Էս թեման վաղուց էի ուզում բացել, բայց մտածում էի` ոնց էլ չլինի, կլինի էսպիսի թեմա ակումբում: էսօր վերջապես որոնեցի, չգտա: Բացում եմ թեման ու ակնկալում բուռն քննարկումներ (առանց միմյանց վիրավորելու, հաշվի առնելով նաև, որ նուրբ թեմա է):
Իմ շրջապատում ահագին շատ են ամուսնալուծված ընտանիքների երեխաները, ավելի շատ, քան ամուսնալուծված ընտանիքների տոկոսային հարաբերությունը: Իրականում դա էնպիսի թեմա չի, որ ամեն օր քննարկվում ա, բայց երբ հայտնաբերում ես, ահագին զարմանում ես: Եթե մի կողմ թողնենք արտասահմանցի ընկերներիս և կենտրոնանանք հայերի վրա, ապա մի հետաքրքիր օրինաչափություն եմ նկատել. ամուսնալուծված ծնողների երեխաներն ավելի ազատամիտ են: Հա, ուրեմն սա նկատել եմ, երբ իմ ընկերներից մեկի հետ, որը նույնպես ամուսնալուծված ընտանիքի զավակ է, Երևանի փաբերից մեկում խմում էինք, ու ասենք ըստ ստանդարտ հայկական պատկերացումների ես պիտի փչացած լինեի, ինքը` եվրոգոմիկ:
Ուզում էի հարց տալ. արդյոք գտնու՞մ եք, որ ամուսնալուծված ընտանիքների երեխաներն ավելի ազատամիտ են: Իսկ գուցե դուք դա ուրի՞շ բառով եք կոչում (օրինակ` սանձարձակություն, փչացածություն և այլն): Եվ երկրորդ հարցը. եթե այո, ապա ինչո՞վ եք դա բացատրում:
Ըստ էության, դրա հայկական ավանդական բացատրությունն այն է, որ «պապան գլխին չի էղել, որ սանձերը ձգի»: Անկեղծ ասած, ես բոլորովին համաձայն չեմ էս մտքի հետ: Մեկ այլ բացատրություն է մտքովս անցել, այն է` ամուսնալուծվող ծնողներն իրենք իրենց հերթին ազատամիտ են: Չէ՞ որ մեր երկրում հաճախ թարս են նայում ամուսնալուծված ընտանիքներին (գոնե էդպես էր 90-ականների սկզբին) կամ բազմաթիվ զույգեր, չնայած լիքը կռիվ-ղալմաղալին ու սարսափելի ընտանեկան կյանքին, «հանուն երեխաների» կամ «բա մարդիկ ինչ կասեն» պատճառաբանություններով մի կերպ դիմանում են: Իսկ ազատամիտ զույգերը, տեսնելով, որ անտանելի է համատեղ կյանքը, ամուսնալուծվում են: Ու իրենց երեխաներին դաստիարակում են իրենց պես ազատամիտ (գենետիկան էլ մի կողմից):
Մի խոսքով, դուք էլ ձեր կարծիքներն ասեք:
Մի հատ էլ disclaimer. ես բնավ նկատի չունեմ, որ չամուսնալուծված ընտանիքներն ազատամիտ չեն:
Մեջբերել
Էջանիշներ