Երկրորդ մաս:
28 համարը ուղեգիծը սկսում ու ավարտում է մի շրջանում, ուր թափառական շներն էլ ժամը 9-ից հետո թաքնվում են: Թմրամոլները զինվում են օգտագործած ասեղներով ու դուրս են գալիս որսի: Երբեմն օրը ցերեկով հավեսի համար շրջում ու ծակում են պատահական անցորդների: Սիմվորիկ է, որ շրջանը կրում է Ծիածան անունը:
Երթուղայինի վերջում կաշվե նստարանին, ոտքերը լայն տարածած նստած է 28-ին մոտ մի տղա: Կարմրած կոպերը կիսափակ, դիտում է ամեն մի բարձրացող-իջնողի, փորձելով տեսողական կոնտակտ հաստատել: Տրորում է այտուցված ձեռքը, նայում մատներին տուշով դաջած Լ-Ո-Ր-Դ գրությանը, թագին, որ դաստակից քիչ վերև է: Ծանրացած ձեռքը ընկնում է չռած ոտքերի արանքը: Դիմացի նստած աղջիկը վախեցած հայացքը հեռախոսից բարձրացնում է նրա անխնամ դեմքին և շտապ կախում է գլուխը: Կողքը նստած տաղան նույնպես հեռախոսի մեջ է: Մի տող գրում է, մի բառ պարունակությամբ մի քանիսը ստանում, որոնցից երկուսը՝ #$%^&, մնացածը՝ *&^*#$: Հոգոցով ձգվում է: Վերև բարձրացրած բաճկոնի տակից մերկանում է փորի վրայի անհարթ սպին, որ զիգզագաձև իջնում է պորտի կողքով ու կորում գոտու տակ: Աղջիկա այտերը ողողվում են վարդագույնով: Ֆիքսելով նրա հայացքը տղան առաջ է գալիս.
- Ի՞նչ եք տենց տարված անում էդ հեռախոսներում:
- Կարդում ենք, - փորձում է սառը պատասխանել:
Ոտքերը անց է կացնում աղջկա ոտքերի հետևը ասես գրկելով: Աղջիկը ոտքերն ամուր սեղմում է իրար, աշխատելով չդիպչել նրան:
- Ափսոս, իմ հեռախոսով ես չեմ կարա կարդամ: Մաքսիմում զանգեր ընդունեմ:
Հետ է ընկնում, սպասում, նորից է մոտենում.
- Ավելի լավ ա համարս գրեիր, կարդալու փոխարեն:
- Ի՞նչիս է պետք համարդ, - կանգնում է:
Տղան քաշում է ոտքը, և հետևում դեղին բռնակներից կախվելով, անվստահ հեռացող աղջկան:
- Վիտո, բա՛ց, ես եմ:
Վիտոն հապաղում է:
- Սպասի ես կիջնեմ:
Ծխախոտը վառելուց, կրակայրիչը գցում է ջրափոսի մեջ:
- Գրողը տանի, - կոշիկի քթով փորձում է դուրս հանել:
Շքամուտքի դուռը ճվոցով բացվում է: Վիտոն կանգնում է դռան արանքը, խաչում ձեռքերը կրծքին:
- Ռոմ, ասի չէ, ախպեր, ինձ մոտ մնալը վարյանտ չի, ընգեր: Մենտերը Վլադի մոտից զապիսը առգրավել են:
- Հետո ի՞նչ, Վիտ, էդ անասունը ձեզ վրա էր նշան բռնել: Հիմքեր չկային, զապիսի վրա դա կա, սաղ նորմալ կլինի:
- Չէ, դու լավ չես հասկանում, էդ զապիսը գործի մեջ չի մտնելու, բռատ: Դրանք չեն հանգստանա: Էդ երկուսը հիվանդանոցում են: Ձեզ բռնեցին, կզցնելու են, ինձ էլ հետներդ, եթե մեր միջև կապ գտնեն... դու հասկանո՞ւմ ես, ես տենց ռիսկի գնալ չեմ կարա:
Ռոմանը կրակայրչը շփում է շալվարին, չխկացնում է: Չի վարռվում: Նորից: Էլի: Նյարդայնացած Վիտոն գրպանից հանում է իր կրակայրիչը, մեկնում է նրան.
- Տղերքին զանգի, Ամերիկան Կեչուտում ա մնում, դրանից հարմար բան չես գտնի:
- Զանգել եմ, - մինչև վերջ չծխաըծ գցում է ջրափոսը, ձեռքերը մտցնում է գրպանները, - Ամերիկային տարել են:
- ... ես ձեռքերս լվանում եմ: Չեմ ուզում էդ ամեն ինչի հետ կապ ունենամ: Դուք կորցնելու բան չունեք:
- Ես կռիս չեմ, Վիտո: Բարով մնաս:
Կեսգիշերին պրիտոնի դուռը փակ է լինում սովորաբար: Ռոմանը երեք անգամ թակում է, տաս րոպեից ծեր տղամարդը բացում է, հենվում բռնակին: Մի սենյականոց, դատարկ բնակարանում երկու քրքրված, հավանաբար ոջլոտ մատրաս են հատակին: Մեկի վրա սեփական թքի մեջ շաղված դեմքով կին է պառկած: Հատակին թափված շշերի ու ասեղների մեջ մանկական տիկնիկ է ընկած: Ծերունին հարցական նայում է Ռոմանի դեմքին.
- Երկու դոզա հերիք ա՞ մի գիշերվա համար:
- Մարտայի կողքը կարաս պառկես: Կիսվո՞ւմ ենք:
- Ես չեմ ուզում, խմելու բան ունե՞ս:
- Չգիտեմ շշերի մեջ ստուգի:
Ծերունին բազմում է իր տեղը, թափանցիկ ֆլակոնի մեջ լուծում է շագանակագույն «պերեցը», հատակի ներարկիչներից մեկի մեջ հավաքում, հենվում է թևին՝ երակներն ուռացնելու համար ու ծակում:
Ռոմանը մեկ առ մեկ թափահարում է բոլոր շշերը, մի կողմ դնելով գոնե մի կում պարունակողները: Նստում է մատրասի ծայրին ու հերթով խմում:
Պատկերները սկսվում են լուծվել, փոխվել: Հայելու առաջ հայտնվում է Նատաշը, որ սև մատիտով շուրթերն է գծում: Մերկ փարթամ կուրծքը նուրբ ցնցվում է ձեռքի ամեն շարժման հետ: Նա շրջվում է, ներողամիտ ժպիտով նայում մանկահասակ Ռոմանին.
- Ռոմչկա, եկա՞ր:
Գրկում ու կրծքին է սեղնում Ռոմանի գլուխը:
- Խղճուկս, արի, արի ինձ մոտ:
Պառկում է բրդյա խալու վրա, ոտքերի արանքում սեղմելով Ռոմանի իրանը, ռիթմիկ շարժվում է նրա տակ, տնքում ու հառաչում, մինչև հանգստանում է մեծ, խոնավ բծով Ռոմանի շալվարին: Ռոմանը սեղմում է նրա կրծքերն ու դեմքը թաքցնում նրանց արանքում:
Դեմքը չկա: Չի զգում: Փորձում է բացել աչքերը: Խավար թաղանթից այնկողմ Մարտայի կնճռոտած կրծքերն են ու փայլող դեմքը: Ուզում է տրորել աչքերը, բայց ձեռքեր չունի: Ուզում է փախչել, բայց ոտքերը չեն քայլում: Սողում է դեպի դուռը: Բերանը ցամաք ընկած ձկան նման բաց ու խուփ է անում: Անասելի սրասափը ձյութի պես ծորում ու լցնում է բոլոր մտքերը: Նա դադարում է պայքարել: Մութը կլանում է ամեն ինչ: Նրա չկա: Ոչինչ չկա:
«Պայծառ» սիմվոլիկ անունով խանութի աշխատակիցները զրուցում են Բիֆ բանկի գլխավոր կառավարիչի մասին:
Ի~նչ հարուս է նա:
Ինչերի է հասել ոչինչից սկսելով:
Կյանք է, որ տանում է:
Ոչ ոք չի նկատում գունատ, բեղավոր տղային, խմիչքների բաժնի մոտ կանգնած: Մի շիշ է վերցնում, կոտրում սառնարանի անկյունին, ձեռքում մնացած սուր կտորտ մտցնում է ազդրի մեջ: Ցավ չկա: Ոչինչ չկա: Հանում է մտցնում որովայնի մեջ, այնտեղ ուր սպին էր: Ցավ չկա: Ոչինչ չկա: Նա ժպտում է: Ծնոտի տակ խրած սուր կտորը հանում է, էկոնոմ, կաթնագույն լույսով լամպերը պատվում են կարմիր շիթերով:
Նատաշը ասում է.
- Ռոմչկա եկա՞ր:
Սեղմում է նրա գլուխը կրծքին՝ տաք ու փափուկ:
Մեջբերել
Էջանիշներ