Ես մի յոթ տարի առաջ էի ուզում սենց թեմա բացել, երբ մշակութային շոկից սատկում էի, բայց, չգիտեմ ինչի, տենց էլ չբացեցի։ Երևի մտածեցի՝ իմ վիճակում գտնվող ուրիշ մարդ չկա, դժվար թե մարդիկ գրեն էդ թեմայում։
Նախ ասեմ, որ ես տենց էլ չիմացա, թե ինչ ա էդ «մեղրամսային փուլը», ինձ մոտ դա բացարձակապես չեղավ, չնայած նրան, որ էդ շրջանը համընկնում էր իմ ամուսնական մեղրամսի հետ
Էդ շրջանում, կարգավիճակիցս ելնելով, ես ոչ սովորելու, ոչ էլ աշխատելու իրավունք չունեի. վիզաս թույլ չէր տալիս (ուսանողի կնոջ կարգավիճակը տենց ա)։ Չնայած էն ժամանակ ցանկություն էլ չունեի, ընդհանրապես տնից դուրս գալու, որևէ տեղ գնալու, առավել ևս՝ որևէ մեկի երեսը տեսնելու ու հետը շփվելու նվազագույն ցանկություն չունեի։ Ամեն ինչ տհաճ, օտար ու սխալ էր թվում։ Ուտելու բան չէի գտնում. բոլոր ուտելիքներից զզվելի համ էի առնում, մենակ իմ եփած ճաշերն էի կարողանում ուտել։ Ամեն տեղից ու ամեն ինչից զզվելի հոտեր էի առնում։ Մենակ զզվելի չէ, նաև ՕՏԱՐ։ Որ գոնե հարազատ զզվելի լիներ, էլի ոչինչ
Երրորդ՝ հարմարման փուլն ինձ մոտ ոնց որ թե տարիներով լռված է գետոյացման ու ինտեգրացիայի միջև ընկած ինչ–որ անկապ կետում։
Հետադարձ մշակութային շոկ չեմ ապրել բացարձակապես։ ԱՄՆ–ում ապրածս յոթ տարիների ընթացքում չորս անգամ Հայաստան եմ եկել, ու ոչ մի անգամն էլ չի եղել մշակութային շոկ։ Բայց ինձ թվում ա՝ հաջորդ անգամ որ գամ, արդեն լինելու ա՝ կապված մեր՝ տղայիս պահելու, կերակրելու ու ապրելակերպի հետ կապված մի շարք երևույթների հետ, արդեն պատկերացնում եմ էդ բախումները։ Ուղղակի մինչև հիմա որ փոքր ա եղել, հեշտ ա եղել վերահսկումն ու արտաքին աշխարհի ոչ ցանկալի երևույթներից հեռու պահելը, բայց հաջորդ անգամ որ գանք, պիտի որ արդեն ուրիշ լինի էդ առումով։ Նենց որ ես վախով սպասում եմ։
Հիմա ինձ մոտ քիչ–քիչ մի ուրիշ տեսակի շոկ ա սկսվում, երևի կարելի ա սոցիալական անվանել, բայց էդ արդեն էս թեմայի հետ կապ չունի...
Մեջբերել
Ուլուանա-ի խոսքերից
Էջանիշներ