…Հերթական անգամ…
Բյուրեղապակյա հայելու նման հոգիս փշրվեց,
Մասնատվեց բազում մանր մասերի:
Փորձեցի լինել քաջ ու անմրմուռ
Ի մի բերեցի փշուրներն հոգուս
Ու լացս փրկեց…
Արցունքս սոսիձ դառավ ինձ համար
Հոգուս փշուրներն իրար կցելու…
Բայց, ավաղ, մեկը քո ձեռքում մնաց,
Մասնիկը հոգուս…
Քո համար չնչին, իսկ իրականում
Այնքան թանկարժեք, այնքան բաղձալի…
Բայց այն քեզանից ետ չեմ պահանջի
Թող այն մնա հուշ` այն րոպեներից…
…Հերթական անգամ…
Բարև սիրելիս
գեղեցիկ ես գրել,
բայց ինչու այդքան տխրություն կա քո հոգում?
իսկ կյանքը շարունակվում է...
էէէ վեր...aniko-ի խոսքերից
Ты или заходи в мою жизнь, или иди куда-нибудь.. стоишь на пороге, а дверь настежь. мне холодно.
Շատ սիրուն էր ու պատկերավոր...
Տխու՜ր է...ու պատկերավոր...
Երջանկությունը ճամփորդելու ձև է, ոչ թե նպատակակետ։
Ռոյ Գուդման
Խնդրում եմ ճիշտ հասկանաք, բանաստեղծությունը բացարձակապես սիրո հետ կապ չունի, այն չի պարունակում անպատասխան սեր, սիրո հիասթափություն…
Դա պարզապես հոգեվիճակ է, որը միայն հասու է ինձ…
Ներեցեք, եթե բանաստեղծությունը թեկուզ չնչին չափով տխրեցրել է ձեր հոգին…
Հոգնած եմ կրկին, հոգիս է հոգնած…
Ուզում եմ ննջել սիրո թևերին,
Հուսով եմ այդժամ կլսեմ մի ձայն
Ձայն, որ երգում է սիրո մեղեդին:
Եվ ձայնն այդ քնքուշ լուռ կշշնջա,
Որ դեռ ժամը չէ հոգու հոգնելու,
Աչքերս տխուր, անկյանք, անզգա
Կփնտրեն ձայն այդ սրտի խորքերում:
Բայց հայացքս լուռ կանցնի աննկատ
Սիրո մեղեդին լուռ շոշափելով,
Հոգիս կմնա կրկին միայնակ
Հոգնած, սին, դատարկ…
Cassiopeia ջան…Էս ինչ պատկերավո՜ր ես գրում: Ինձ շատ են հոգեհարազատ տողերդ, ու զուր ես պնդում, թե մենակ քեզ են դրանք հասկանալի: Մանավանդ առաջին գրածդ…ասես իմ մասին լիներ…Ապրես, ինչ ասեմ…սպասում եմ նորանոր բանաստեղծությունների
Շատ լավ ա
Լավն էր,
Երջանկությունը ճամփորդելու ձև է, ոչ թե նպատակակետ։
Ռոյ Գուդման
Հետո սկսվեց կրկին մի նոր սկիզբ,
Սկիզբ ունայնության, տաղտուկի, ցավի,
Ճահճացած անմիտ, սին երազների…
Հետո նորից սկիզբ, որն ավարտ չունի,
Սկիզբ, որ նման է երկունքի ցավի,
Առաջին անգամ օդն իր թոքն առնող
Մանկուկի նման ցավացող հոգու անմեղ ճիչ ունի…
Ու հետո էլի, առանց սպասելու
Այդ սկզբի վերջին
Մի նոր սկիզբ կգա,
Իր հետ բերելով սպասումի հույսեր
Ավաղ, սին, դատարկ…
Ու սկիզբերն իրար հերթագայելով
Անվերջ կսկսվեն, անվերջ կհոսեն,
Իսկ վերջի ծայրը չի էլ նշմարվի
Ու միշտ կթվա, որ թե ուր որ է
Ամեն ինչ խաղաղ ընթացք կստանա
Որ սկիզբը այս նոր բեղուն կլինի
Ու վերջ կունենա…
Կբերի իր հետ հույսի, հավատի
Ոչ հայելային իրական պատկեր…
Բայց ավաղ… նորից մի սկիզբ անավարտ
Որ վերջ չի գտնի, անվերջ կհոսի…
Ռեքվիեմ
Հնչում է կամաց մեղեդին կյանքի
Ուժասպառ հևքեր արձակում հաճախ
Երգում է ողբը մեռած երազի
Երազ, որ մնաց անհույս, անավարտ:
Երազ, որ երեկ դեռ ուներ թևեր,
Որ հույս էր տալիս ու հանում էր վեր,
Որ սակայն այսօր թևաթափ եղած
Կարծես ընկած է ոտքերի առաջ:
Մեղեդին հնչում, օրոր է ասում
Հանգստի կոչում փոթորիկն հոգու
Բայց հուշը, ավաղ, մեռած երազի
Անվերջ մաշում է կիսաշունչ հոգին:
Հնչում է կամած մեղեդին կյանքի
Հույսեր սերմանում հոգու դամբանում
Որ մի օր նորից երազ կծնվի
Ու իր թևերին քեզ վեր կհանի…
Ու այդ գեղեցիկ մեղեդայնությամբ
Մեկ-մեկ ճառագում շունչն ազատության
Նորից շշուկ է դառնում մեղեդին
Մեղեդին կյանքի, երազի, հույսի…
Երեք ցանկություն...
Այսօր քեզ այստեղ հրաժեշտ կտամ.
Ես լուռ կնայեմ քո աչքերի մեջ
Ու լոկ կխնդրեմ ապագա կյանքումդ
Գեթ երեք անգամ ինձ մտաբերել;
Թող որ հուշերը զուտ երեք անգամ
Քո երջանկության ակնթարթներին
Ինձ հիշեցնել տան…
Կուզեմ ինձ հիշես, երբ որ իմանաս, որ արարիչ ես
Որ ամիսներ անց փոքրիկ մարդուկի հայր պիտի կոչվես
Արարչի հզոր ուժով տոչորված
Քո հզոր մտքին թող որ ես հյուր գամ:
Իսկ հաջորդ անգամ միտքդ հյուրընկալ թող ինձ ողջունի,
Երբ որ զավակիդ առաջին անգամ քո գիրկը կտան:
Երբ որ հասկանաս, որ մարմինը քո մեղքերով լեցուն
Աստծո նման կարող է ինքը արարիչ լինել:
Ու վերջին անգամ թույլ տուր քեզ հյուր գալ
Երբ մանկիկը քո իր թոթով լեզվով քեզ հայր կանվանի:
Ու այդ ժամանակ քեզ կհամարես
Երջանկագույնը այս մեծ աշխարհի:
Ու երեք անգամ կյանքիդ առավել
Երջանկալեցուն ակնթարթներին,
Հյուրընկալելով անցյալն աննկատ,
Դու երջանկություն կպարգևես ինձ քո երջանկությամբ:
Հ.Գ. Հինգ ամիս է անցել այն օրից, երբ վերջին անգամ գրեցի... Երեկ հասկացա, որ թախիծը կրկին անգամ հաղթանակ տարավ հոգուս մեջ:
Վերջին խմբագրող՝ Cassiopeia: 29.11.2007, 10:59: Պատճառ: Գրառման ավելացում
Ափսոս որ նոր եմ կարդում քո ստեղծագործությունները ։ Պիտի կրկնեմ Մանոն-ի խոսքերը , ինձ շատ հարազատ հոգեկան ալեկոծություններ ես գրել ։ Հուսով եմ էլի կգրես , քանի որ ես չեմ կարողանում թղթին տալ մտքերս , իսկ եթե գրում եմ անմիջապես պատռում եմ
Գեղեցիկ տխրություն…
Մաղթում եմ քեզ ժպիտներ
Հա, հույզն է լոկ մնայունը՝
Մնացյալը անցողիկ…
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ