Ուլուանա-ի խոսքերից
Շատ դեպքերում պետք ա լինում երկու–երեք ավտոբուս փոխել, բայց էստեղ գոյություն ունի transfer երևույթը, այսինքն՝ առաջին ավտոբուսից օգտվելու համար որ վճարում ես, արդեն հաջորդների համար ստիպված չես վճարել, համարվում ա, որ նույն ուղղության մաս են, այսինքն՝ կոնկրետ նպատակակետիդ հասնելու համար մի անգամ ես վճարում։ Ավտոբուսները հատուկ քարտով են (metro card են կոչվում, որոնք նաև մետրոյում են կիրառելի), կամ 25 ցենտանոց մետաղադրամներով, ուրիշ տեսակի փող չես կարող օգտագործել ավտոբուսից օգտվելու համար։ Եթե նպատակակետիդ հասնելու համար ուրիշ ավտոբուս էլ պիտի նստես առաջինից հետո, բայց մետաղադրամներով ես վճարում, վարորդին խնդրում ես, որ transfer–ի կտրոն տա, որ հաջորդ ավտոբուսի համար դա օգտագործես ու նորից չվճարես, իսկ եթե քարտով ես վճարում, քարտդ հաջորդ ավտոբուսի համապատասխան տեղը մտցնելիս ավտոմատ ֆիքսում ա, որ դու արդեն վճարել ես, ու լրացուցիչ գումար չի հանվում քարտից։
Բացի մետրոյից, գնացքներն էլ են լավ զարգացած։ Անձամբ իմ ամենասիրելի փոխադրամիջոցն ԱՄՆ–ում գնացքն ա՝ արագ ու հարմարավետ։ Ուղղակի գնացքն ավտոբուսից ու մետրոյից ավելի թանկ ա, ցավոք։
Ռուֆուսի գրած էս մասը ԱՄՆ–ի (կամ առնվազն Նյու Յորքի) դեպքում էլ ա լրիվ նույնը.
Տաքսուց օգտվելու հաճախականությունն ու հասանելիությունն ընդհանրապես համեմատելի չի Հայաստանի հետ։ Չէ, հաստատ միջին աշխատավարձ ստացողի համար հեչ հասանելի փոխադրամիջոց չի։ Շատ թանկ ա, սովորաբար օգտվում ենք խիստ անհրաժեշտության դեպքում միայն։ Հետն էլ ահագին մեծ թեյավճար պիտի թողնես, որն էնքան էլ Հայաստանի պես ըստ ցանկության չի, հստակ ընդունված կարգ ա, որ պիտի գումարի 20 տոկոսի չափով թեյավճար թողնես։ Իհարկե, եթե չթողնես, քեզ դատի չեն տա, բայց կարող ա խիստ դժգոհեն, շատ արտառոց կընկալվի, էլի։ Մի տեսակ ստանդարտ բան ա էդքան տալը։ Տաքսիները նաև բավական ուշ են գալիս հաճախ։ Ճիշտ ա, մեծ մասամբ նախօրոք ասում են, որ էսքան ժամանակ հետո միայն կարող են գալ, բայց շատ դեպքերում չեն ասում, բայց ուշ են գալիս, կամ իրանց ասած ուշից շատ ավելի ուշ են գալիս։ Կարճ ասած՝ որևէ տեղ շտապ հասնելու համար տաքսու վրա հույս դնել չես կարող հիմնականում։
Մյուս կողմից տրանսպորտը որ նորմալ աշխատում ա, տաքսու կարիքը շատ չես էլ զգում։ Ուղղակի կոնկրետ ԱՄՆ–ում տրանսպորտի հասանելիությունը նահանգից նահանգ, քաղաքից քաղաք խիստ տարբեր կարող ա լինել։ Ու շատ տեղերում առանց սեփական մեքենայի բառացիորեն անհնար ա ապրել։ Այսինքն՝ տրանսպորտը որտեղ կա, շատ լավ գործում ա, ուղղակի բնակավայրեր կան, որ շատ հեռու են տրանսպորտի կետերից, ու, ասենք, մոտակա կանգառին հասնելու համար էնքան ճանապարհ պիտի կտրես, որ լրիվ անիմաստ ա դառնում։ Ես, օրինակ, մոտ մի տարի Նյու Ջերսիում եմ ապրել, որտեղ, առնվազն իմ ապրած տեղում, առանց մեքենայի սարսափելի էր ուղղակի. ամենամոտ սուպերմարկետի մոտակայքը գնացող ոչ մի տրանսպորտ չկար, ոտքով գնալու մասին էլ խոսք լինել չէր կարող, էնքան հեռու էր։ Բայց դե մարդկանց ճնշող մեծամասնությունը սեփական ավտոմեքենա ունի, հետևաբար տաքսին ամեն դեպքում մնում ա միայն հատուկ դեպքերի համար։
Մեջբերել
։
Էջանիշներ