Էսօր Արևիկի հետ հենց էս թեմայով էինք խոսում: Ուրեմն դեռ փոքր տարիքից/12 տարեկանից մոտավորապես/ քթի հետ կապված կոմպլեքսներ ունեի: Ահավոր ձևերով ընկա ու քիթս չգիտեմ ինչ եղավ: Սկզբում առանձնապես չէի նկատում, որ քիթս էն չի, մինչև մաման մի օր ասաց. «քիթդ էլ վիրահատենք, սիրուն աղջիկ կդառնաս»: էդ ժամանակից սկսեցի մտածել, որ տգեղ քիթ ունեմ ու ամեն անգամ, երբ ես ինձ մենակ էի զգում, սաղ բարդում էի քթի վրա ու մտածում.«քիթս վիրահատեմ սաղ կուղղվի, ինձ կսկսեն սիրել»: Հենց նկարների մեջ տեսնում էի կողքից նկարներս, վատանում էի: Դրանից բացի քույրիկս ու ընդհանրապես մերոնք հենց ուզում էին ինձ կոպտեին իրենց հետ վեճերի ժամանակ, ասում էին. «էտպես մի խոսքի քիթդ վափշե ա ծռվում»:
Դե իսկ բարձր դասարաններում ընկերուհիներ ունեի, իրենց մոտ, որ ցույց էի տալիս, թե ոնց եմ քթիցս նեղվում, իրենք փոխարեն ասեին, որ քիթդ սիրուն ա, պետք չի դարդ անել, ասում էին ոչինչ, կվիրահատես: Ինձ բնականաբար ավելի էր նեղում էդ պատասխանը: Ինձ թվում էր 16-ում հնարավոր կլինի անելը ու անհամբեր սպասում էի տասնվեցին, հետո ասացին, որ չի կարելի, սկսեցի սպասել 17-ին: Հետո տասնյոթս լրացավ ու հասկացա, որ ինձ հեչ էլ պետք չի վիրահատությունը: Իհարկե, դա հասկանալու համար լիքը ժամանակ պահանջվեց: Ամեն ինչ փոխվեց այն պահից, երբ կյանքումս հայնտվեցին մարդիկ, ովքեր իրենց վերաբերմունքով ստիպեցին ինձ սիրել իմ արտաքինը ու ընհանրապես ավելի քիչ թերագնահատել ինքս ինձ:Հիմա ինձ համար մեկ է՝կվիրահատեմ քիթս ,թե չէ, ավելի շատ մերոնք են շահագրգռված, որ վիրահատեմ: Ես շնորհակալ եմ էդ մարդկանց/ու նաև ակումբին, որ ծանոթացրեց էդ մարդկանցից մի քանիսի հետ/ ու կասեմ, որ իսկապես ամեն ինչ կախված է նրանից , թե ինչ միջավայրում է մարդը գտնվում: Մեր բարեկամներից մեկի քիթը իմից ահավոր էր, ու իրենք լավ էլ ապահոված էին, ամեն անգամ ինքս ինձ հարց էի տալիս, թե ինչի քիթը չի վիրահատում, հիմա հասկանում եմ, որ ինքը չէր էլ նկատում իր մեծ քիթը: Հիմա ես նայում եմ իմ քթին, ու ինքը ինձ հեչ էլ գեշ չի թվում: Նույնն էլ մնացած բաների դեպքում. եթե սկսի մազերով մարմինը սեքսուալ համարվել, արդեն մենք էլ դրան կնայենք, որպես գեղեցիկի: Ամեն ինչ կախված է, թե ոնց ենք նայում դրան ու ինչ ստանդարտներ են:




Մեջբերել

Էջանիշներ