Առակներ, իմաստուն պատմություններ

**E-la Via** · 03.02.2011, 14:22

Սերը
(Ռումի)

Մի անգամ մի մարդ գնաց իր սիրելիի տուն: Նա թակեց դուռը:
-Ո՞վ է,- հարցրեց Նեն:
-Ես եմ, քեզ սիրողը:
-Հեռացիր,- ասաց Սիրելին,- իրականում դու սիրահարված չես:

Տարիներ անցան, սիրահարվածը նորից եկավ իր սիրելիի տուն և թակեց դուռը:
-Ո՞վ է,- հարցրեց Նեն:
Այս անգամ մարդը պատասխանեց.
- Այդ դու ես:
- Հիմա, երբ դու, այդ ես եմ,- պատասխանեց Սիրելին,- կարող ես ներս մտնել:

**Ուլուանա** · 04.02.2011, 03:41

Մի անգամ Վարպետի մոտ է գալիս մի կնամոլ։
– Գիտե՞ս,– ասում է նա,– ես հիմա միաժամանակ հինգ կնոջ հետ եմ։ Դա ինձ ձանձրացրել է, բայց նրանցից որևէ մեկին ընտրել չեմ կարողանում։ Ինչպե՞ս վարվեմ։
– Մաղիր նրանց անկեղծությամբ։
– Ինչպե՞ս թե՝ անկեղծությամբ։
– Քեզ լիովին ազատ զգա ու նրանցից յուրաքանչյուրին ամեն ինչ պատմիր մնացած բոլորի մասին։
– Բայց դա ինչպե՞ս կարող է օգնել։
– Փորձիր ու կտեսնես։
Կես տարի անց կնամոլը նորից է գալիս Վարպետի մոտ.
– Ես հետևեցի քո խորհրդին։ Շնորհակալ եմ։ Երբ անկեղծացա, իմ կանանցից երկուսն իսկույն հրաժարվեցին ինձ հետ հանդիպելուց։ Դա, կարելի է ասել, խոշոր մաղում էր։ Մնացին երեքը, և հենց այդտեղ էլ սկսվեց ամենահետաքրքիրը։ Ես շատ շուտով հայտնաբերեցի, որ բոլորի հետ հավասարապես անկեղծ լինել ինձ չի հաջողվում։ Մեկին ես կարող էի պատմել ամեն ինչ, մյուսին՝ միայն կեսը, իսկ երրորդին՝ բացարձակապես ոչինչ։ Միևնույն ժամանակ մեկի մասին կարող էի պատմել ամեն ինչ, մինչդեռ մյուսի մասին պատմել լեզուս չէր պտտվում։ Այս ամենն ավարտվեց նրանով, որ հայտնաբերեցի, որ մեկին ես կարող էի պատմել ամեն ինչ, բայց նրա մասին անկեղծանալ ոչ մեկի հետ չէի ուզում։
– Եվ հենց նրա հետ էլ մնացի՞ր։
– Այո, ու ինձ հետաքրքրում է, թե ինչպես է գործում այս պարզ մեթոդը։
– Այն գործում է, որովհետև անկեղծությունը զգացմունքի ցուցիչ է։ Այն շատ արագ մաղում է այն մարդկանց, ովքեր մեզ պետք չեն, ընդ որում՝ կյանքի բոլոր իրավիճակներում։ Միշտ շրջապատիր քեզ այնպիսի մարդկանցով, որոնց հետ ուզում ես անկեղծ լինել, ու բաժանվիր նրանցից, որոնց հետ հարաբերությունները ճնշում են քեզ։

**E-la Via** · 06.02.2011, 15:48

Մարտահրավեր
(Առակներ Օշոյի շարադրմամբ)

Մի փոքր պայքրը հենց այն է, ինչ պետք է: Փոթորիկի, կայծաիկ, ամպրոպի միջով անցնելով` դուք միայն ավելի եք հարստանում, ճիշտ այնպես, ինչպես ուրախության ու երջանկության միջով անցնելիս:

Սա հինավուրց առակ է: Այն օրերին Աստված դեռ ապրում էր երկրի վրա: Մի անգամ Նրա մոտ եկավ մի հողագործ ու ասաց.
-Լսիր, Դու գուցե և Աստված ես և միգուցե ստեղծել ես աշխարհը, բայց մի բան ես քեզ պետք է ասեմ. Դու հողագործ չես: Դու հողագործության այբուբենն էլ չգիտես: Քեզ հարկավոր է մի քիչ սովորել:
- Ի՞նչ ես դու առաջարկում,-հարցրեց Աստված:
- Ինձ մի տարի տուր, և թող ամեն ինչ այնպես կատարվի, ինչպես ես եմ ուզում, և կտեսնես, թե ինչ կստացվի: Աղքատություն չի լինի:
Աստված համաձայնվեց և հողագործին մի տարի տվեց:
Բնականաբար հողագործը միայն ամենալավը խնդրեց` ոչ փոթորիկ, ոչ կայծակ, բերքի համար ոչ մի վտանգավոր բան: Երբ նա արև էր ուզում, արև էր լինում, երբ նա անձրև էր ցանկանում, անձրև էր գալիս ու միշտ այնքան, որքան նա էր ցանկանում: Այդ տարի ամեն ինչ ճիշտ էր, ամեն ինչ մաթեմատիկորեն ճշգրիտ էր: Ցորենը շատ բարձր աճեց:
Եվ ահա, հողագործը եկավ Աստծու մոտ ու ասաց.
-Նայիր,այս անգամ այնպիսի բերք կլինի, որ եթե մարդիկ տասը տարի էլ չաշխատեն, ապա ուտելիքը կբավականացնի:
Բայց երբ բերքը հավաքվեց, ցորենի մեջ հատիկներ չկային: Հողագործն անասելի զարմացած էր: Նա Աստծուն հարցրեց.
-Ինչո՞ւ այսպես ստացվեց: Ես ի՞նչն եմ սխալ արել:
Աստված ասաց.
-Այն պատճառով, որ առարկություն չկար, կոնֆլիկտ չկար, տարաձայնություն չկար, այն պատճառով, որ դու վերացրիր ամեն վատը, քո ցորենը մնաց փուչ: Մի քիչ պայքրը շատ տեղին կլիներ: Փոթորիկներն անհրաժեշտ են, որոտն ու շանթը հարկավոր են: Դրանք կարթնացնեին ցորենի հոգին:

Այս առակը հսկայական իմաստ ունի: Եթե դու միայն երջանիկ ես, երջանիկ ես ու երջանիկ, երջանկությունը կորցնում է իր նշանակությունը: Դա նման է նրան, որ ինչ-որ մեկը սպիտակ կավիճով գրի սպիտակ պատի վրա, ոչ ոք չի կարող կարդալ գրվածը: Գիշերը նույնպես անհրաժեշտ է, ինչպես ցերեկը: Հուսահատության օրերը նույնպես անհրաժեշտ են, ինչպես ուրախության օրերը: Ես դա կոչում եմ գիտակցում: Դանդաղորեն, աստիճանաբար, երբ դու նկատես կյանքի ռիթմը, զգաս երկակիության ռիթմը, հակադրությունների ռիթմը, դու կդադարես հարցնել: Դու կտիրանաս խորհրդին: Ապրիր այդ խորհրդի մեջ և մի օր դու կտեսնես, թե որքան մեծ է կյանքի օրհնությունը: Որքան գոյություն, կեցություն կթափվի քեզ վրա ամեն ակնթարթ: Նույնիսկ հուսահատությունը, տխրությունը կմաքրվեն: Չեմ ասում, թե տխրություն չի լինի, նա կգա, բայց նա արդեն քո թշնամին չի լինի: Դու նրա հետ կընկերանաս, որովհետև դու կտեսնես նրա օգուտը: Դու կկարողանաս տեսնել նրա գեղեցկությունը, դու կկարողանաս հասկանալ, թե ինչու նա կա, և ինչու է նա երբեմն անհրաժեշտ:

**Ուլուանա** · 09.04.2011, 02:49

Դժգոհ մարդիկ

Մի մարդ դրախտ է ընկնում։ Նայում է շուրջը և տեսնում, որ բոլոր մարդիկ ուրախ են, երջանիկ ու բարյացակամ։ Իսկ շուրջն ամեն ինչ այնպես է, ինչպես սովորական կյանքում։ Մարդը ման է գալիս, զբոսնում, ամեն ինչ նրան դուր է գալիս։ Եվ նա հրեշտակապետին ասում է.
– Իսկ կարելի՞ է տեսնել, թե դժոխքն ինչ է։ Թեկուզ աչքի պոչով։
– Գնանք, ցույց տամ։
Նրանք գնում են դժոխք։ Մարդը նայում է ու տեսնում, որ այդտեղ առաջին հայացքին ամեն ինչ կարծես այնպես է, ինչպես որ դրախտում էր. նույն սովորական կյանքն է, միայն թե բոլոր մարդիկ չարացած են, վիրավորված, երևում է, որ նրանք վատ են զգում այդտեղ։ Մարդը հրեշտակապետին հարցնում է.
– Այստեղ ամեն ինչ կարծես թե նույնն է, ինչպես դրախտում էր։ Էլ ինչու՞ են սրանք բոլորն այսքան դժգոհ։
– Որովհետև նրանք մտածում են, որ դրախտում ավելի լավ է։

**Claudia Mori** · 12.04.2011, 14:39

Մի մարդ գիշերը չի կարողանում քնել շոգից ու անընդհատ անհանգիստ այս ու այն կողմ է շարժվում, բայց ալարում է վեր կենալ ու պատուհանը բացել...Վերջում վերցնում է ոտնամանը ու շպրտում է պատուհանին, ջարդում այն, հովանում ու քնում...Առավոտյան արթնանում է, տեսնում է հայելին է կոտրել...