Տերմինների հետևից չեմ ընկնի: Հիմքում կդնեմ «քանի մեղավորությունը չի ապացուցվել, անմեղ է» իրավաբանական սկզբունքը: Ու քանի դեռ մարդու, զոհվածի մասին խիստ բացասական բան չգիտեմ, ես ակամայից ափսոսում իրա մահվան համար՝ համարելով, որ լավ մարդ հեռացավ: Էնպես չի, որ ընկնում եմ դեպրեսիայի մեջ, չնայած որոշ դեպքերում շատ ավելի ծանր եմ տանում, պատկերացնելով, որ իրա տեղը կարող էր իմ հարազատներից մեկը լիներ, բայց էդ ափսոսանքը հաստատ լինում ա: Ու ակամայից «հիշատակն էլ ես հարգել ուզում»:
Մեջբերել
Էջանիշներ