Մեջբերում laro-ի խոսքերից Նայել գրառումը
էն, որ ես դեբիլ եմ. մի օր 9,8 եմ ստանում քննականը, հաջորդ օրը չեմ ստանում մի հատ նենց առարկա, որ մի քիչ ինձ նեղություն տայի նստեի պարապեի (մի երկու ժամ), 7ից բարձր կստանայի կստանայի: Ես չեմ կարում քննություն տալուց հետո հաջորդ օրվա համար պարապեմ: Ու նեեենց վատ ա որ գիտես եթե չպարապես կկտրվես ու "թքած ունես": Բարեբախտաբար էս մենակ լինում ա էն ժամանակ, երբ երկու օր իրար հետևից քննության եմ, ամեն անգամ չի սենց: Գիտեմ որ սխալ եմ ու անում եմ էն ինչ ուզում եմ էդ պահին, հարցը մենակ սրան չի վերաբերում, էս իմ մոտ ավելի գլոբալ խնդիր ա. Գիտեմ որ արածիս համար փոշմանելու եմ, զգում եմ որ սխալ եմ բայց "իմ էշն եմ քշում": Ինչի...
Ես էլ ուրիշ տեղ չեմ կարա ասեմ սրա մասին. ոչ ոք ինձ չի հասկանում, բոլորն ասում եմ դրա եղածն ինչ ա կհանձնես. իսկ ես նեեենց եմ ամաչում, որ չգիտեմ ոնց եմ վաղը դասի գնալու....ինչ հիմար զգացողություն ա. քննաշրջանը շարունակվում ա իսկ ես չեմ ուզում պարապեմ ֆիքսվել եմ սրա վրա, որ իրենից բան չի ներկայացնում: Ու խնդիրը նրա մեջ ա, որ էլի բանի տեղ չեմ դնում ու էլի գիտեմ սխալ եմ անում բայց անում եմ...ես գժվել եմ