Թաղո՞ւմ, թե՞ կրեմացիա (դիակիզում)

[Գալաթեա]

Նման թեմա իրականում կա:
Բայց բացվել է շատ վաղուց և քննարկումերը դադարել են երկու տարի առաջ: Դրա համար որոշեցի նոր թեմա բացել՝ նորովի քննարկումների և նոր մարդկանց կարծիքներ լսելու համար:

Ես սա համարում եմ ակտուալ թեմա մեզանում:
Շատերիս համար գաղտնիք չէ, որ գերեզմանատների տարածքները մեծանում են, իսկ երկրի տարածքը մնում է նույնը: Ինչպե՞ս լուծել այս խնդիրը: Մեծացնել ու մեծացնել գերեզմանատնրի տարածքնե՞րը:

Անձնական օրինակ: Կարծես թե օգտակար բան դուրս եկավ:
Հորս թաղման օրը (Թոխմախում է թաղված) իր գերեզմանն ամենահեռուն էր մուտքից ու այդ շարքում ուրիշ ոչ մի գերեզման չկար, դատարկ հողեր էին:
Մեկ շաբաթ հետո՝ իր կողքին ևս երեք գերեզման էին հայտնվել: Մի քսան օր հետո՝ տասի չափ: Քաղասուն օրից՝ այդ շարքում ազատ տեղ չկար...
Վերջին անգամ, երբ գնացել էի հորս այցելության՝ իր հանգչելու վայրից հետո 4-5 շարք էր ավելացել...
Մինչև ո՞ւր ենք էսպես գնալու:

Մի՞թե դիակիզումը ճիշտ լուծում չէ դեպքում:
Ինչո՞ւ ենք մենք այդքան վախենում այդ գաղափարից: Ավանդույթնե՞ր, համոզմունքնե՞ր, կարծրատիպե՞ր:
Ի՞նչն է պատճառը:

Եվ ո՞րն է երկուսից ճիշտը:

[Ռուֆուս]

Լիլ, քանի կարաս, հարցում էլ կավելացնե՞ս, ավելի հետաքրքիր կլինի:

[Rhayader]

Միանշանակ կրեմացիա: Դիակը ուղղակի թաղելը պետք է պարզապես արգելել, քանի դեռ գերեզմանոցների տարածքը չի գերազանցել բնակելի տարածքները:

[Nihil]

Ես իմ մասին կարող եմ ասել` երբ որ ես մահանամ, կուզենայի որ իմ մարմինը այրեն ու քամուն տան կամ ծովը նետեն: Կամ եթե օրինակ Hunter Thomson-ը ինձ չի մեղադրի գաղափարը գողանալու մեջ, կուզենայի նրա նման փոշիս հրավառությունների մեջ տեղադրեն ու օդ բաց թողնեն:
Թաղվելու միտք չունեմ մի քանի պատճառներով`
1. չեմ ուզում գետնի տակ փտել
2. չեմ ուզում ինձ արկղի մեջ տեղադրեն
3. չեմ ուզում ճիճուների կեր դառնամ
4. չեմ ուզում նպաստեմ գերեզմանոցների մեծացմանը
5. չեմ ուզում ինձ վրա փող ծախսեն
6. չեմ ուզում ուրիշների համար բեռ լինեմ(օրինակ որ էլ չգան խնամեն գերեզմանս)
7. ու ամենակարևորը` չեմ ուզում ինձ այդպես հիշեն

[Աթեիստ]

Վարչապայծիկը կկի, բայց էսքան մեռելոցները ո՞ւմ համար են պետական տոն հռչակում։ Որ գերեզման չեղավ, կարող ա՞ տունը խարույկի կողքն ենք ծաղիկ դնելու։

Իսկ թեմայի համար շնորհակալություն, մերոնց միտքը տամ, տատուս տենց մի բան անենք, թե չէ գերեզմանն իրա մասին հիշեցնելու ա։

[Sagittarius]

Չեմ կողմնորոշվում: կարա՞նք պայմաններին ավելի մանսրամասն ծանոթանանք: Երախիքային սպասարկում կա՞:

հ.գ. իսկ եթե լուրջ՝ դիակիս չի

[Գալաթեա]

Չեմ կողմնորոշվում: կարա՞նք պայմաններին ավելի մանսրամասն ծանոթանանք: Երախիքային սպասարկում կա՞:

Հա, Սաջի, որ վատ են վառած լինում, զանգում ես՝ գալիս են ձրի հիմունքներով մի հատ էլ են բոց տալիս:

[Ուլուանա]

Նախորդ թեմայում հաստատ գրած կլինեմ, էստեղ էլ ասեմ. երկու ձեռքով դիակիզման կողմնակից եմ էն պահից, ինչ լսել եմ էդ երևույթի մասին ։ Մեր երկրի՝ արագ տեմպերով գերեզմանոցի վերածվելն իսկապես լուրջ ու հրատապ խնդիր է։ Էսպես որ շարունակվի, գերեզմանները բառացիորեն կուլ կտան մեզ շուտով...
Բայց նույնիսկ եթե էդ տարածքի հարցն էլ չլիներ, դիակիզումն ինձ թե՛ հոգեբանական, թե՛ գեղագիտական առումով շատ ավելի նախընտրելի լուծում է թվում։ Մի խոսքով՝ ես մեռնելուց հետո պարտադիր պիտի դիակիզվեմ։

[Նաիրուհի]

Լիլ, կարծում եմ` հարցումը մի քիչ այլ կերպ կարելի էր ձևակերպել: Ես, օրինակ, գուցե դիակիզումը ճիշտ եմ համարում, սակայն ես չեմ ուզի` ինձ այրեն: Հիմա ո°րն ընտրեմ:
Համ էլ գերեզմանների հոգսից ազատվել ցանկացողներին շտապեմ տխրեցնել. դիակիզումը չի ենթադրում գերեզմանի բացակայություն, այլ պարզապես դրա` շատ ավելի փոքր մակերես զբաղեցնելը:

Ես անձամբ ուզում եմ` ինձ թաղեն, բայց առանց դագաղի ու ոչ գերեզմանոցում, այլ կորած մի տեղ, առանց գերեզմանի նշանի: Ուղղակի ուզում եմ մի բանով հողը հարստացնել Իսկ եթե կլինեն մարդիկ, որ ինձ հիշեցնող նման մի բանի կարիք կունենան, կարող են մի տեղ սիմվոլիկ գերեզման սարքել, աճյունասափորի համար հարկավոր չափով, չնայած դա ինձ համար իսկի կարևոր չէ:

Կարծում եմ` դեռևս երկար ժամանակ պետք կլինի` Հայաստանում դիակիզումը սովորական երևույթ համարելու համար, բայց գերեզմանոցների օրեցօր ընդարձակվող մակերեսները սարսափելի են: Ինձ համար արդեն որևէ մշակութային արժեք չունեն գերեզմանները, որովհետև խաչքարերին վաղուց փոխարինել են նույնանման ու շաբլոն գերեզմանաքարերը, որոնք իրար հետ մրցելու համար լինեն կարծես, բայց հասկանում եմ էն մարդկանց, ում համար հոգեբանորեն դժվար է դիակիզման գաղափարի հետ հաշտվելը: Ինքս էլ եմ մասամբ հայկական ավանդական գերեզմանոցում թաղվելու ու դիակիզվելու սարսափների ոսկե միջինը գտնելու մտքերի արդյունքում հասել սարերում մի տեղ թաղվելու գաղափարին:

[Alphaone]

«Աստղային դեսանտը» մարդ կա, որ տեսե՞լ է... էնտեղ դիակը տիեզերք էին թողնում, տիեզերքով թեկուզ հետմահու թափառելու գաղափարը ո՜նց ա դուր եկել, մանավանդ, որ հավանականությունը մեծ ա, որ ի վերջո ինչ-որ աստղի վրա կդիակիզվես, տիեզերքը դագաղնեչով չի լցվի...

[Գալաթեա]

Լիլ, կարծում եմ` հարցումը մի քիչ այլ կերպ կարելի էր ձևակերպել: Ես, օրինակ, գուցե դիակիզումը ճիշտ եմ համարում, սակայն ես չեմ ուզի` ինձ այրեն: Հիմա ո°րն ընտրեմ:

Լիլս, մի քիչ դժվար ա՝ բոլոր հնարավոր ինդիվիդուալ տարբերակները հաշվի առնելով հարցում բացել...
Ու էս դեպքում՝հարցումն ընդհանրապես՝ երևույթի մասին ա:
Էն մարդիկ ովքեր իրենց անձի հետ կապված առանձին մոտեցում ունեն՝ կարող են պարզապես նշել դա գրառման մեջ: Ոնց որ դու արեցիր

[Ուլուանա]

Նախորդ թեմայում հաստատ գրած կլինեմ, էստեղ էլ ասեմ. երկու ձեռքով դիակիզման կողմնակից եմ էն պահից, ինչ լսել եմ էդ երևույթի մասին ։ Մեր երկրի՝ արագ տեմպերով գերեզմանոցի վերածվելն իսկապես լուրջ ու հրատապ խնդիր է։ Էսպես որ շարունակվի, գերեզմանները բառացիորեն կուլ կտան մեզ շուտով...
Բայց նույնիսկ եթե էդ տարածքի հարցն էլ չլիներ, դիակիզումն ինձ թե՛ հոգեբանական, թե՛ գեղագիտական առումով շատ ավելի նախընտրելի լուծում է թվում։ Մի խոսքով՝ ես մեռնելուց հետո պարտադիր պիտի դիակիզվեմ։

Մոռացա ասել, որ դիակիզվելուց հետո ուզում եմ, որ մոխիրս անպայման քամուն տրվի կամ մի տեղ լցվի, այսինքն՝ էնպես, որ տարածվի, տարրալուծվի, կոնկրետ տեղում տեսանելի, շոշափելի ձևով չմնա։ Սափորով տան մեջ կամ ցանկացած այլ տեղ պահելուն ահավոր դեմ եմ. էդ ինձ համար աննկարագրելի վախենալու բան ա. ոչ կուզենայի, որ հարազատներս իմ մոխիրն ունենային, ոչ էլ ես կուզենայի որևէ հարազատ մարդու մոխիր էդպես մոտս ունենալ ։ Ես ինքս սիրում եմ իրեղեն հուշեր, բայց ոչ էդ ձևով. լուսանկարները, տվյալ մարդուց ստացած նվերները, նրա անձնական իրերը կամ նրան հիշեցնող իրերն ինձ համար ավելի նախընտրելի են։ Հեչ պարտադիր չի ինչ–որ չարագուշակ սափորի մեջ մարդու մնացորդները պահել։ Սա, իհարկե, իմ անձնական, սուբյեկտիվ վերաբերմունքն ա։ Եթե և՛ դիակիզվողը, և՛ նրա հարազատները դեմ չեն նրա մոխիրը պահելուն, խնդիր չեմ տեսնում։

[ivy]

Ժող, ես անկեղծ ապշում եմ՝ դուք ոնց գիտեք, թե մեռնելուց հետո ինչ եք ուզում: Ես սկի հիմա չգիտեմ, թե ինչ եմ ուզում:

[Skeptic]

Անձամբ իմ դեպքում' ոչ մեկը, ոչ էլ մյուսը. դիակս իրա թաշախուստով գիտությանն եմ կտակելու: Թող բզկտեն, բզբզեն ու բանըչկեքում սիրուն դասավորեն կամ գոնե բժշկականի ուսանողներին վախից ուշաթափության հասցնեն:

[Շինարար]

Ժող, ես անկեղծ ապշում եմ՝ դուք ոնց գիտեք, թե մեռնելուց հետո ինչ եք ուզում: Ես սկի հիմա չգիտեմ, թե ինչ եմ ուզում:

Անեկդոտ կա էէ, որ կտակն ա թելադրում, թե իմ թաղման ժամանակ ուզում եմ երաժշտություն հնչի: Նոտարը՝ իսկ ի՞նչ կնախընտրեք լսել

Բայց մոխիրը քամուն տալուն ես էլ եմ կողմ կամ գետը լցնեն