Մի պատմություն էլ պատմեմ: Սա հեռու ա Փասենջերի լավագույն երգը լինելուց: Ճիշտ ա՝ իրա ամեն երգը մի-մի պատմություն ա, բայց որպես պատմություն, կարծում եմ, սա ամենահզորն ա:
Մի քանի տարի առաջ, երբ Փասենջերը բնավ հայտնի չէր, Կոպենհագենի փողոցներում նվագում-երգում էր: Անձրև էր գալիս: Ոչ ոք չէր կանգնում, լսի: Բոլորը թողնում, գնում էին: Մենակ մի պապիկ կանգնել, ուշադիր լսում էր: Հետո մոտեցել էր իրան, ասել, որ ինքն Ավստրալիայից ա: Պատմել էր, որ կինն առաջարկել էր թոշակի անցնելուց հետո աշխարհով մեկ շրջագայել: Էդպես էլ որոշել էին, տոմսեր-բան առել, բայց ճանապարհ ընկնելուց երկու ամիս առաջ կինը մահացել էր...
Մյուս պատմությունն էլ Ցյուրիխում էր: Մի կին հյուրանոցից դուրս ա գալիս, մոտենում փողոցում նվագող Փասենջերին ու պատմում, որ իր տասը տարվա ընկերն իրան թողել ա ավելի ջահել աղջկա համար: Տենց, սաղ գիշեր դարդերը պատմել ա, ու իրար հետ խմել են: Հետո Փասենջերը միացրել ա էս երկու պատմություններն ու ստացել էս երգը:
Մեջբերել
Էջանիշներ