Մարդ չգիտի էլ՝ որն է ավելի վատ: Հայաստանում բոլորը մտած են կյանքիդ մեջ՝ ծանոթ, թե անծանոթ: Ես գժվում էի, որ ճտիս հետ դուրս էի գալիս ման գալու, ով ասես չէր մոտենում, թե՝ էս երեխուն ինչի ես սենց բարակ հագցրել կամ ուրիշ մի բան: Տենց պահերի եմ զգում, թե ինչքան եմ հետ վարժվել էդ ամեն ինչից, որովհետև էստեղ ոչ ոք կյանքիդ չի խառնվում, անգամ՝ մտերիմները:
Բայց դե էստեղ էլ լրիվ սառած են, անտարբեր: Մարդ լրիվ մենակ է...
Մեջբերել
Էջանիշներ