Կարելի՞ է ծիծաղել մարդու արտաքինի վրա

[Ուլուանա]

ես էս օրինակին երբևէ չեմ հանդիպել, չնայած բավականին երկար ապրում եմ օտարերկրացիների մեջ, մի քաղաքում, որտեղ բնակվում են 175 ազգ ու ազգության ներկայացուցիչ: Սովորել եմ 4 տարի համալսարանում, ու հետո էլ 5 տարի սովորել ու հիմա էլ աշխատում եմ:
սենց բան երբևէ չեմ տեսել- փոխան վրայից շորտիկ, կամ նման մի բան: հակառակը- ուսանողությունը ընդգծված չեզոք է հագնվում համալսարանում, ոչ մի առանձնապես աչքի ընկնող բան արտաքինից դասերի ժամանակ, համալսարանի տարածքում, որը Երևանի մեծ կենտրոնի չափ է: հետո, կլուբներում հագնվում են տարբեր ոճերով, բայց համալսարանում համեմատաբար միատարր է: ինչքան էլ պարադոքսալ հնչի, բայց ամենաշատը աչքի ընկնելու ծարավով տառապում են չինացի աղջիկները... ինչ որ անհագ ծարավ կա եվրոպացի երևալու, կոմպլեկսավորվածություն: իսկ եվրոպացիք հենց իրենք ու մեր ռեգիոնի ասիացիք /իրանցի, թուրք, մեր հայերը, ռուսները/ շատ համեստ են համալսարանում:
Անգամ էտ կախված ու առանց գոտիների ջամայկացիների ջինսերով մարդ տեսած չկամ հազարավոր ուսանողների մեջ:

Կներեք, իսկ Դուք որտե՞ղ եք ապրում, ո՞ր երկրում ու քաղաքում, եթե գաղտնիք չի։ Ես, օրինակ, ԱՄՆ–ում (Նյու Ջերսիում) մի տարի համալսարանական քաղաքում եմ ապրել՝ հենց համալսարանի տարածքում, այսինքն՝ մի միջավայրում, որտեղ համարյա բոլորն ուսանողներ են, ու անհնար էր չնկատել, թե ինչ աստիճանի անփույթ էր հագնվում ուսանողների մեծ մասը. ասենք, գիշերանոց–փոխանով դասի գնացող ուսանող տեսնելը սովորական երևույթ էր ։ Բայց, այ, էդ փոխանի վրայից շորտիկ, խոստովանեմ, դեռ տեսած չկամ ։

Բայց մենք ոնց որ թե թեմայից շեղվում ենք...