասին ա, երբ 300 էջանոց ստեղծագործության 290 էջը նույնն ա, իսկ վերջը ուրիշ։ Կամ, երբ ստեղծագործության մեջ սիրային անկապ բաներ են ավելացնում: :Դ

[Արշակ]

Ի դեպ, Յուդկովսկին ամեն գլխի սկզբում «հիշացնում ա», որ իտոգում Ռոուլինգն ա դեմքը

[GriFFin]

Ի դեպ, Յուդկովսկին ամեն գլխի սկզբում «հիշացնում ա», որ իտոգում Ռոուլինգն ա դեմքը

Իսկ Ռոուլինգը ռիվյու տվե՞լ ա էս գրքին։

[GriFFin]

Դե մեր մեջ ասած՝ կարծիք կա, որ էդ ամբողջ պատմությունն իրականում Հարրիի հալյուցինացիաներն էին, երբ ինքը սովից մեռնում էր Դադլիների չուլանում...

Իսկ գիրքը գնաց կարդալիքների ցուցակ, հա:

Ամենաչսիրած theorie-ին ա անկեղծ ասած։ Ամբողջ գրքի հեքիաթային էֆֆեկտը ջուրն են գցում։ Ոնց որ ասեն ՝ իրականում Գենդալֆը մի քիչ շատ էր magic weed ծխել ու 100 տարի իրա պատրանքները պատմել։ Չգիտեմ։
Օրինակ, Albus is gay theorie-ն հետաքրքիրն էր, իմ մտքով չէր անցել ( կարող ա փոքր էի կարդալուց, դրա համար չի անցել ): Որ Ռոուլինգին հարցրեցին՝ հաստատեց։ Ինքը Հարրի Նկատմամբ վլիչենիան կտրականապես հերքեց ( բնական ա), բայց էն մի պահը չէ։ Իսկ էս հալյուցինացիաների թեորիան…նյարդերիս ազդում ա։