Մի քանի տարի առաջ գրառում էի կատարել, հատուկ թեմա էի բացել, բայց ոչ մի արձագանք չեղավ ակումբակիցների կողմից: Խոսքը մի քանի օր տևողությամբ ռազմական հավաքների մասին է: Ինձ կանչեցին, շատ բարեհամբույր տեղեկացրին, որ պետք է ներկայանամ այսինչ տեղը, ստորագրեմ, որ շոր ու զենք եմ ստացել, մի երկու ժամ այնտեղ անցկացնեմ ու գնամ իմ գործին: - Քո աշխատավարձը կպահպանվի, շտապեց ավելացնել վայենկոմատի աշխատակիցը: Ես հավանաբար մի փոքր խանդավառություն ցուցաբերեցի, ասացի, որ փոքրիկ ռազմական կրթություն ունեմ, ավելի կոնկրետ ՌԼՍ համակարգի դիպլոմ, և կկարողանայի ավելի էֆեկտիվ օգտակար լինել: զինկոմիսարիատի աշխատակիցը դադարեց սիրալիր ինձ նայել, դեմքի արտահայտությունը փոխեց մեկ այլ արտահայտությամբ, որը հավանաբար ունենում են, երբ այլմոլորակային են տեսնում, և մերժելով իմ առաջարկը կրկնեց իրենը:
Այսպիսով գնացի այդ հավաքին, իմ սեփական մեքենայով գնացի Սովետաշենի զորմաս:Արևի տակ կանգնեցինք մի քանի ժամ, այդ ընթացքում իմ մասին ոչ մեկը չմտաբերեց: Հասկանալով, որ ոչ մեկը գուցե չմտաբերի՝ ժամը 3-ի կողմերը գնացի տուն: Մի քանի օրինց ինձ վերադարձրին զինվորական գրքույկս, որը նախօրոք վերցրել էին, բայց մի ամսից նորից զանգեցին ու ասեցին որ տանեմ իրենց տամ: Ու այստեղ սկսվեց պատերազմը իմ և զինվորականների միջև, որը շարունակվեց բավական երկար ժամանակ: Ես կտրականապես հրաժարվում էի նրանց հավաքներից բերելով որոշ պատճառաբանություններ, որոնք բոլորովին անհիմն չէին: Զորակոչի տարիքից դուրս գալս վերջ տվեց այդ անհեթեթ հակամարտությանը:
Հիմա ասելիքս ինչ է, իմ տեղը մեկը կարող էր չէ՞ մի 100 - 200 դոլար տալ ու իր անունը ջնել տալ այդ ցուցակներից, որի համար նրան պախարակել չէր լինի: Համարենք, որ ես էլ մի որևէ ձևով կպրծնեի այդ ապուշ հավաքներից, որի մեջ ես զինվորականների փող ուտելուց բացի ցավոք այլ միտում չտեսա:
Իսկ ճակատ իհարկե կգնամ, կգնամ մեծ պատրաստականությամբ, հենց հիմա էլ պատրաստ եմ գնալ:
Այնպես որ վերը բերված օրինակը այնքան էլ սխալ չէ:
Մեջբերել
Էջանիշներ