Ճի՞շտ է արդյոք հրաժարվել արատներով ծնված երեխայից

[laro]

Ես երկու կարծիք ունեմ: Եթե նայեմ ծնողի աչքերով, ապա երբեք չեմ թիողնի իմ երեխային, իսկ եթե նայեմ երեխայի աչքերով ,ապա հաստատ դժվար կլինի ինձ համար հարմարվել միջավայրի բացասական հայացքներին ու արտահայտություններին ի վերջո ոչ բոլորն են հարգում այդպիսի երեխաներին:Դժվար հարց ա ,ծնողը չի ցանկանա կորցնել երեխային, բայց երեխան .....

Եթե ես ֆիզիկական արատներ ունենայի ես թքած կունենայի էդ միջավայրի վրա: Ճիշտ ա ես հիմա դա հեշտ ու հանգիստ ասում եմ, հասկանում եմ, թե ինչքան բարդ ա:Ես կաշխատեի մաքսիմալ իմ կյանքից հաճույք ստանալ, ոչ թե կմտածեի, որ իմ ծնողներն ինձ իզուր են պահել: Բայց ես սա միանշանակ չեմ ասում, ոչ մեկ մինչև նման իրավիճակում չլինի, չի կարա հստակ ասի, թե ինչ կանի:
Իսկ այ մտավոր արատների առումով ես ինքս չեմ կողմնովոշվում. ախր իրենք չեն էլ հասկանում, որ ապրում են, ընդհանրապես ոչինչ չեն հասկանում...բայց ես դեմ եմ սպանելուն: էդ դեպքում ի՞նչ անել:

[Cassiopeia]

Միանշանակ չի կարելի ասել, թե ոնց կվարվես, մինչև նման խնդրի հետ չառընչվես։ Բայց մի բան հաստատ ա, երբ երեխուդ առաջին անգամ գրկում ես, ուզում ես նրան պաշտպանել ամեն ինչից ու էդ պահին էական չի, թե երեխեն ինչ խնդիրներ ունի։

[Լեդի Վարդ]

Եթե ես ֆիզիկական արատներ ունենայի ես թքած կունենայի էդ միջավայրի վրա: Ճիշտ ա ես հիմա դա հեշտ ու հանգիստ ասում եմ, հասկանում եմ, թե ինչքան բարդ ա:Ես կաշխատեի մաքսիմալ իմ կյանքից հաճույք ստանալ, ոչ թե կմտածեի, որ իմ ծնողներն ինձ իզուր են պահել: Բայց ես սա միանշանակ չեմ ասում, ոչ մեկ մինչև նման իրավիճակում չլինի, չի կարա հստակ ասի, թե ինչ կանի:
Իսկ այ մտավոր արատների առումով ես ինքս չեմ կողմնովոշվում. ախր իրենք չեն էլ հասկանում, որ ապրում են, ընդհանրապես ոչինչ չեն հասկանում...բայց ես դեմ եմ սպանելուն: էդ դեպքում ի՞նչ անել:

Մտավոր արատների դեպքում, ինձ թվում ա պետք ա արդեն մտածել ծնողի մասին, հաստատ ոչ մեկը չի կարա մեղադրի իրա երեխուն սպանելու կամ էլ պահելու համար: Եթե երեխեն չի հասկանում ոչինչ ուրեմն էդ դեպքում... Ախր դժվար ա ինչ որ կոնկրետ բան ասել,ծնողն ավելի շատ ա տանջվում : Օրինակ ես չգիտեմ ոնց կանեի ...

[GriFFin]

Դուք ֆիզիկական արատ ասելով ի՞նչ ինկատի ունեք: Ասենք գիրությունը ֆիզիկական արատ ա կամ մեկ երիկամ ունենալը, դաունի համախտանիշով երեխան, դիաբետով հիվանդը, լեյկեմիայովը, առանց ձեռքինը: Կբացատրե՞ք: Ինչ էական է երեխան կծնվի խնդիրներով թե՞ ժամանակի ընթացքում կունենա: Ամեն խնդիրը իրա լուծումը ունի: Երեխայից պարզապես հրաժարվելը եդ լուծում չի, էդ պատասխանատվությունից խուսափել ա: Հիմա ի՞նչ երեխեն գրիպ հիվանդացավ պիտի վազելով տանես մանկատուն կամ վթարի ենթարկվեց ու վերջույթներից զրկվեց, պիտի իրանից հրաժարվե՞ս: Հիմարություն: Եթե դու որոշել ես ծնող լինես, բարի եղիր ու կատարիր քո պարտականությունը` սիրի քո բալիկին, պաշտպանի ու ամենինչ արա իրա համար: Չես կարա՞: Մի եղի ծնող: Երեխա ունենալը եդ խաղ ու պար չի: Էն որ կարծրատիպ կա՞ է, որ դաունով երեխուն պահելը ավելի դժվար ա: Ո՞վ ասեց: Պարզապես ուրիշ մոտեցում ա պետք ցույց տալ: Ոնց կուզենայի "երեխեքից հրաժարվողները" մի օր գային մանկական էնդոկիրնոլոգիայի բաժանմունք ու տեսնեին, թե ոնց են իրանց պահում սիրող ծնողները: Թող լսեն իրանց պատմությունները, որ հասկանան:

[Աթեիստ]

Դե քանի սենց հումանիստներ են հավաքված ես էլ իմ կարծիքը գրեմ։

Կան հիվանդություններ, որոնց ախտորոշման դեպքում ցուցված ա հղիության ընդհատում։ Օրինակ անէնցեֆալիային։ Նման ախտորոշմամբ ծնված մի երեխա ապրել ա 2 տարուց ավել։ Բայց սովորաբար մահանում են շաբաթվա ընթացքում։

Այսինքն բժշկությունը խորհուրդ ա տալիս մինչև ծնվելն արդեն իսկ հրաժարվել նման պտղից։ Նորմալ ա, որ եթե նախօրոք չեմ ախտորոշել, ծնվելուց հետո ծնողները հրաժարվեն։ Ավելի հեշտ ա հենց սկզբից հրաժարվել, քան մի շաբաթ պահել, կապնվել հետը, ու հետո թաղել։

Մնում ա որոշել, թե որ ժամկետն ա էն ընդունելի (приемлимый) կյանքի տևողությունը, որի ակնկալիքով իմաստ ունի մեծացնել երեխային։ Ես դեռ էնքան չեմ մտածել էս հարցի շուրջ, որ ասեմ իմ համար ընդունելի ժամկետը, բայց օրինակ մինչև 5 տարին իմ համար անընդունելի ա. ես ամենայն հավանականությամբ կհրաժարվեի։

Այլ հիվանդություն։

Большинство младенцев со spina bifida выживает, но многие из выживших – инвалиды. Возможен паралич, гидроцефалия, нарушение способности к обучению. Не подлежит сомнению, что у детей с ДНТ страдает качество жизни.

Աղբյուր

[GriFFin]

Դե քանի սենց հումանիստներ են հավաքված ես էլ իմ կարծիքը գրեմ։

Կան հիվանդություններ, որոնց ախտորոշման դեպքում ցուցված ա հղիության ընդհատում։ Օրինակ անէնցեֆալիային։ Նման ախտորոշմամբ ծնված մի երեխա ապրել ա 2 տարուց ավել։ Բայց սովորաբար մահանում են շաբաթվա ընթացքում։

Այսինքն բժշկությունը խորհուրդ ա տալիս մինչև ծնվելն արդեն իսկ հրաժարվել նման պտղից։ Նորմալ ա, որ եթե նախօրոք չեմ ախտորոշել, ծնվելուց հետո ծնողները հրաժարվեն։ Ավելի հեշտ ա հենց սկզբից հրաժարվել, քան մի շաբաթ պահել, կապնվել հետը, ու հետո թաղել։

Մնում ա որոշել, թե որ ժամկետն ա էն ընդունելի (приемлимый) կյանքի տևողությունը, որի ակնկալիքով իմաստ ունի մեծացնել երեխային։ Ես դեռ էնքան չեմ մտածել էս հարցի շուրջ, որ ասեմ իմ համար ընդունելի ժամկետը, բայց օրինակ մինչև 5 տարին իմ համար անընդունելի ա. ես ամենայն հավանականությամբ կհրաժարվեի։

Այլ հիվանդություն։


Աղբյուր

Աթեիստ, հարցը հումանիզմի մեջ չի: Հարցը հետևալն ա, ի՞նչ ենք ընկալում մտավոր ու ֆիզիկական խնդիրներ ասելով: Անէնցեֆալիան հազվադեպ հանդիպող բան ա ու կլինիկայում նորմալ-առոջ զույգի մոտ անէնցեֆալ բալիկ չի լինում: Բնական ա, որ ոչ ոք իրավունք չունի ուրիշին ստիպել, որ ունենա խնդիրներով երեխա, բայց ինչքանով են եդ մարդիկ հասկանում, որ խնդիրները հետո էլ կարող են առաջանալ: Սենց օրինակ: Ամենինչը նորմալ ա, ոչ մտավոր խնդիրներ կան, ոչ ֆիզիկական, մեկել բացս ու երեխու մոտ սեռային կողմնորոշման խախտում ա առաջանում (Расстройство половой идентификации в детском возрасте): Հիմա ի՞նչ: Դնես հրաժաչվես էդ բալիկից, բռախես մանկատուն ու գնաս նորերին ունենաս հուսալով, որ մնացածի մոտ խնդիրներ չեն լինի՞: Տենց չի էլի ճիշտը:

[Աթեիստ]

Կոնկրետ գրել եմ խնդիրների օրինակներ, որոնց դեպքում ես կհրաժարվեի։ Կոնկրետ իմ համար որոշիչ ա երեխայի կյանքի տևողությունն ու որակը։

Ծանոթ մի ընտանիք կա, երեխան արդեն 6 ամսեկան էր, որ պարզեցին, որ ինչ որ գենետիկ հիվանդություն ունի (հիմա անունը չեմ հիշում), որի դեպքում ամենաշատն ապրում են մի 25 տարի, էն էլ մտավոր խիստ թերզարգացած։ Ասում են սովորաբար էդ հիվանդությունը ախտորոշվում ա հղիության ընթացքում, բայց էս դեպքում ահագին ուշ են իմացել, ու ասում են, որ եթե նախօրոք իմանային, ամենայն հավանականությամբ կհարաժարվեին, հիմա արդեն կապվել են երեխայի հետ։
Որ ախտորոշումն իմացել էին, ահավոր ծանր էին տանում, հայրն ասում էր, լավ կլինի երեխեն հենց էսօր քնի ու էլ չարթնանա։
Ծանր դեպք ա, արդեն հետը կապվելուց հետո հրաժարվելը ահավոր դժվար կլնի, բայց եթե հենց սկզբից իմանաս, կարծում եմ ավելի թեթև կտանես։

[Ruby Rue]

Լիզան շատ լավ ա ասել. ի՞նչ բան ա արատ, կամ ընդհանրապես ադեկվատ ա մարդուն ասել մտավոր կամ ֆիզիկիական արատավոր։

Իհարկե, լիքը դժվարություններ կարան ծագեն, երբ երեխան ծնվի մտավոր կամ ֆիզիկական խնդիրներով, բայց երբ մարդը որոշել ա ծնող դառնա, էդ խնդիրները չեն որ պիտի հետ պահեն։ Ընդհակառակը, էդ ժամանակ երեխան ավելի շատ խնամքի ու հոգատարության կարիք ա ունենում։
Հատուկ հաստատություններ տանելու միտքը, ամեն դեպքում, Հայաստանում, սարսափների սարսափն ա, որովհետև էդ մանկատներում անտանելի պայմաններ են, չեմ ուզում պատկերացնել, որ որևէ մեկը իր երեխային էնտեղ կթողներ։ Ասում են` նույնիսկ մի քիչ քայլել կարող երեխեքը սկսում են էլ չքայլել, բույսի պես են իրենց հետ վարվում։ Կամ հատուկ դպրոցների մանկավարժները իրար մեջ աշակերտներին անվանում են` էդ տհասները։

Լիքը ծնողներ գիտեմ, ովքեր էնպիսի խնամք են հատկացնում իրենց ֆիզիկական կամ/և մտավոր խնդիրներ ունեցող երեխաներին, որ շատ երեխաների ծնողներ օրինակ պիտի վերցնեն։ Ընկերներիցս մեկը, ով էլի մանկական ուղեղային կաթված ունի, քայլելու դժվարություն ունի, մի փոքր էլ խոսքի, ու իր մայրը հետագայում ՀԿ էր բացել, որ օգնեն հաշմանդամ երեխաներին, հիմա էլ էդ ՀԿ–ի նախագահն էդ տղան է։ Հիմա եթե իր մայրը հրաժարվեր իրենից, ինքը չէր լինի ու իր պես էլի շատերը... Հաշմանդամ մարդն էլ կարա իր կյանքում շատ բաների հասնի, ու նույնքան ապրելու իրավունք ունի ինչ առողջ երեխան։
Հա, խնամքը դժվար ա, բայց էդ դժվարության համար հե չե՞ս բռնի ու հրաժարվի քո երեխայից, ում ամենաշատն ես պետք։

Ամեն դեպքում, ես ոչ ոքի չեմ կարա քննադատեմ կամ մեղադրեմ, բայց երբ որ իմ վրա եմ ամեն ինչ պատկերացնում, հստակ զգում եմ, որ իմ երեխայից ոչ մի դեպքում չէի հրաժարվի։

[Mephistopheles]

Աթեիստ, հարցը հումանիզմի մեջ չի: Հարցը հետևալն ա, ի՞նչ ենք ընկալում մտավոր ու ֆիզիկական խնդիրներ ասելով: Անէնցեֆալիան հազվադեպ հանդիպող բան ա ու կլինիկայում նորմալ-առոջ զույգի մոտ անէնցեֆալ բալիկ չի լինում: Բնական ա, որ ոչ ոք իրավունք չունի ուրիշին ստիպել, որ ունենա խնդիրներով երեխա, բայց ինչքանով են եդ մարդիկ հասկանում, որ խնդիրները հետո էլ կարող են առաջանալ: Սենց օրինակ: Ամենինչը նորմալ ա, ոչ մտավոր խնդիրներ կան, ոչ ֆիզիկական, մեկել բացս ու երեխու մոտ սեռային կողմնորոշման խախտում ա առաջանում (Расстройство половой идентификации в детском возрасте): Հիմա ի՞նչ: Դնես հրաժաչվես էդ բալիկից, բռախես մանկատուն ու գնաս նորերին ունենաս հուսալով, որ մնացածի մոտ խնդիրներ չեն լինի՞: Տենց չի էլի ճիշտը:

էս ինչ ա՞… էդ ո՞րն ա…

[GriFFin]

էս ինչ ա՞… էդ ո՞րն ա…

Իմ սիրելի ճարտարապետ բարեկամ
Ես ենթադրում եմ, որ դու սարկազմույեշ, բայց կգրեմ, որ եթե էլի մարդ լինի ով չհասկանա, գուգլելու կարիք չունենա: Ես ՀՀԴ 10 (F64.2) հիվանդություն ա, որի ժամանակ երեխան ( հիմանականում մինչև սեռական հասունացման տարիքի հասնելը) տանջվում ա, որ ինքը տվյալ սեռի( անձնագրային ) ա ու միաժամանակ ցանկանում ա պատկանել հակառակ սեռին: Սկսում ա հագնել հակառակ սեռի հագուստ , որդեգրում ա պահվածքը ու պահանջում ա, որ իրան համարեն իրա ուզած սեռի: Ես շատ բարդ դիագնոզ ա ու իրան դնելը շատ մեծ պատասխանատվություն ա պահանջում, բայց դե ինքը կա:

[boooooooom]

Այլ հիվանդություն։


Աղբյուր

Ես մի տեսակ չէի ուզում էս մասին գրել, բայց վերոնշյալ արատով /Spina bifida/ իմ աղջիկն է ծնվել, առանց որի ես իմ կյանքը չեմ պատկերացնում: Ու ես կանեմ ամեն ինչ, որ նրա կյանքը անցնի հետաքրքիր: Հուսով եմ, որ նա մի օր մեզ չի մեղադրի իրեն կյանք տալու համար, այլ ավելի խելացի կգտնվի և կվայելի այն կյանքը "որն իրեն բաժին է ընկել"

[CactuSoul]

Թեմայի մեջ.



Ո՞ւր էր, թե բոլոր ծնողները Կարինեի նման լինեին: Շատերը նույնիսկ ամեն առումով առողջ երեխային չեն կարողանում ճիշտ վերաբերվել ու մի քանի տարում փչացնում, դարձնում են եսիմինչ: Իսկ Արամը, որ հիմա կարող էր սովորական խուլ ու համր մեկը լինել, 9 տարեկանում արդեն բլոգ ունի, սովորում է իր շատ հասակակիցներից ավելի լավ, նկարում է (մի անգամ մի նկարչական մրցույթում առաջին մրցանակն էր շահել, հիշում եմ)...

[Mephistopheles]

Դուք ֆիզիկական արատ ասելով ի՞նչ ինկատի ունեք: Ասենք գիրությունը ֆիզիկական արատ ա կամ մեկ երիկամ ունենալը, դաունի համախտանիշով երեխան, դիաբետով հիվանդը, լեյկեմիայովը, առանց ձեռքինը: Կբացատրե՞ք: Ինչ էական է երեխան կծնվի խնդիրներով թե՞ ժամանակի ընթացքում կունենա: Ամեն խնդիրը իրա լուծումը ունի: Երեխայից պարզապես հրաժարվելը եդ լուծում չի, էդ պատասխանատվությունից խուսափել ա: Հիմա ի՞նչ երեխեն գրիպ հիվանդացավ պիտի վազելով տանես մանկատուն կամ վթարի ենթարկվեց ու վերջույթներից զրկվեց, պիտի իրանից հրաժարվե՞ս: Հիմարություն: Եթե դու որոշել ես ծնող լինես, բարի եղիր ու կատարիր քո պարտականությունը` սիրի քո բալիկին, պաշտպանի ու ամենինչ արա իրա համար: Չես կարա՞: Մի եղի ծնող: Երեխա ունենալը եդ խաղ ու պար չի: Էն որ կարծրատիպ կա՞ է, որ դաունով երեխուն պահելը ավելի դժվար ա: Ո՞վ ասեց: Պարզապես ուրիշ մոտեցում ա պետք ցույց տալ: Ոնց կուզենայի "երեխեքից հրաժարվողները" մի օր գային մանկական էնդոկիրնոլոգիայի բաժանմունք ու տեսնեին, թե ոնց են իրանց պահում սիրող ծնողները: Թող լսեն իրանց պատմությունները, որ հասկանան:

շատ էական ա… հիմա նախքան ծնվելը հնարավոր ա իմանալ խնդիրներ կան թե չէ… հարցի էությունը փոխվում ա… ու ինձ թվում ա հարցը հիմնականում մտավորի մասին ա… ֆիզիկականը միշտ կարելի ա կոմպենսացնել… դա դժբախտություն չի, երբեմն նույնիսկ խթան են հանդիսանում…

[GriFFin]

շատ էական ա… հիմա նախքան ծնվելը հնարավոր ա իմանալ խնդիրներ կան թե չէ… հարցի էությունը փոխվում ա… ու ինձ թվում ա հարցը հիմնականում մտավորի մասին ա… ֆիզիկականը միշտ կարելի ա կոմպենսացնել… դա դժբախտություն չի, երբեմն նույնիսկ խթան են հանդիսանում…

Հա ես հասկանում եմ, որ իդիոտիյա ունեցող երեխուն պահելը շատ դժվար ա, բայց իրանից հրաժարվել պետք չի, հասկանու՞մ ես: Կան համապատասխան հաստատություններ, որոնք մարդուն կօգնեն: Կբացատրեն, թե՞ ինչ անես, ոնց անես: Ես օլիգոֆրեն երեխեքի հետ շփվել եմ: Իրանք շատ բարի ու լավ էակներ են, անկախ են բանից թե քանի բառի են տիրապետում:
Հա, Դուք էլի կարաք օրինակ բերեք, որ ագրեսիվներն էլ են լինում, բայց եդ եզակի դեպքեր են ու էլի նման երեխեքի հետ աշխատելու ձևեր կան: Հրաժարվելը լուծում չէ:

[Lusntag Lusine]

Հիվանդ երեխաները ավելի շատ խնամքի կարիք են զգում ու նրանցից հրաժարվելը համարում եմ սխալ: Հրաժարվում են այն մարդիկ, ովքեր պատրաստ չեն ծնող լինելու: Երեխան կարող է հիվանդանալ ցանկացած տարիքում ու խնդիրներ առաջացնել ծնողների համար թե ֆինանսապես, թե հոգեպես: Ուրեմն ինչ, վերցնենք հրաժավենք երեխայից, թե հիվա՞նդ է, որ մենք ուզում ենք ազատ, լիարժեք, հոգսերից դուրս կյա՞նք: Ուրեմն երեխաներ մի ունեցեք, այդ վտանգը ամեն տարիքում էլ կա: Դժվար է, բայց ամեն դժվարություն էլ հաղթահարելի է: Պետք է սովորել ապրել այդ դժվարության հետ զուգահեռ, պայքարել հնարավորինս լիարժեք ապրելու համար: Կարծում եմ խելացի մարդիկ ընդունակ են գտնելու այն միջոցները, որոնք կարող են ինչ որ կերպ կոմպենսացնել այն սահմանափակումները, որոնք կլինեն:
Ընտանիք գիտեմ, երկու հիվանդ երեխա ունեն սալյակի վրա, բայց պահում են ու անում են ամեն ինչ, որ երեխաները ապրեն լիարժեք կյանքով: Չեն բողոքում` ապրում են ինչպես բոլոր սովորական ընտանիքները: Մեկ ուրիշ ընտանիք, որտեղ մտավոր թերզարգացած երեխային տաս տարի պահելուց հետո հանձնեցին` երեխան մեկ շաբաթ հետո մահացավ, հայրն էլ մեկ ամիս հետո, չդիմացավ:
Դժվար է, ինչ խոսք, բայց իմ կարծիքով հրաժարվելը ավելի ծանր է ու դժվար: