Էջ 22 22-ից ԱռաջինԱռաջին ... 121819202122
Ցույց են տրվում 316 համարից մինչև 322 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 322 հատից

Թեմա: Մանանեխի սերմը

  1. #316
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    3,726
    Հին հրեական լեզվում "մեղք" բառը հրաշալի իմաստ ունի: Բառացիորեն այն նշանակում է. "վրիպել": Նման նշանակությամբ այն մեղքի ոչ մի զգացում չի ներշնչում: Մեղավոր է նա, ով վրիպել է ուղղակի, շեղվել է ճանապարհից: Իսկ լինել հոգևոր, նշանակում է վերադառնալ ճշմարիտ ճանապարհին, որն ուղիղ դեպի նպատակ է տանում: Նպատակը՝ լիակատար ազատությունն է, իսկ հոգևորը՝ դրա միջոցն է ընդամենը: Ահա թե ինչու հոգևորն էստ էության հակահասարակական է. հասարակության մեջ լիակատար ազատություն չի լինում:

    Հոգեբանությունը նույնպես ծառայում է հասարակության խնդիրներին: Հոգեբաններն ամբողջ ուժով ջանում են ընտելացնել մեզ ուրիշների մեջ ապրելուն: Հոգեբանը՝ հասարակության հավատարիմ ծառան է: Նա քեզ մի կաթիլ ազատություն է տալիս, որպեսզի հետո ստրուկ դարձնի: Դա ազատություն չէ, այլ կաշառք, բայց ցանկացած պահի այն կարող են հետ վերցնել: Եթե քեզ պահես այնպես, իբր լրիվ ազատ ես, արդեն մի երկու ժամ անց զնդանում կհայտնվես: Քաղաքականությունը, հոգեբանությունը, մշակույթը, լուսավորությունը՝ այս ամենը հասարակության ծառաներն են: Խռովահույզ է միայն հոգևորը: Բայց հասարակությունն այստեղ էլ է հասցնում քեզ խաբել, հոգևորը նա փոխարինում է հորինած կրոնով. քրիստոնեությամբ, հինդուիզմով, բուդդիզմով, մահմեդականությամբ: Դա ուղղակի խորամանկություն է: Ինքը Հիսուս դեմ էր հասարակությանը:

    Նայեք նրան. նա բոլորովին էլ հարգարժան քաղաքացի չէր, ոչ մի դեպքու՛մ: Նա, ընդհակառակը, ընկերություն էր անում ինչ-որ կասկածելի, հակահասարակական տարրերի հետ, ինքն էլ շրջմոլիկություն ու մուրացկանություն էր անում՝ այդ ամենը ճիշտ է, նա հասարակությանը ոչ մի արժեք չէր տալիս և չէր էլ պատրաստվում որևէ բանի հետ հարմարվել: Նա ստեղծեց սեփական համայնք, համախոհների ոչ մեծ մի խումբ: Աշրամը՝ դա ընդհանրապես հակահասարակական ուժ է: Բայց, իհարկե, ոչ բոլորը, չէ՞ որ հասարակությունն անվերջ փորձում է մեզ ինչ-որ կեղծ բաներ դեմ տալ: Հարյուր աշրամի մեջ հազիվ թե մի իսկականը գտնվի: Իսկական աշրամում սեփական, առանձնահատուկ հասարակություն է ձևավորվում, որը դեմ է սովորական հասարակությանը, դեմ է նրանց, ում Հիսուսն անվանում է "նրանք", - դեմ է անդեմ, անանուն ամբոխին:

    Գոյություն են ունեցել ամբողջ միավորումներ՝ օրինակ, Բուդդայի մենաստանը Բիհարում, - որտեղ փորձում էին ստեղծել հասարակություն, սովորականից լիովին տարբերվող: Այնտեղ մտածում էին, թե ինչպես մարդուն կատարելապես ազատ դարձնել՝ առանց սահմանափակումների, առանց պայմանների և դաժան կանոնների: Այնտեղ մտածում էին, թե ինչպես մարդուն անսահման, ամենայն գոյ դարձնել:
    Մեկը մյուսին բարձրից նայելու իրավունք ունի միայն այն ժամանակ, երբ օգնում է նրան բարձրանալ: (Մարկես)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  2. #317
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    3,726
    Հիսուս հակահասարակական է, Բուդդան հակահասարակական է, բայց քրիստոնեությունն ու բուդդիզմը՝ լրիվ այլ բան են: Հասարակությունը շատ խելամիտ է. այն ամեն ինչ շուռ է տալիս իր օգտին, նույնիսկ հակահասարակականը հաջողեցնում է իր մասը դարձնել: Հասարակությունը վարպետորեն կեղծ արտաքին է սարքում, ձեռքդ կեղծ դրամ է կոխում՝ իսկ դու գոհ ես ինչպես մանուկը, ում մայրական կրծքի փոխարեն ռետինե ծծապտուկ են տվել: Մանուկը ծծում է այն՝ և ուրախ է, նրան թվում է, թե ինքը կշտանում է: Դա հանգստացնում է և նա հանգիստ քուն է մտնում:

    Երբ փոքրիկը լալիս է, մեծերը նրան ուղղակի ռետինե ծծապտուկ են տալիս, կեղծ կուրծք: Եվ նա ծծում է ռետինի կտորը, ազնվորեն հավատալով,որ դա իրեն կկշտացնի: Նա ծծում ու ծծում է՝ համաչափորեն, ասես ծամոն է ծամում: Ստամոքս ոչինչ չի մտնում, բայց դա կախարդում է, ինչպես մանտրա: Իսկ հետո փոքրիկը քուն է մտնում. միօրինակությունից քունդ տանում է: Բուդդիզմը, քրիստոնեությունը, հինդուիզմը՝ այսպես կոչված պաշտոնական կրոնները, - ուղղակի ռետինե ծծապտուկներ են: Նրանք սփոփանք են բերում, խոր քուն են ներշնչում և անվրդով կյանքի տպավորություն են թողնում, չնայած շուրջբոլորը ստրկության տանջանքների փոթորիկներ են: Գլխավորը, ներշնչել մարդկանց, որ ամեն ինչ կարգին է, որ ամեն ինչ ընթանում է իր հերթին: Այդ կրոնները՝ ուղղակի հանգստացուցիչներ են, յուրատեսակ թմրադեղեր:

    Թմրադեղը՝ չէ՞ որ դա միայն LCD չէ: Քրիստոնեությունը նույնպես թմրադեղ է, բուդդիզմը նույնպես, ընդ որում նրանց ազդեցությունը շատ ավելի բարդ է և հնարամիտ, չէ՞ որ այն կուրություն է հարուցում: Դու արդեն չես տեսնում, թե ինչ է կատարվում, չես զգում, որ կյանքդ անցնում է դատարկ: Դու չես նկատում, թե որքան հիվանդություններ են կուտակվել քո մեջ բազմաթիվ կյանքերի ընթացքում: Նստել ես վառոդի տակառի վրա այնպիսի տեսքով, ասես ամեն ինչ նորմալ է. երկնքում Աստված է, երկրի վրա՝ պետությունը, թող նրանք էլ քո մասին մտածեն: Իսկ տերտերները կրկնում են ականջիդ. "Մի՛ վախեցիր, մենք կողքիդ ենք: Վստահիր մեզ, մենք կհոգանք քո մասին թե այս աշխարհում, և թե այն": Դու հավատում ես՝ և հենց դրանից են քո դժբախտությունները:
    Վերջին խմբագրող՝ Sambitbaba: 03.08.2017, 19:21:
    Մեկը մյուսին բարձրից նայելու իրավունք ունի միայն այն ժամանակ, երբ օգնում է նրան բարձրանալ: (Մարկես)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  3. #318
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    3,726
    Հասարակությունն ի վիճակի չէ մարդուն ազատություն տալ, քանի որ միանգամից բոլորն ազատ լինել չեն կարող: Ի՞նչ անել ուրեմն: Ինչպե՞ս դուրս պրծնել հասարակության մամլակի տակից: Ահա հոգևորության գլխավոր հարցը: Թվում է, թե դա անհնարին է. հասարակությունն ամենուր է, փախչես մեկից, կընկնես մյուսը, հասարակություն միշտ էլ կա: Թեկուզ Հիմալայներում թաքնվիր՝ հասարակությունն այնտեղ էլ հետևիցդ կհասնի: Վաղ թե ուշ կսկսես զրուցել ծառերի հետ, չէ՞ որ դու սովոր չես մենակ լինել: Ընկերություն կհաստատես թռչունների հետ և յուրահատուկ ընտանիք կստեղծես... Ուղղակի կընտրես մի ինչ-որ թռչնակի և կսկես առավոտներն անհամբեր սպասել, ե՞րբ վերջապես նա կսկսի երգել:

    Դուք ինքներդ էլ չեք գիտակցում, թե որքան ուժեղ է այդ կախվածությունը. ուրիշները մեզ ուղղակի անհրաժեշտ են: Եթե ծանոթ թռչնակը չերևաց, սիրտդ տագնապով է լցվելու: Ինչու՞ նա չկա: Կարող է, դժբախտությու՞ն է պատահել: Անհանգստությունն ուժեղանում է՝ և այդ զգացմունքն այնքան էլ չի տարբերվում կնոջ ու երեխաների հանդեպ տագնապից: Տարբերությունը մեծ չէ, չե՞ որ հիմքը մեկն է. քեզ պետք է ուրիշը: Նույնիսկ փախչելով Հիմալայներ, դու կշրջապատես քեզ ինչ-որ հասարակությամբ:

    Հասկացեք դա. հասարակությունը ձեր շուրջը չէ, այն ներսում է: Եվ քանի դեռ չի վերացել նրա արմատը, որը գտնվում է հոգում, հասարակությունն ամենուր հասնելու է քո հետևից: Կարող ես հիպպի դառնալ՝ դա նույնպես հասարակություն է, սոցիալական շարժում: Կփակվես աշրամում՝ հասարակությունն այնտեղ է որ կա: Բայց այդ նա չէ, որ հետևում է քեզ, դու ես նրան քարշ տալիս քո մեջ: Դու ինքդ ես ստեղծում քո շրջապատը, դու՝ նրա արարիչն ես: Քո մեջ է գտնվում այն սերմը, որից ինքնին ծլարձակում է հասարակությունը: Եվ դա հստակորեն ցույց է տալիս, որ, քանի դեռ ամբողջովին չես փոխվել, հասարակությունից չես թաքնվի, անգամ անգամի հետևից դու վերաստեղծելու ես նրան: Ընդ որում հասարակության բոլոր ձևերը նույնն են. տեսքը կարող է տարբեր լինել, բայց էությունը նույնն է:

    Ինչու՞ չի կարելի ապրել առանց հասարակության: Այն շփու՛մ է տալիս: Քեզ նույնիսկ Հիմալայներում պետք է ինչ-որ մեկը. կնստես ծառի տակ ու կսպասես ճամփորդի, որսորդի՝ միևնույն է թե ում: Եվ յուրաքանչյուր կենդանի արարածի հայտնվելու դեպքում անմիջապես կուրախանաս: Միայնությունը թախծոտ է, իսկ պատահական մարդու հետ կարելի է շաղակրատել, կարելի է իմանալ, թե ինչ է կատարվում աշխարհում, ինչ են լրագրերում գրում: Ինչու՞: Պետք է պատճառը հասկանալ:

    Իսկ պատճառը մեկն է. մարդը ցանկանում է ինչ-որ մեկին անհրաժեշտ լինել: Հոգում կա անհրաժեշտ լինելու այդ կրքոտ զգացումը: Երբ ինչ-որ մեկին պետք ես, քեզ ոչ այնքան անօգտակար ես զգում, քո կյանքը դադարում է քեզ անիմաստ թվալ: Դա քեզ նշանակալիություն է տալիս: Դու պնդում ես քեզ. "Ես պարտավոր եմ հոգ տանել կնոջս ու երեխաներիս մասին", - և ասում ես դա այնպես, ասես ծանր բեռ ես քարշ տալիս: Բայց դա ճշմարիտ չէ: Դա ուղղակի պարտականություն է, իսկ դու ցույց ես տալիս, իբր դա հսկայական պատասխանատվություն է: Սու՛տ է: Պատկերացրու, իսկ ի՞նչ կլինի, եթե հանկարծ ընտանիքդ անհետանա: Քո կյանքն անմիջապես կկորցնի իմաստը, չէ՞ որ դու պետք էիր նրանց: Երեխաներդ սպասում էին, թե երբ ես վերադառնալու գործից, և դա քեզ իմաստավորություն էր տալիս սեփական աչքերում: Եթե քեզ ոչ ոք չի սպասում, դու ասես ավելի փոքր ես դառնում: Երբ ոչ ոքու պետք չես, ոչ ոք քեզ վրա ուշադրություն էլ չի դարձնի: Կաս դու աշխարհում թե ոչ՝ դա ոչ ոքու այլևս չի անհանգստացնում:
    Մեկը մյուսին բարձրից նայելու իրավունք ունի միայն այն ժամանակ, երբ օգնում է նրան բարձրանալ: (Մարկես)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  4. #319
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    3,726
    Բավական տարօրինակ մի հոգեվերլուծաբան՝ նրանք, մեր մեջ ասած, բոլորն էլ տարօրինակ են, - մի անգամ աշխատում էր մի խելագարի հետ: Մի երկու տարվա հոգեվերլուծությունից հետո նա բողոքեց ընկերոջը. "Այս տղան սոսկալի խնդիրներ ունի: Ես խոսում եմ, խոսում, իսկ նա ոչ մի անգամ բառ անգամ չի ասել, նույնիսկ գլխով էլ չի արել՝ երկու՜ տարվա ընթացքում: Նա ուղղակի նստում և լռում է: Այլևս չգիտեմ, թե ինչ անեմ: Ես խոսում եմ անդադար, իսկ նա ուղղակի լսում է, և այդպես արդեն երրորդ տարի՛ն: Ի՞նչ անեմ":

    "Իսկ դու չե՞ս փորձել ձայնդ կտրել", - հարցրեց ընկերը:

    Բայց լռել հոգեվերլուծաբանը չգիտեր: Իսկ շուտով նրա հիվանդը մահացավ: Եվ բժիշկը նորից գանգատվեց ընկերոջը. "Միայն դա էր պակաս... Սկզբում նա լռում էր, ես այդպես էլ չկարողացա գլուխ հանել, թե ինչպես է գնում բուժումը, ես օգնու՞մ եմ նրան, թե ոչ: Նա սլում էր միայն: Իսկ հիմա վերցրեց ու մեռավ՝ և ի՞նչ անեմ հիմա ես":

    "Բայց նա միևնույն է լռում էր, - գոչեց ընկերը, - քեզ ի՞նչ տարբերություն: Նստիր ու խոսիր ինքդ քեզ հետ":
    "Հա, բայց առաջ գոնե մեկը լսու՜մ էր ինձ", - առարկեց հոգեվերլուծաբանը:



    Հոգեվերլուծությունն ու նման բաները պետք են նրա համար միայն, որպեսզի ինչ-որ մեկը քեզ լսի: Առանձնահատուկ ոչինչ նրանցում չկա, այդ հոգեվերլուծությունը՝ լրիվ դատարկ բան է, հիմար հնարանք: Եվ ուրեմն ինչու՞... Հոգեբանի մոտ գնում են միայն այն բանի համար, որպեսզի ինչ-որ մեկը քեզ լսի: Քեզ ուշադրության են արժանացնում՝ և ո՜վ: Հարգարժան մի անձ, ճանաչված հոգեվերլուծաբան, մի կույտ խելոք գրքերի հեղինա՛կը: Նա մի խումբ հայտնի մարդկա՛նց է բուժել՝ և դա շոյում է քո ինքնասիրությունը: Ուրիշ ոչ մեկը քեզ չի լսի, նույնիսկ կինդ արդեն դադարել է լսել: Դու աշխարհով քայլում ես անմարմին ստեվերի նման՝ դու ոչինչ ես և ոչ ոք: Այդ պատճառով մարդիկ հոգեվերլուծաբաններին խրձով փող են բաշխում: Հոգեվերլուծությունը՝ ճոխություն է, այդ կարող են իրենց թույլ տալ միայն հարուստ մարդիկ:

    Բայց նրանց ինչի՞ն է այդ պետք: Նրանք ուղղակի պառկում են թախտին ու շատախոսում, իսկ հոգեվերլուծաբանը լսում է՝ բայց նա այնուամենայնիվ լսում է, քեզ ուշադրություն է հատկացնում: Իհարկե, դա փող արժի, բայց միևնույն է հաճելի է: Հաճելի է արդեն այն, որ ինչ-որ մեկը պատրաստ է քեզ լսել: Բժշկի կաբինետից լրիվ փոխակերպված ես դուրս գալիս. ոտքերդ ասես պարում են ինքնիրեն, տրամադրությունդ հոյակապ է, դու քթիդ տակ ինչ-որ բան ես դնդնում: Թող որ հոգեկան վերելքը երկարատև չէ՝ արդեն մի շաբաթ անց դու նորից հետ ես վերադառնալու, որպեսզի հերթական անգամ բժշկից լսես. "Դուք՝ արժանապատիվ մարդ եք, ձեզ լսելը շա՜տ է հետաքրքիր": Նա քեզ հետ չի ձանձրանում, այդպես, ամեն դեպքում, թվում է քեզ: Հոգեվերլուծաբանը հազվադեպ է խոսում, բայց դա, ճիշտն ասած, նույնիսկ լավ է...
    Մեկը մյուսին բարձրից նայելու իրավունք ունի միայն այն ժամանակ, երբ օգնում է նրան բարձրանալ: (Մարկես)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  5. #320
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    3,726
    Մարդը շատ է ցանկանում օգտակար լինել: Երբ ոչ ոքու պետք չես, ասես թե ոտքերիդ տակի հողը փախել է՝ քեզ հասարակություն է անհրաժեշտ: Թող նույնիսկ հայհոյում են քեզ, սարսափելի չէ, միևնույն է դա ավելի լավ է, քան միայնությունը: Եթե հայհոյում են, ուրեմն նկատում են, ծայրահեղ դեպքում դու թշնամիներ ունես՝ և նրանք անտարբեր չեն քո հանդեպ:

    Երբ սիրահարվում եք, ուշադրություն դարձրեք դրա վրա: Իսկ ավելի լավ է սիրահարներին դիտել կողքից, չէ՞ որ երբ մարդ ինքն է սիրահարված, ինչ-որ բան դժվարությամբ է նկատում: Այդպիսի վիճակում ինքնադիտարկումներ դժվարությամբ են հաջողվում. դու ասես խելքդ գցել ես, ասես ինքդ դու չլինես: Այնպես որ նայեք ցանկացած այլ սիրահարված զույգի վրա: Նրանք պնդում են մեկմեկու. "Ես սիրում եմ քեզ", բայց հոգու խորքում այլ բան են ուզում՝ որ հենց իրենց սիրեն: Գլխավորը ոչ թե քո սերն է, այլ որ քեզ սիրեն: Եվ ամենից հաճախ մարդիկ սիրում են իրար հանուն այդպիսի շահի: Ամենից առաջ մարդուն անհրաժեշտ է, որ ինչ-որ մեկը սիրի իրեն:

    Ահա թե ինչու սիրահարները հաճախ բողոքում են. "Դու ինձ այնքա՛ն էլ չես սիրում": Ուրիշի սերը միշտ էլ քիչ է, մարդն անհագ է, նրա սիրո պահանջը սահման չունի: Այդ պատճառով էլ ուժեղ են նաև շղթաները, դրանցից պրծում չունես: Ինչ էլ քո սիրելին անի, քեզ միշտ թվում է, թե քիչ է, դու միշտ էլ ավելիի հույս ունես, երևակայությունդ ոչնչի վրա կանգ չի առնում: Այդ պատճառով անբավարարվածության և, հետևաբար, նաև վրդովմունքի զգացմունք է ծագում: Ամեն մեկը մտածում է. "Ես ինքս նրան ավելի շատ եմ սիրում, քան նա ինձ": Բնականաբար, նույնը մտածում է դիմացինն էլ: Ինչու՞մ է բանը:

    Բանն այն է, որ իրականում դա սեր չէ: Մինչև Հիսուս կամ Բուդդա չդառնաս, սիրել չես սովորի: Սիրել կարող է միայն նա, որ ազատվել է ինչ-որ մեկին անհրաժեշտ լինելու ցանկությունից:

    Իր "Հիսուս, Մարդկային Որդի" գրքում Հալիլ Ջեբրանը պատմում է մի հորինած, բայց շատ գեղեցիկ պատմություն՝ պետք է ասել, որ հնարովի բանը հաճախ փաստից էլ արժանահավատ է լինում:


    Մարիամ Մագթաղենացին դուրս է նայում պատուհանից ու տեսնում է, որ այգում պատի տակ նստած է Հիսուս: Մարիամը շատ գեղեցիկ է: Նա ճանաչել է շատ տղամարդկանց, չէ՞ որ նա ճանաչված պոռնիկ էր, նրա դուռը հաճախ նույնիսկ արքաներն էին թակում: Նա սքանչելի էր, ինչպես ծաղիկ: Բայց երբ նա տեսավ այդ մարդուն... Իսկ Հիսուսի նման մարդկանց միշտ անդրաշխարհային, անտեսանելի գեղեցկության պսակ է շրջապատում: Քայլվածքն ինքը, դիրքն արդեն ցույց է տալիս, որ դա արքա է աղքատի հնոտիների մեջ...

    Հիսուս այնքան հրաշալի տեսք ուներ, որ Մագթաղենացին անմիջապես կարգադրեց ծառաներին տուն կանչել նրան, բայց Հիսուս հրաժարվեց: "Ինձ այստեղ էլ շատ լավ է, ասաց նա: -Այս ծառի շուքի տակ սքանչելի զով է":

    Ստիպված Մագթաղենացին ինքը դուրս եկավ նրա մոտ: Նա անձամբ հրավիրեց Հիսուսին ներս՝ և շատ զարմացավ, երբ նա նորից հրաժարվեց, չէ՞ որ մինչև այդ նրան ոչ ոք չէր մերժել: "Գնանք, իմ հյուրը եղիր", - խնդրում էր նա:

    "Ես արդեն քո հյուրն եմ, արձագանքեց Հիսուս: - Առանց այն էլ ես այստեղ եմ, իսկ ավելին ինձ պետք չէ":

    Մարիամը մոլորված էր: "Ոչ, մտիր ներս, մի վիրավորիր ինձ: Ինձ դեռ երբեք ոչ ոք չի մերժել: Մի՞թե այդքան դժվար բան է դա: Եղիր իմ հյուրը, ճաշիր ինձ հետ, գիշերիր":

    "Ես ընդունեցի քո հրավերը: Բայց հիշիր. ով ասել է, որ քեզ ոչնչում չի մերժի, նա ամեն ինչում մերժել է քեզ: Ով ասել է, որ սիրում է քեզ, երբեք քեզ չի սիրել: Բայց ես՝ ես սիրում եմ քեզ, և միայն ես եմ ընդունակ քեզ սիրել":

    Տուն նա այդպես էլ չմտավ. հանգստացավ ստվերում և գնաց իր ճանապարհով:


    Ի՞նչ նա նկատի ուներ: Նա ասաց. "Միայն ես եմ ի վիճակի քեզ սիրել: Մնացած բոլորը, որվքեր պնդում են, որ սիրում են քեզ, իրականում չեն սիրում, չէ՞ որ սերը՝ ոչ թե գործ է, ոչ թե զբաղմունք, այլ հոգու հատկություն":
    Մեկը մյուսին բարձրից նայելու իրավունք ունի միայն այն ժամանակ, երբ օգնում է նրան բարձրանալ: (Մարկես)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  6. #321
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    3,726
    Դուք առայժմ սիրելու ընդունակ չեք: Առայժմ ձեր սերը՝ կեղծություն է: Դուք միայն ձև եք թափում, իբր սիրում եք, - այն բանի համար միայն, որպեսզի ձե՛զ սիրեն: Բոլորն են այդպես անում, ահա թե ինչու սիրահարների համար միշտ դժվար է. երկուսն էլ խաբում են իրար և իրենց խաբված են զգում: Ինչ վերաբերվում է իրենց, իհարկե, նրանք չեն նկատում: Մի՞թե դուք ինչ-որ մեկին իրոք սիրել եք: Կարո՞ղ եք ազնվորեն պնդել, որ սիրել եք: Մեղավոր է միշտ ուրիշը, իսկ ինքդ քեզ վրա դու կարգին չես էլ նայում:


    Լրացավ Խոջա Նասրեդինի իննսունինը տարին, նա ամենածերն էր շրջանում, և նրա մոտ եկավ տեղական թերթի մի լրագրող: Հարցազրույցից հետո լրագրողն ասաց. "Հուսով եմ մեկ տարի հետո ևս ձեզ հետ հարցազրույց վարել,
    երբ լրանա ձեր հարյուր տարին: Հուսով եմ, ինձ կհաջողվի ձեզ այցելել":

    Խոջան զարմացած նայեց նրա վրա և ասաց. "Իսկ ի՞նչը կարող է քեզ խանգարել, երիտասարդ: Արտաքինից դու առողջ ես ցլի պես, այնպես որ ևս մեկ տարի հաստատ կձգես":


    Ինքն իր վրա ոչ ոք չի նայում. հայացքը միշտ ուրիշներին է ուղղված, ականջներն ուրիշների խոսքերն են որսում, ձեռքը ձգվում է ուրիշի մարմնին: Իր ներսը ոչ ոք չի այցելում, իրեն չի ունկնդրում: Սիրել կարող ես, երբ քո մեջ ամրացած միջուկ է հայտնվել: Ինքնասիրությունը սեր չի հանդուրժում, նրան միայն մի բան է պետք. որ իրեն սիրեն, դա նրան ամրացնում է: Եվ այդ պատճառով ուրիշներին սիրում ես նրա համար միայն, որպեսզի ինչ-որ մեկին պետք լինես: Այո, ծնում ես սերունդ, բայց ոչ այն պատճառով, որ երեխաներ ես սիրում, - դու ուղղակի ցանկանում ես անհրաժեշտ լինել, պատճառ ունենալ հպարտությամբ ասելու. " Տեսե՛ք, թե ինչ պատասխանատվություն է ընկած ինձ վրա: Ես այնքա՜ն հոգսեր ունեմ: Ես՝ հայր եմ, ես՝ մայր եմ..." Ամեն ինչ արվում է հանուն ինքնասիրության:

    Եվ քանի չես ազատվել անհրաժեշտ լինելու ցանկությունից, երբեք միայնակ չես դառնա: Կուզես Հիամալայները գնա՝ այնտեղ էլ հասարակություն կգտնես: Իսկ եթե անհրաժեշտ լինելու կարիքը կորչի, ապրիր որտեղ կուզես, նույնիսկ քաղաքի կենտրոնի աղմկոտ շուկայում, - դու միշտ միայնակ կլլինես:
    Մեկը մյուսին բարձրից նայելու իրավունք ունի միայն այն ժամանակ, երբ օգնում է նրան բարձրանալ: (Մարկես)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

  7. #322
    Պատվավոր անդամ Sambitbaba-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.08.2010
    Գրառումներ
    3,726
    Եկեք հիմա փորձենք հասկանալ Հիսուսին.


    Հիսուս ասաց.
    Օրհնված են միակներն ու ընտրյալները,
    քանզի դուք կգտնեք արքայությունը,
    քանզի դուք այնտեղից եք
    և նորից այնտեղ կվերադառնաք:


    Խորհեք ամեն խոսքի վրա. "Օրհնված են միակներն ու ընտրյալները"... Ո՞վ են նրանք, այդ միակները: Նրանք, ովքեր ազատվել են անհրաժեշտ լինելու ցանկությունից, ով մնացել է մենակ և գոհանում է իրենով, ում պետք չէ, որ ուրիշներն իրենց համոզեն, որ իրենք կարևոր են: Նրանք արժեք ունեն իրենք իրենց համար: Նրանց արժեքավորությունը կախված չէ օտար կարծիքներից՝ նրանք հավանություն չեն խնդրում, գովասանք չեն պահանջում: Նրանք արժեքավոր են իրենք իրենց համար: Նրանք՝ աղքատներ չեն, նրանք բավարարում են իրենց:

    Ձեզ ուժ չի հերիքում, որ հաշտ ապրեք ձեզ հետ: Միայնության մեջ դուք զգում եք ձեզ ինչպես օտար ափսեում, անմիջապես ինչ-որ շփոթություն է ծագում, անհարմարություն, հոգեկան խուճապ: Ի՞նչ անել: Ու՞ր փախչել: Պանդոկ, եկեղեցի, թատրոն՝ ուր ասես, միայն թե տեսնես ուրիշ մարդկանց: Կարելի է ուղղակի թափառել խանութներում:

    Ինքդ քեզ հետ մենակ լինելը շատ է դժվար: Դա անսովոր է և տարօրինակ: Որտեղի՞ց է շփման այդ ձգտումը: Միայնության մեջ դու կորցնում ես սեփական նշանակալիության զգացումը: Ավելի հեշտ է մտնել խանութ ու մի աննշան բան գնել. ծայրահեղ դեպքում վաճառողը քեզ վրա ուշադրություն կդարձնի՝ և բանը հենց այդ է, չէ՞ որ գնածդ անպետք մի բան է: Բայց վաճառողը կամ խանութպանը քեզ վրա այնպիսի հայացք է գցում, ասես իսկական արքա է տեսել: Նրանք իրենց շողոքորթաբար են պահում, և դա հաճելի է, չնայած դու ինքդ էլ շատ լավ գիտես, որ դա սուտ է: Բայց հենց դրանից էլ օգտվում է վաճառողը. իրականում նա թքել է քեզ վրա, նրա ժպիտը՝ լիակատար կեղծիք է, այդպես նա ժպտում է բոլորին, այլ ոչ միայն քեզ: Բայց նման մանրուքները դու չես նկատում: Նա ժպտում է քեզ, ուրախ ողջունում է և ընդունում է թանկագին հյուրի պես: Եվ դու քեզ լավ ես զգում, վաճառողը հաստատ անհամբեր քեզ էր սպասում. դու՝ կարևոր դեմք ես, քեզանից ինչ-որ բան է կախված:
    Մեկը մյուսին բարձրից նայելու իրավունք ունի միայն այն ժամանակ, երբ օգնում է նրան բարձրանալ: (Մարկես)
    http://www.akumb.am/showthread.php/60784, http://www.akumb.am/showthread.php/56471
    http://www.akumb.am/showthread.php/61017, http://www.akumb.am/showthread.php/57267

Էջ 22 22-ից ԱռաջինԱռաջին ... 121819202122

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք չեք կարող պատասխանել
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք չեք կարող խմբագրել ձեր գրառումները
  •