Գալաթեա-ի խոսքերից
Սելավի ջան, ես կարծում էի, որ երբ ընտրությամբ փնթին մգացրել էի ու փակագծում էլ ավելացրել էի՝ կարող են մաքուր լինել, բայց մաքուր չեն, ես դրանով պարզ հասկացրել էի, որ չեմ խոսում տուն կորցրած դժբախտների մասին, որ հնարավորություն չունեն լինել մաքուր ու կոկիկ... Հուսով եմ հավատում ես, որ մեջս էնքան խիղճ ու գիտակցություն կա, որ չզզվեմ էդ մարդկանց դժբախտությունից:
Բայց այ էն մյուս ասածդ, որ փնթիությունն ու կեղտոտությունը կարա լինի ընտրություն, որ պետք ա հարգել, ներիր բայց ես չեմ կարող...դու հարգի, բան չունեմ ասելու:
Ես չեմ համարում, որ տուն, լոգարան, տաք ջուր ու օճառ ունեցող փնթին պետք ա ստանա հանդուրժողականության նույն չափաբաժինն ինչ դրանք չունեցողը: Ու որ ասում ես՝ յուրահատուկ կյանքի փորձ ա ու իմաստնության պաշար թե տենց մի բան ա կեղտոտ ֆռֆռալը, լավ էլի Սելավի ջան: Էլ ուրիշ ձև չկա՞ կյանքի փորձ հավաքելու: Ախր ուղղակի ասում ես առանց խորանալու:
Պատկերացրու մի երեկույթի ես գնացել, որի առաջին հատվածը սեղանի շուրջ ա անցնում ու անմիջապես կողքիդ նստած ա տենց ընտրություն արած ու փորձ հավաքող մեկը, որից բուրում ա, իսկ դու մաքուր ու սիրուն նստած սնկով ապուր ես ուտում: Չես դիմանա ախր ու դա նորմալ ա: Որովհետև սեփական փորձառություն կուտակելը չպետք ա ուրիշներին տհաճություն պատճառելու հաշվին լինի...էդ մարդն անմարդաբնակ կղզում չի ապրում, որ ինչ ուզի անի, մարդ կա կողքը: Ու եթե ինքը ժամանակի ընթացքում իր վրայից եկող հոտը դադարում ա զգալ, կողքին գտնվողները զգալու են:
Հիմա ինձ ասա, ինչի՞ նա պետք ա իմ հաշվին ինքահաստատվի:
Ինչ վերաբերում ա մյուս թեմային, էլ չեմ ուզում անդրադառնալ դրան: Ոչ ես եմ քեզ հետ համոզելու, որ ռասան տիպիկ հոտ չունի(իրենց սննդակարգից զատ), ոչ էլ դու ինձ՝ որ ունի:
Ուղղակի եթե չալարես, մի անգամ էլ Մեֆի գրածը կարդա նրա մասին, որ մաքուր ռասա այլևս վաղուց գոյություն չունի, որ մի հատ էլ հոտ կամ համ վերագրես իրենց:
Հեչ կամքի ուժ չունեմ ու չեմ էլ աշխատում էդ ուղղությամբ: Եթե հստակ, 100 տոկոսով իմանայի, որ ինչ-որ աշխատանքային պատվեր եմ ստանալու, կամ եթե ստացած լինեի, կարծում եմ ամենայն լրջությամբ կմոտենամ գործին: Բայց երբ որևէ գործ ինքնուրույն փորձեմ անել՝ իմ համար, որ ձեռքս բացվի, կամ որ լրացուցիչ բաներ սովորեմ, շատ կարճ ա տևելու աշխատանքային ոգևորվածությունը: Քանի դեռ վստահ չեմ, որ կատարածս գործը կընդունվի, կամ դրա շնորհիվ աշխատանք կգտնեմ, չեմ կարողանում գործել: Չգիտեմ, որքանով ա դա կապված անինքնավստահության հետ, բայց մի կողմից էլ թվում ա, թե ինձ այսպես դուր ա գալիս՝ չեմ ուզում աշխատել մինչև աշխատանք չլինի, չնայած ինքնիրեն ոչինչ չի լինում: Չեմ կարողանում ինձ ստիպել:
Մեջբերել
Էջանիշներ