Առակներ, իմաստուն պատմություններ

[Ուլուանա]

Այստեղ գրում ենք մեր կարծիքով իմաստուն, հետաքրքիր և ուսանելի առակները, որոնք պարտադիր պետք է լինեն արձակ։ Միաժամանակ եկեք աշխատենք գրել ոչ այնքան հանրահայտ պատմություններ, որոնք, սակայն, խորիմաստ են և մտորելու տեղիք են տալիս...

***
Ուժասպառ ճամփորդը քարշ էր գալիս ծովափով։ Հետ նայելով՝ նա ավազի վրա տեսնում էր իր ոտնահետքերի միայնակ հետագիծը։ Գիտակցությունը կորցնելով՝ ճամփորդը հանկարծ տեսավ ոտնահետքերի ևս մի շարան։ Նա բարձրացրեց աչքերը և իր կողքին տեսավ Աստծուն։ «Մի՛ հուսահատվիր։ Ես քեզ երբեք չեմ լքի։ Քո գոյության ամեն մի ակնթարթ, նույնիսկ ամենածանր պահերին ես միշտ կողքիդ կլինեմ»։
Կյանքն արագ անցավ։ Ալեհեր ու տանջահար ճամփորդն էլի թափառում էր Կյանքի Օվկիանոսի ափով։ Վերջին անգամ հետադարձ հայացք գցելով իր տարիներին՝ նա տեսավ, որ երբեմն ոտնահետքերի երկու շավիղներն ընդհատվում են, և միայնակ ձգվում է միայն մի ոտնահետքը. միայնակություն կյանքի ամենադժվարին պահերին։ Այնժամ ճամփորդը գոռաց Աստծո վրա. «Աստվա՜ծ իմ, դու ստախո՛ս ես։ Դու լքե՛լ ես ինձ։ Նայի՛ր իմ կյանքի ամենավտանգավոր օրերին. այնտեղ միայն ի՛մ ոտնահետքերն են»։
«Սիրելի՛ս,- հանգիստ պատասխանեց Աստված,- Դու սխալվում ես. Դրանք ոչ թե քո ոտնահետքերն են, այլ իմ, որովհետև կյանքիդ ամենադժվարին պահերին ես քեզ ձեռքերիս վրա եմ տարել»։

[Ուլուանա]

Ահա մեր դաժան իրականությունը փայլուն կերպով արտացոլող մի առակ...

Մի վիշապ է հայտնվում ու փակում քաղաքի ջրի ակունքը։ Ջրի դիմաց բնակիչներից ամեն անգամ պահանջում է գեղեցիկ աղջիկներ, թանկարժեք իրեր ու այլևայլ ընծաներ։ Ամեն տարի քաղաքի ամենաքաջազուն երիտասարդը գնում է կռվելու նրա դեմ, բայց վիշապը միշտ հաղթում է։ Այսպես՝ շատ տարիներ, մինչև որ քաղաքում հայտնվում է մի իմաստուն։ Իմանալով ողբերգության մասին՝ նա ընտրում է մի ճշմարտասեր պատանու և սկսում նրան ուսուցանել։ Իմաստունը հիմնական ուշադրությունը բևեռում է բարոյական, հոգևոր դաստիարակության վրա, այնուհետև ուսուցանում է ռազմական արվեստ։ Պատանին առնականանում է, և երբ գալիս է կռվելու նրա հերթը, գնում ու հաղթում է վիշապին։ Ցնծացող համաքաղաքացիներն ապշում են, երբ վիշապի քարանձավում հայտնաբերում են բազում այլ վիշապների դիակներ։ Մարդիկ գլխի են ընկնում, որ ամեն անգամ հաղթել է իրենց ընտրած մարտիկը, բայց գայթակղվել է վիշապի արքայական կենցաղով, քաղաքի հանդեպ անսահման իշխանությամբ և ինքն է վերածվել վիշապի՝ դավաճանելով քաղաքին, բարեկամներին, ծնողներին... Եվ դեռ շատ ուրիշ բաներ են հասկանում նրանք...

Ամեն անգամ այս առակը կարդալիս կամ հիշելիս մտածում եմ. տեսնես մարդկանց քանի՞ տոկոսն է ի վիճակի վիշապ չդառնալ դրա հնարավորությունն ունենալու դեպքում... Հեռվից ազնիվ ու բարոյական լինելն այնքան հեշտ է...

[Արշակ]

Ահա մեր դաժան իրականությունը փայլուն կերպով արտացոլող մի առակ...

Այս առակը ոչ միայն պատկերում է մեր դաժան իրականությունը, այլև իրավիճակից ելքն է ցույց տալիս ։

[Լոս]

... Հեռվից ազնիվ ու բարոյական լինելն այնքան հեշտ է...

Այ ես էլ եմ մտածում..
դժվար է..
թվում է թե ոչմեկ չի անցնի փորձությունը.. կամ .. լռիվ վիշապ չի դառնա.. մի որոշ պահով..

ամենաքիչը պետք է աստծու ձայնը մեջտ խոսա.. կամ տենց մի բան..

[Ուլուանա]

Գոյություն ունի՞ արդյոք չարը
(ժամանակակից զրույց)

Համալսարանում պրոֆեսորն իր ուսանողներին մի հարց տվեց.
- Այն ամենը, ինչ գոյություն ունի ստեղծել է Աստվա՞ծ։
Մի ուսանող համարձակ պատասխանեց.
- Այո, Աստված է ստեղծել։
- Աստված ստեղծել է ամեն ի՞նչ։
- Այո, պարոն,- պատասխանեց ուսանողը։
Պրոֆեսորը հարցրեց.
- Եթե Աստված է ստեղծել ամեն ինչ, ուրեմն Աստված է ստեղծել չարը, քանի որ այն գոյություն ունի։ Եվ համաձայն այն սկզբունքի, որ մեր կատարած գործերն են մեզ բնութագրում, ուրեմն Աստված հենց ինքը չա՞րն է։
Ուսանողը, այդպիսի պատասխան լսելով, լռեց։ Պրոֆեսորը շատ գոհ էր ինքն իրենից։ Նա պարծեցավ ուսանողների մոտ, որ ինքը մեկ անգամ ևս ապացուցեց, որ Աստծո հանդեպ հավատը միֆ է։
Մեկ ուրիշ ուսանող ձեռք բարձրացրեց և ասաց.
- Կարո՞ղ եմ ձեզ հարց տալ, պրոֆեսո՛ր։
- Իհարկե,- պատասխանեց պրոֆեսորը։
Ուսանողը վեր կացավ և հարցրեց.
- Պրոֆեսոր, ցուրտը գոյություն ունի՞։
- Դա ի՞նչ հարց է, իհարկե, գոյություն ունի։ Դու երբևէ չե՞ս մրսել։
Ուսանողները ծիծաղեցին երիտասարդի հարցի վրա։ Նա ասաց.
- Իրականում, պարոն, ցուրտը գոյություն չունի։ Ֆիզիկային օրենքների համաձայն, այն, ինչ մենք ցուրտ ենք անվանում, ջերմության բացակայությունն է։
Առարկան կամ մարդուն կարելի է ուսումնասիրել՝ ելնելով այն բանից, թե արդյո՞ք օժտված է էներգիայով, կամ էներգիա արձակու՞մ է։ Բացարձակ զրոն (-460°՝ ըստ Ֆարենհայթի) ջերմության լրիվ բացակայությունն է։ Այդ ջերմաստիճանում ողջ մատերիան դառնում է իներտ և հակազդելու անընդունակ։ Ցուրտը գոյություն չունի՛։ Մենք այդ բառը ստեղծել ենք, որպեսզի բնութագրենք, թե ինչ ենք զգում ջերմության բացակայության դեպքում։
Ուսանողը շարունակեց.
-Պրոֆեսո՛ր, խավարը գոյություն ունի՞։
- Իհա՛րկե, գոյություն ունի։
- Դուք դարձյալ սխալվում եք, պարո՛ն, խավար նույնպես գոյություն չունի։ Իրականում խավարը լույսի բացակայությունն է։ Մենք կարող ենք ուսումնասիրել լույսը, բայց ո՛չ խավարը։ Մենք կարող ենք օգտագործել Նյուտոնի պրիզման, որպեսզի սպիտակ լույսը տարրալուծենք բազմաթիվ գույների և ուսումնասիրեք յուրաքանչյուր գույնի տարբեր ալիքների երկարությունները։ Դուք չեք կարող չափել խավարը։ Լույսի սովորական ճառագայթը կարող է թափանցել խավարի աշխարհը և լուսավորել այն։ Դուք ինչպե՞ս կարող եք իմանալ, թե որևէ տարածություն որքանով է խավար։ Դուք չափում եք, թե որքան լույս է առկա, այնպես չէ՞։ Խավարը մի հասկացություն է, որը մարդն օգտագործում է, որպեսզի նկարագրի, թե ինչ է կատարվում, երբ բացակայում է լույսը։
Ի վերջո, երիտասարդը հարցրեց պրոֆեսորին.
- Պրոֆեսոր, չարը գոյություն ունի՞։
Այս անգամ պրոֆեսորը անվստահ պատասխանեց.
- Իհարկե, ինչպես արդեն ասացի։ Մենք ականատես ենք դառնում նրան ամեն օր։ Դաժանություն, բազմաթիվ հանցագործություններ, բռնություններ՝ ողջ աշխարհով մեկ։ Այս օրինակները ոչ այլ ինչ են, եթե ոչ չարի դրսևորումներ։
- Չարը գոյություն չունի, պարո՛ն, կամ, համենայնդեպս, այն գոյություն չունի Նրա համար։ Չարը պարզապես ԱՍՏԾՈ բացակայությունն է։ Այն նման է խավարին և ցրտին. բառ է, որն ստեղծվել է մարդու կողմից՝ Աստծո բացակայությունը բացատրելու համար։ Աստված չի ստեղծել չարը։ Չարը ո՛չ հավատ է, ո՛չ սեր, որոնք գոյություն ունեն, ինչպես լույսն ու ջերմությունը։ Մարդու սրտում աստվածային սիրո բացակայությունն է չարը։ Այն նման է ցրտին, որ հայտնվում է, երբ չկա ջերմություն, կամ խավարին, որ տիրում է, երբ չկա լույս։
Պրոֆեսորը նստեց իր տեղը։

[Մասսագետ]

Այսինքն ցուրտ գոյություն ունի, ջերմության բացակայությունը, կոչվում է ցուրտ: Գոյություն ունի ջերմության բացակայություն, մենք անուն ենք տվել դրան պարզապես, ինչպես կարող էինք ցուրտի տեղը ասել. "Վայ հիմա ջերմություն չկա", բայց ասում ենք "Վայ ցուրտ ա":
Իսկ միգուցե բարին է չարի բացակայությունը, վիճելի հարց ա:

[Ուլուանա]

Այսինքն ցուրտ գոյություն ունի, ջերմության բացակայությունը, կոչվում է ցուրտ: Գոյություն ունի ջերմության բացակայություն, մենք անուն ենք տվել դրան պարզապես, ինչպես կարող էինք ցուրտի տեղը ասել. "Վայ հիմա ջերմություն չկա", բայց ասում ենք "Վայ ցուրտ ա":

Մրրիկ, քո ասածը բոլորովին չի հակասում վերը գրվածին։ Բանն էլ հենց այն է, որ մարդ ամեն ինչի բացակայության համար մի բառ հորինել է՝ խոսքն ավելի կարճ ու ավելի որոշակի դարձնելու համար։ Հավատա, որ եթե «ցուրտ» բառը հորինած չլինեին, դու միանգամայն բնական կհամարեիր ու հանգիստ կօգտագործեիր հենց քո ասած "Վայ հիմա ջերմություն չկա" արտահայտությունը։ «Ցուրտ» բառի օգտագործումը, ճիշտ այնպես, ինչպես մնացած բոլոր բառերը, պարզապես պայմանականություն է, ուրիշ ոչինչ։

Իսկ միգուցե բարին է չարի բացակայությունը, վիճելի հարց ա:

Ոչ, վիճելի չէ, քանի որ Աստված բարին է ստեղծել, ոչ թե չարը։ Եթե չարը ստեղծած լիներ, այդ դեպքում էլ վիճելի չէր լինի, որովհետև ճիշտ հակառակը կլիներ, այսինքն՝ բարին կլիներ չարի բացակայությունը կամ բարու առկայությունը կբացատրեինք չարի բացակայությամբ, նայած թե որ մեկն ենք համարում նախնական և հետևաբար ընդունում որպես հիմք։

[phanasonic]

Ահա մեր դաժան իրականությունը փայլուն կերպով արտացոլող մի առակ...

Մի վիշապ է հայտնվում ու փակում քաղաքի ջրի ակունքը։ Ջրի դիմաց բնակիչներից ամեն անգամ պահանջում է գեղեցիկ աղջիկներ, թանկարժեք իրեր ու այլևայլ ընծաներ։ Ամեն տարի քաղաքի ամենաքաջազուն երիտասարդը գնում է կռվելու նրա դեմ, բայց վիշապը միշտ հաղթում է։ Այսպես՝ շատ տարիներ, մինչև որ քաղաքում հայտնվում է մի իմաստուն։ Իմանալով ողբերգության մասին՝ նա ընտրում է մի ճշմարտասեր պատանու և սկսում նրան ուսուցանել։ Իմաստունը հիմնական ուշադրությունը բևեռում է բարոյական, հոգևոր դաստիարակության վրա, այնուհետև ուսուցանում է ռազմական արվեստ։ Պատանին առնականանում է, և երբ գալիս է կռվելու նրա հերթը, գնում ու հաղթում է վիշապին։ Ցնծացող համաքաղաքացիներն ապշում են, երբ վիշապի քարանձավում հայտնաբերում են բազում այլ վիշապների դիակներ։ Մարդիկ գլխի են ընկնում, որ ամեն անգամ հաղթել է իրենց ընտրած մարտիկը, բայց գայթակղվել է վիշապի արքայական կենցաղով, քաղաքի հանդեպ անսահման իշխանությամբ և ինքն է վերածվել վիշապի՝ դավաճանելով քաղաքին, բարեկամներին, ծնողներին... Եվ դեռ շատ ուրիշ բաներ են հասկանում նրանք...

Ամեն անգամ այս առակը կարդալիս կամ հիշելիս մտածում եմ. տեսնես մարդկանց քանի՞ տոկոսն է ի վիճակի վիշապ չդառնալ դրա հնարավորությունն ունենալու դեպքում... Հեռվից ազնիվ ու բարոյական լինելն այնքան հեշտ է...

Ես մի ուրիշ տարբերակը գիտեմ ես պատմության

մի անգամ վիշապը էլի նստում է քաղաքի ջրի մոտ ու ոչ-ոէ չի համարձակվում ջուր խմի, մեկ էլ գալիս է քաջ-արի երիտասարդը, քուրը հանում ու կտրում վիշապի առաջի գլուխը հետը մյուսը
երրորդ գլուխը կանգնացնում է երիտասարդին ու հարցնում
-ի՟նչ ես անում
-ուզում եմ ջուր խմեմ-պատասխանում է երիտասարդը:
- է խմի գլուխներս ի՟նչի ես կտրում այ աղպեր:

Ավելացվել է 7 րոպե անց
մեկ ուրիշ առակ

Կառ;ոսը երեկոյան դուրս եկավ իր տաքուկ բնակարանից ու քայլերը ուղղեց մոտակա սրճարանը, որտեղ պետք է հանդիպեր իր վաղեմի ընկերոջը:
նա քայլել էր 10 րոպից վոչ շատ մեկ էլ շենքի անկյունից դեպի նա է մոտենում մի այլայլված երիտասարդ ու ծխախոտ խնդրում:
Կառլոսը պատասխանում է թե չի շխում:
երիտասարդը գրպանից հանում է փոքր շվեցարական դանակը ու գոռոցով հարվածում :
կառլոսի մարմինը առնաթաթախ ընկնում է մայթին, իսկ հայացքը գամվել էր հեռացող երիտասարդի կոշիկներին :

վերջաբան`
ծխելը վնաս է առողջությանը, իսկ չծխելը կյանքին

կներեք մի փոքր հումորով մոտեցա հարցին, բայց դա չի նշանակում, որ ես ամենը ես լուրջ չեմ ընդունում

[Լոս]

Փանասոնիք>
Առակների բաժնում անեկդոտ ես գրել։

[phanasonic]

Փանասոնիք>
Առակների բաժնում անեկդոտ ես գրել։

նախ ես ձեր ներողամտությունը հայցեցի երկրորդն էլ անելդոտներն էլ պակաս առակ չեն կան ուսուցողական և հանճարեղ

[Gohar]

Փողի հետևից չընկնես, գլուխդ կախ աշխատիր և փողը ինքը կընկնի քո հետևից:
Փառքի հետևից չընկնես, գլուխդ կախ աշխատիր և փառքն ինքը կընկնի քո հետևից:
Բայց երբ հասնես փառքիդ գագաթնակետին, կարողացիր դիմանալ դրան և չտարվել դրանով, քանզի այնտեղ՝ վերևներում, պառնասներ չկան, այնտեղ միայն քամիներն են վխտում:

Ա. Էլբակյան

[Apsara]

Կար չկար մի շատ վատ բնավորությամբ երիտասարդ : Հայրը նրան մի ամբողջ պարկ մեխ տվեց, կարգադրելով, որ ամեն անգամ, երբ հունից դուրս գա կամ մեկին վիրավորի, մի մեխ մեխի այգու դարպասներին:
Առաջին օրը նա 37 մեխ մեխեց դարպասներին: Բայց մյուս շաբաթների ընթացքում սովորեց ղեկավարել իրեն, և օրեցօր ավելի քիչ մեխեր էր մեխում դարպասներիի վրա:
Վերջապես հասավ այն օրը երբ նա ոչ մի մեխ չմեխեց դարպասներին: Այն ժամ նա գնաց հոր մոտ և ասաց նրան այս նորության մասին:
Եվ ասաց հայրը նրան հանել մեկական մեխ դարպասների վրայից, այն ժամանակ երբ նա օրվա ընթացքում լինի զուսպ և ոչ ոքի չվիրավորի: Վերջապես եկավ այն օրը, երբ տղան ասաց հորը, որ բլոր մեխերը հանել է դարպասներից:
Հայրը տղային տարավ դարպասների մոտ և ասաց."Որդիս, դու քեզ շատ լավ ես պահել, բայց տես, թե ինչքան անցքեր կան դարպասների վրա: Դարպասները երբեք չեն լինի այնպիսին, ինչպես առաջ: Երբ դու ինչ-որ մեկին վիրավորում ես և տհաճ բաներ ես ասում, դու այնպիսի վերքեր ես թողնում նրա հոգում, ինչպիսին մեխերն են թողել դարպասների վրա: Դա նույնն է ինչ մարդուն դանակահարես, իսկ հետո դանակը հանես նրա միջից, բայց չէ որ վերքը մնում է: Եվ նշանակություն չունի թե քանի անգամ ներողություն կխնդրես: Վերքը կմնա: Բառերով հասցրած վիրավորանքը նույն չափ ցավոտ է, ինչ ֆիզիկական վնասվածքը: Ընկերները շատ մեծ հարստություն են: Նրանք կարող են քեզ ուրախացնել և ոգևորել: Նրանք միշտ պատրաստ են լսել քեզ, նրանք բացում են իրենց սիրտը քեզ: Ցույց տուր ընկերներիդ, թե ինչքան թանկ են նրանք քեզ համար"
Թարգմանեցի ռուսերենից

[Apsara]

Կուզեի, որ իմ գրածը չարհամարվեր ձեր կողմից, ակումբցիներ, քանզի սրանով շատերին շատ բան եմ ուզում ասած լինել

[Grieg]

Ուսուցանող առակ է, կարծում եմ որ վերքերը շատ դեպքերում ժամանակի և հոգատարության շնորհիվ բուժվումեն կարևորը հետագաիում փորձել չվիրավորել և չվիրավորվել

[Apsara]

Ուսուցանող առակ է, կարծում եմ որ վերքերը շատ դեպքերում ժամանակի և հոգատարության շնորհիվ բուժվումեն կարևորը հետագաիում փորձել չվիրավորել և չվիրավորվել

Փորձե՞լ, այդ երևույթը բացակայում է բնության մեյ, կամ անում են կամ չեն անում
Փորձ որպես այդպիսին չկա, եթե ասում ես կփորձես դու նախորոք ասում ես չես անի, արդյունքը արդեն բացասաան է սպասվում